Το «είμαι», φανερώνει, επίσης, κάτι το μη στατικό, σύμφωνα με το ρητό του Σαρτρ: «είμαι ό,τι γίνομαι». Ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής τους δεν είναι πάντα ο ίδιος, αλλά ως ζωντανός οργανισμός αλλάζει!
Από αυτό, τον αδίρητο νόμο της αλλαγής, δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς, καθώς το μόνο που δεν αλλάζει είναι ότι όλα αλλάζουν. Αλλάζει γενικά η κοινωνία σε συμπεριφορά, ιδεολογία και σ' άλλα κοινωνικά και πολιτιστικά στοιχεία, κατά τη ρήση του Θαλή τα «πάντα ρει και ουδέν παγίως μένει».
Η Ευρώπη, η κοιτίδα της δημοκρατίας (Ελλάδα), του διαφωτισμού, του ναζισμού, του φασισμού και της αποικιοκρατίας, η Ευρώπη των μεγάλων ηγετών, του Βίλι Μπραντ, του Ντε Γκολ, του Κολ και του Μιτεράν, κ.ά. ουδεμία σχέση έχει με τη σημερινή, φιλοπόλεμη Ευρώπη, της Ούρσουλας φον Λάιεν, του Μερτς, της Κάγιας και της Μπέρμποκ! Ούτε και η Ελλάδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου έχει καμία σχέση με τη σύγχρονη Ελλάδα της «οπεκιάδας»! Με την Ελλάδα της ηθικής κατάρρευσης.
Παλιά υπήρχαν υπουργοί σε όλα τα κόμματα, που δεν είχαν σπίτι για να το μεταβιβάσουν στα παιδιά τους! Στις μέρες μας μπορεί ένας υπουργός να έχει μια πλειάδα από σπίτια ή ένα χρηματικό ποσό σε καταθέσεις, από μια κάποια «αδιευκρίνιστη» πηγή κι ας υπάρχει το «πόθεν έσχες»!
Ο εκφυλισμός των θεσμών δημοκρατίας και της δικαιοσύνης έγινε θέμα καθημερινό, στη χώρα με νόμους κομμένους και ραμμένους, στα μέτρα των εκφραστών της εκτελεστικής εξουσίας και με δικαστές της αρεσκείας τους, μέσω παράκαμψης της επετηρίδας τους! Άρα, είναι αδικημένη ως και η δικαιοσύνη η ίδια!
Τα ίδια χάλια παρατηρούνται στον "προοδευτικό" χώρο, του οποίου η διάλυση έχει απηυδήσει τον λαό. Τον έχει κάνει να απομακρυνθεί από την πολιτική, γιατί δεν ελπίζει πλέον. Και αυτό είναι ό,τι το πιο χειρότερο!
Ό,τι μας έχει μείνει από τη Δημοκρατία είναι ένας άδειος μανδύας, με εξωνημένους, μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ, ψηφοφόρους! Από το αρχαίο ρητό «άνθρωπον αιτούμαι» του Διογένους, φθάσαμε στο σημερινό «Δικαιοσύνη αιτούμαι, για την εκταφή του παιδιού μου» του Πάνου Ρούτσι! Η Ελλάδα νοσεί καθολικά. Νοσεί θεσμικά, προσωπικά, πολιτικά και κοινωνικά.
Πουθενά δεν υπάρχει φραγμός. Κάποιοι μεταπηδούν από το ένα κόμμα στο άλλο, δίχως ντροπή με απώτερη προοπτική την εξουσία. Μεγαλύτερη πολιτική απογοήτευση από τη σημερινή ουδέποτε έχει υπάρξει στη μεταπολιτευτική ιστορία! Ποτέ, τα τελευταία χρόνια, δεν ήταν η πολιτική τόσο απωθητική και τόσο απαξιωμένη!
Ο Προμηθέας έδωσε τη φωτιά στους θνητούς, κλέβοντάς την από τους θεούς. Για την επαναστατική του, όμως, αυτή πράξη τιμωρήθηκε από τον Δία. Η τιμωρία του ήταν να αλυσοδέσουν στον βράχο του Καυκάσου, όπου ένας γυπαετός έτρωγε το συκώτι του, μια φορά τη μέρα.
Ο Ίππασος ο Μεταπόντιος ή Μεταποντίνος ανακάλυψε την ασυμμετρία των αριθμών το 500 π.Χ. Ότι δηλαδή υπάρχουν, εκτός από τους ρητούς αριθμούς, που ήταν η έως τότε επικρατούσα αντίληψη και οι άρρητοι αριθμοί, γεγονός επαναστατικό για την εποχή του, με αποτέλεσμα να τον ρίξουν στη θάλασσα και να πνιγεί, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με πλοίο.
Ο Καποδίστριας, ο μέγιστος κυβερνήτης της Ελλάδας, επειδή ήθελε να φτιάξει κράτος τον δολοφόνησαν κι αυτόν. Τα ίδια έπαθε και ο ειρηνιστής Λαμπράκης. Ίδια ήταν και η τύχη του Μαρίνου Αντύπα, που αγωνίστηκε για να έχουν μερικά μέτρα γης οι κολίγοι, παρμένα από τους τσιφλικάδες. Η μοίρα των επαναστατών, όπως και των μαρτύρων, που γνωρίζουν σημεία και τέρατα για την παρανομία των ισχυρών, είναι μία: τους τρώει η μαρμάγκα.