Ο εγωιστής από τη φύση του είναι ο καλύτερος σύμμαχος του εαυτού του. Ενώ για τα δικά του λάθη είναι επιεικής,  για τα λάθη των άλλων γίνεται σκληρός δικαστής. Ενώ για τα δικά του ψεύδη επικαλείται την «άγνοια», για τα ψεύδη των άλλων δείχνει διάθεση επικριτική. Ενώ για  τις δικές του αστοχίες φταίνε οι συγκυρίες, για τα λάθη των άλλων φταίει η κακή τους πρόθεση.

Άνθρωποι ηθικά ανολοκλήρωτοι παρουσιάζονται ως ακέραιοι, τη στιγμή που στις καθαρές ψυχές των άλλων βλέπουν λεκέδες, με καταλερωμένη τη δική τους ψυχή. Κακολογούν τον ήλιο για τη σκιά του, αλλά αποσιωπούν τη δική τους κακία. Υποτιμούν τους άλλους για να φανούν καλύτεροι αυτοί. Μιλούν για ηθική όντας οι ίδιοι ανήθικοι.  

Πολιτικός που δεν έχει να αναδείξει κάτι το θετικό για τον εαυτό του, γίνεται συχνά επικριτικός των άλλων.  Στη μικρή κοινωνία αν κάνει ένας λίγα βήματα μπροστά τον φθονούν κι αν μείνει πίσω τον περιφρονούν! Ο ένας ασχολείται με τον άλλον, αφήνοντας έξω από κάθε αυτοκριτική τον εαυτό του.

Χάρη στους επιστήμονες εξελίσσεται η επιστήμη και χάρη στους «άξιους» (η λέξη από τον μέλλοντα «έξω» του αρχαίου ρήματος έχω) αποκτά το αξίωμα αξία. Η πολιτική όπως και η ιατρική δεν είναι επάγγελμα, αλλά λειτούργημα. Το να ζει και να πλουτίζει κανείς από την πολιτική, υποθηκεύοντας τη χώρα του, για το κοινωνικό σύνολο είναι επιζήμιος.

Ο πρώτος εχθρός της πολιτικής είναι ο δια βίου επαγγελματισμός της! Το να μετρούν μερικοί δεκαετίες στη βουλή, το να μιλούν, λες και βρίσκονται σε χαμαιτυπείο, το να μην πατούν το πόδι τους μέσα εκεί, σαν κακοί μαθητές στο σχολείο, για τον λαό και την Πολιτεία είναι ασύμφοροι.

Οι πιο απομακρυσμένοι από τη ζώσα κοινωνία είναι οι πολιτικοί, που δεν έχουν δουλειά να επιστρέψουν, αν δεν εκλεγούν. Γι’ αυτό και για το μόνο που τους νοιάζει είναι η επανεκλογή τους, χάρη στην οποία μεταπηδούν από κόμμα σε κόμμα, με πρόφαση ότι έχουν να προσφέρουν στο λαό!

Τα μεγαλύτερα αδικήματα δεν τα κάνουν οι αδύναμοι της κοινωνίας, αλλά οι θεσμικά και οικονομικά ισχυροί της.  Άλλη  η ευθύνη του στρατηγού στον στρατό και άλλη του στρατιώτη. Όταν εκφυλίζονται οι δημόσιοι θεσμοί και γίνονται ένα με την «αρπαχτή», τότε οι πονηροί αβγατίζουν περιουσίες, γεγονός που το βλέπουμε και στις μέρες μας…

Η μεγαλύτερη εργασιακή αδικία υπάρχει στη χώρα, όπου ο εργαζόμενος δεν μπορεί να ζει από τον μισθό του, ενώ  ο εκπρόσωπός του στην (ευρω)βουλή, αποκτά δεκάδες σπίτια, όταν το «πρεντάτορ» κοιμάται.   

Πολλοί απορούν με τη συμπεριφορά του  εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Τσαβέλα, αναφορικά  με  την υπόθεση των παρακολουθήσεων με το «πρεντατορκό σύστημα»! Ίσως, γιατί λησμονούν πως ο πρώτος πρωθυπουργός της χούντας, ο Κωνσταντίνος Κόλλιας, εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ήταν κι αυτός!  Η νοοτροπία ως κανόνας δικαίου είναι μακροβιότερη από τον νόμο!   «Ο λύκος τρίχα αλλάζει. Χούι δεν αλλάζει».  

Ένας πολιτικός που δεν έχει πετύχει σε κανένα επάγγελμα προηγουμένως, που δεν έχει δώσει λύση στα δικά του προβλήματα, είναι αδύνατο να λύσει τα προβλήματα του λαού!

Η δημοκρατία και η κομματοκρατία είναι έννοιες αντίθετες. Κανένα κόμμα δεν εκφράζει δημοκρατικά σύμπασα την  κοινωνία, όταν τα εκλογικά του ποσοστά είναι κάτω από το 50% του εκλογικού σώματος.  Δημοκρατική εκπροσώπηση στη βουλή και  «μπόνους» σε έδρες δεν πάνε μαζί.