Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2024, 2:51:30 μμ
Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2023 09:08

Η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη δεν θα σιγήσει ποτέ στη συνείδηση των Ελλήνων

*Γράφει ο Θεόδωρος Πασσαλίδης πρ.Βουλευτής

Πέρασαν 22 χρόνια από τον θάνατο ενός κορυφαίου λαϊκού τραγουδιστή όλων των εποχών. Πέθανε 14 Σεπτεμβρίου 2001. Τα κανάλια κρατικά και ιδιωτικά πρέπει να παίζουν Στέλιο Καζαντζίδη. Δεν πρέπει να τον ξεχάσουν, το ζητάει ο κόσμος. Ο Στέλιος δεν σπούδασε σε κανένα ωδείο, σε καμία σχολή. Η φύση τον προίκισε με τα σπάνια μοναδικά και ανεπανάληπτα φωνητικά προσόντα που φεύγουν στα ουράνια. Εάν ο Καζαντζίδης είχε την ανάλογη μουσική παιδεία θα μπορούσε να διαπρέψει με μεγάλη επιτυχία σαν βαρύτονος όπερας στην παγκόσμια μουσική σκηνή όπως έγραψε κάποιος με εξιδεικευμένες γνώσεις και εμπειρία πάνω στο θέμα αυτό.

Σπάνια χάρισε η φύση σε άνθρωπο τέτοιο ταλέντο και μάλιστα με την καλύτερη άρθρωση της ελληνικής γλώσσας στην ερμηνεία των τραγουδιών. Το φυσικό του προσόν του έδωσε τη δυνατότητα να φορτώνει με βαθύ νόημα τις άψυχες λέξεις και να επικοινωνεί με τον καθένα μας.

Όταν ο Στέλιος Καζαντζίδης δούλευε στη Ν. Ιωνία στην Αθήνα σε μικρή ηλικία σε εργοστάσιο ο επιχειρηματίας διευθυντής του, τον δώρισε μια κιθάρα και μ αυτή έκανε τα πρώτα βήματα στο τραγούδι για να φτάσει αργότερά στην κορυφή.  

Ο Στέλιος ήταν Δ δημοτικού πέρασε σε μια μικρή ηλικία από το Κιλκίς (Σ.Σ. Μουριές είχε συγγενείς Ροδώνα Καλιρρόη και μετά στα Πλατανάκια Σερρών).

Ο πατέρας του Χαράλαμπος ήταν χτίστης από τον Πόντο Ορτού (Κωτύωρα) και η μάνα Γεσθημανή Μικρασιάτισσα. Όταν έχτισε σχολείο στην περιοχή Σ.Σ Μουριές ο πατέρας του το αποπεράτωσε και ο Στέλιος κουβαλούσε υλικά και πέτρες. Μετά ο Στέλιος με τους γονείς του έφυγε στην Ν. Ιωνία στην Αθήνα. Ο Στέλιος τραγουδούσε λαϊκά τραγούδια, ποντιακά, δημοτικά και τουρκικά. Απίστευτο ταλέντο. Όταν έφευγαν οι Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία για να εργαστούν έπαιρναν μαζί τους την εικόνα της Παναγίας με το Χριστό και τη φωτογραφία του Καζαντζίδη. Οι μετανάστες Έλληνες όταν άκουγαν στη Γερμανία και αλλού τα τραγούδια του Στέλιου από κασέτες που ήταν εφοδιασμένοι, αισθανόταν ότι βρίσκονταν πιο κοντά στην Ελλάδα, στους δικούς τους, στις μάνες τους, στους φίλους, συγγενείς που έμεναν πίσω στην Ελλάδα. Για τον Στέλιο Καζαντζίδη μίλησε με τα κολακευτικότερα λόγια ο στιχουργός Κώστας Βίρβος. Ο Καζαντζίδης τραγουδούσε ποντικά με τον Χρυσανθόπουλο, τον Χρύσανθο και τον Νικολαΐδη. Επίσης για τον Καζαντζίδη μίλησαν με τα πλέον θερμά λόγια η Χάρις Αλέξιου, ο Παύλος Γεραμάνης, η Καίτη Γκρέυ, ο Θοδωρής Δερβενιώτης, η Λίτσα Διαμάντη, ο Ανδρέας Καιφας, η Μαρινέλλα, ο Νταλάρας, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Θανάσης Πολυκανδριώτης, ο Τάκης Σούκας, ο Πασχάλης Τερζής, η Μαρία Φαραντούρη, Ο Μάνος Χατζηδάκης. Κάνεις δεν αμφισβήτησε το μεγάλο του ταλέντο, όταν βλέπαμε την αφρόκρεμα των στιχουργών, των συνθετών, των τραγουδιστών να αναγνωρίζουν το ταλέντο του Στέλιου Καζαντζίδη λες και θεϊκό χέρι του κέντησε τις φωνητικές του χορδές.

Όταν η υγεία του Στέλιου Καζαντζίδη χειροτέρευσε βρισκόμουν στην Τουρκία και συγκεκριμένα στην Τραπεζούντα του Πόντου (Αύγουστο 2001) και καθημερινά προσπαθούσα να ενημερωθώ για την πορεία της υγείας του. Μετά την επιστροφή μου στην Ελλάδα ήρθε το μοιραίο το Σεπτέμβριο του 2001, ανήμερα του Σταυρού.

Με τη σύζυγό μου παρευρεθήκαμε στην κηδεία του στην Ελευσίνα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.

Μετά τη νεκρώσιμη ακολουθία συνοδεύσαμε με χιλιάδες λαού το Στέλιο Καζαντζίδη στην τελευταία κατοικία του στο νεκροταφείο της πόλης, όπου ετάφη δίπλα στον τάφο της μάνας του Γεσθημανής, που τόσο πολύ αγάπησε. Η Ελλάδα θρηνούσε το “αηδόνι” τον κορυφαίο Έλληνα τραγουδιστή.

Έγραψα και άλλες φορές για τον Στέλιο Καζαντζίδη στον ημερήσιο τύπο. Όσες φορές και αν έγραψα για τον μεγάλο αυτολαϊκό τραγουδιστή, θέλω να ξαναγράψω.

Η φωνή του Στέλιου ήταν το καταφύγιο μέσα στον οποίο έβρισκαν το σπίτι τους, τον πατέρα τους, τη μάνα τους, τα παιδιά τους, τους φίλους και τα αδέλφια τους.

Όταν βρεθήκαμε σε κοινή συνέντευξη με τη Βάσω γυναίκα του Στέλιου Καζαντζίδη μου αφηγήθηκε : Ο Στέλιος αυτά που τραγουδούσε τα πίστευε. Τραγουδούσε με τα πνευμόνια του και τη φωνή του.

Τρεις-Τέσσερις ώρες τραγουδούσε ψαρεύοντας στον Άγιο Κωνσταντίνο μαζί μου μέσα στη βάρκα, τον άκουγε με απέραντο θαυμασμό. Έσκιζε τα κύματα με τη φωνή του και έλεγε “Τραγουδώ πρώτα για μένα για τον εαυτό μου”

Σε συνάντηση που είχα στην Αθήνα με τον Μίμη Παπαϊωάννου τον παλιό μεγάλο διεθνή ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ μου είπε ότι ακολούθησε τον Στέλιο Καζαντζίδη στη Γερμανία και ήθελε να τραγουδήσει μαζί του, να κάνει σταδιοδρομία τραγουδιστή. Πάντα είχε την επιθυμία να βρίσκεται μαζί με τον Στέλιο Καζαντζίδη.

Όταν επέστρεψαν από τη Γερμανία μετά από αξιολόγηση του Στέλιου είπε στον Μίμη Παπαιωάννου.

“Άφησε το τραγούδι και πήγαινε να παίξεις μπάλα με την ΑΕΚ στα γήπεδα”

Σε κάποια στιγμή της συνομιλίας μου με τον Μίμη Παπαιωάννου μου είπε: Αν άκουγες από κοντά τη φωνή του Στέλιου θα θαύμαζες το μεγαλείο του μεγάλου αυτού λαϊκού τραγουδιστή. Σπάνια πολύ σπάνια ο θάνατος ενός ανθρώπου “φαινόμενο”μοναδικό λαϊκού τραγουδιστή συγκινεί, συγκλονίζει και κεραυνοβολεί την ελληνική κοινωνία και τους απανταχού Έλληνες.

Είμαι ένας από τα εκατομμύρια θαυμαστών του μεγάλου αυτού τραγουδιστή, του καλύτερου, του μοναδικού, του ανεπανάληπτου όλων των εποχών αυθεντικού λαϊκού τραγουδιστή Στέλιου Καζαντζίδη.

Η μνήμη του θα παραμένει βαθιά χαραγμένη στη συνείδηση του ελληνικού λαού.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν ασυναγώνιστο “σύμβολο”.

Άγγιζε τα προβλήματα της εποχής. Ήταν γενναίος και αγνός. Τα τραγούδια του είχαν έναν πολιτισμό, που συγκινούσε τον Έλληνα πολίτη.

Υπάρχει κανένας Έλληνας τραγουδιστής σήμερα που αρνείται να πάρει χρήματα? Τον Στέλιο Καζαντζίδη τον έδιναν χρήματα, όσα θέλει να πάρει αρκεί να τραγουδήσει και αυτός δεν δεχόταν. Όταν του έφεραν χρήματα από Αυστραλία αυτός τα επέστρεψε. «Τα πολλά και τα καθόλου βλάπτουν» έλεγε ο Καζαντζίδης. Θα μείνει αιώνιος γιατί έλεγε την αλήθεια.

Ήταν ταλέντο μοναδικό. Ήταν ο μοναδικός λαϊκός τραγουδιστής που καθήλωνε τον κόσμο με τη μελωδία της φωνής του. Ήταν ο τραγουδιστής που όποιο τραγούδι έβγαινε από το στόμα του γινόταν επιτυχία.

Τα τραγούδια του γινόταν “χρυσά” μέσα σε μία ημέρα. Ήταν ο τραγουδιστής που τα τραγούδια του έβγαιναν από το στόμα του με μεγάλη ευκολία. Ήταν ο τραγουδιστής που υποκλίθηκαν όλοι στο όνομά του ως καλλιτέχνη μικροί και μεγάλοι:

Βασίλης Τσιτσάνης, Μίκης Θεοδωράκης, Γιώργος Ζαμπέτας, Άκης Πάνου, Μάνος Λοΐζος, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Μάνος Χατζιδάκις. Κανένας τραγουδιστής δεν αμφισβήτησε τα μεγάλο ταλέντο του.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν της Δ΄Δημοτικού αλλά είχε καθαρή και ολοκληρωμένη έκφραση στα τραγούδια. Ιδού μια ανθολογία αναφορών “επωνύμων” στον Στέλιο Καζαντζίδη:

Βασίλης Τσιτσάνης: “ Ο Στέλιος πέρα από τη φωνή του, είχε ψυχή και καρδιά. Αυτά είδε ο κόσμος γι αυτό και τον αγκάλιασε όσο κανένα άλλο”

Άκης Πάνου : “ Όλους τους τραγουδιστές να τους βάλουμε σε ένα καζάνι μισό Καζαντζίδη δεν βγάζουμε”

Γιώργος Ζαμπέτας:“ Όλοι οι τραγουδιστές οφείλουν να κάνουν ένα εικόνισμα στο Στέλιο και να προσεύχονται στο όνομα του διότι αυτός “καθάρισε” για όλους. Μεγάλη “σημαία” ο Καζαντζίδης”

Μίκης Θεοδωράκης: “ Δεν είναι το μέταλλο που έχει στη φωνή ο Στέλιος αλλά η καρδιά που έχει μέσα του. Αυτό το “σκεύος” έχει μέσα του ήχους και φωνή αιώνων. Ο Στέλιος έχει το χάρισμα του Απόλλωνα και του Διόνυσου”

Μάνος Λοΐζος: “Ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι μεγαλειώδης και “αδευτέρωτος”.

Γρηγόρης Μπιθικώτσης: “Ο Στέλιος θα μείνει στην ιστορία.Ο Στέλιος είναι η ακρόπολη. Όπως είναι η Ακρόπολη είναι ο Καζαντζίδης”.

Όπως είπαν πολλοί, εάν ο Καζαντζίδης ήταν στην Αμερική θα ήταν από τους πρώτους ή ο πρώτος σε όλο τον κόσμο.

Όσες φορές εμφανίστηκε στην τηλεόραση σταματούσαν τα πάντα. Είχε την μεγαλύτερη ακροαματικότητα και τηλεθέαση από οποιοδήποτε άλλο καλλιτέχνη.

Ήταν ελάχιστοι αυτοί που κυκλοφορούσαν στους δρόμους. Η φωνή του Καζαντζίδη ήταν θεϊκή, ανεπανάληπτη. Καθήλωνε και συγκινούσε.

Η φωνή του ήταν “εθνική φωνή της Ελλάδας”. Όσο περνούσαν τα χρόνια η φωνή του γινόταν πιο γλυκιά, πιο μελωδική, πιο ωραία και ελκυστική.

Μετά τον θάνατο του στους περισσότερους νομούς της χώρας δημιουργήθηκε σύλλογοι φίλων Καζαντζίδη.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης εάν το ήθελε με μεγάλη ευκολία θα γέμιζε με συναυλίες όλα τα στάδια της χώρας.

Ήταν ο αυθεντικός τραγουδιστής της ξενιτιάς, του πόνου, της χαράς και του έρωτα.

Όλα αυτά που γράφονται για τον Στέλιο Καζαντζίδη δεν έχουν στοιχεία υπερβολής, αλλά βρίσκονται στα όρια της πραγματικότητας.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης έλεγε, ότι αγάπησε τον Άγιο Κωνσταντίνο με το βουνό και τη θάλασσα, διότι έμοιαζε καταπληκτικά με την Ορντού (Κοτύωρα) του Πόντου, τόπο καταγωγής του πατέρα του.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης τραγούδησε κάποια φορά σε κέντρο κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό Λάρισας. Όταν το τραίνο με τους επιβάτες έκανε στάση λίγα λεπτά, εκείνη την ώρα καθολική απαίτηση των επιβατών από το σταθμάρχη ήταν να σταματήσει για περισσότερο χρόνο το τραίνο να ακούσουν με τα παράθυρα ανοιχτά τον Καζαντζίδη.

Στο ίδιο κέντρο κάποιος πλανόδιος μικροπωλητής πουλούσε ξηρούς καρπούς στο δρόμο. Τα έδωσε όλα και από τα χρήματα που πήρε πάντρεψε την κόρη του, όπως είπε!

Ο Στέλιος Καζαντζίδης την εποχή που τραγουδούσε στα κέντρα απαιτούσε από τους ιδιοκτήτες  να έχουν χαμηλές τιμές για τους πελάτες.

Όταν ζήτησαν από τον Στέλιο Καζαντζίδη να τραγουδήσει στο Μέγαρο Μουσικής στην Αθήνα το αρνήθηκε!

Δεν ήθελε πολυτέλειες. Λίγο πριν κλονιστεί η υγεία του Στέλιου Καζαντζίδη έγινε συνάντηση με τη Μαρινέλλα στον Άγιο Κωνσταντίνο για να τραγουδήσουν πάλι μαζί.

Ο θάνατος του ματαίωσε τη συμφωνία.

Τα κανάλια κρατικά και ιδιωτικά πρέπει να παίζουν Καζαντζίδη.

Η φωνή του δεν θα σιγήσει πότε στη συνείδηση των Ελλήνων.

(Θεόδωρος Πασσαλίδης: 6972093131)