Χώρα χωρίς παιδεία, ανδρεία, οικονομική και παραγωγική αυτάρκεια δεν έχει μέλλον.
"Η δική μας πολιτεία –αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο Επιτάφιος- είναι θαυμαστή γιατί κάναμε όλα τα λιμάνια και όλες τις στεριές προσιτές στην τόλμη μας και παντού ιδρύσαμε αθάνατα μνημεία, τόσο των επιτυχιών όσο και των ατυχιών μας. Υπέρ μιας τέτοιας πολιτείας αυτοί που κείνται μπροστά μας (εννοεί τους νεκρούς) πολέμησαν γενναία και φονεύθηκαν...», αφού η φιλοπατρία και η θυσία είναι έννοιες σύμφυτες.
Στον Πελοποννησιακό Πόλεμο μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης νικήτρια δεν ήταν η Αθήνα, αν και είχε πολλούς συμμάχους, αλλά η Σπάρτη. Οι Μακεδόνες του Μ. Αλεξάνδρου νίκησαν την πολυπληθή και πολυφυλετική Περσία, γιατί είχαν καλή εκπαίδευση και οργάνωση. Με προβολή του γεγονότος αυτού στο σήμερα θα λέγαμε ότι η Ρωσία αντιστοιχεί στην τότε Μακεδονία, ενώ η πολυπληθής και πολυεθνής Ε.Ε., αντιστοιχεί στην τότε Περσία. Άλλωστε διαφορετική παραγωγή ανάμεσα στις βόρειες και μεσογειακές χώρες, ανάμεσα στις οικονομικά αδύναμες και ισχυρές χώρες μετατρέπει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε προπύργιο των ισχυρών χωρών-μελών της!
Με βάση την Ιστορία οι μεγάλες αυτοκρατορίες και οι περισσότερες συμμαχίες στο τέλος καταρρέουν. Το είδαμε με την Αθηναϊκή συμμαχία, πολύ πιο πριν εμφανιστούν οι Ευρωπαίοι στην ιστορία του πολιτισμού, το είδαμε και με την σχετικά πρόσφατη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Πιθανόν να το δούμε και με το ΝΑΤΟ στην περίπτωση που η Αμερική μετά τη Βενεζουέλα εισβάλλει και στην Γροιλανδία για να την καταλάβει!
Η Αμερική δεν έκανε ποτέ πόλεμο με την Τουρκία. Η Ρωσία είχε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (κι αργότερα Τουρκία) τουλάχιστον 12-13 πολέμους, μεταξύ του 16ου και του 20ου αιώνα. Η Αγγλία ήταν αυτή που προκάλεσε τη Μικρασιατική καταστροφή στην Ελλάδα, καθώς ήθελε τα πετρέλαια της Μουσούλης, για τον πετρελαιοκίνητο στόλο της. Η Ελλάδα συνέδραμε τη Γαλλία με μια ταξιαρχία στην Κριμαία, στον ρωσικό Εμφύλιο κατά των μπολσεβίκων, χωρίς να λάβει υπόψη της τη συμφωνία της Αδριανούπολης, που επέβαλε η Ρωσία στην Τουρκία, χάρη στην οποία απέκτησε για πρώτη φορά κρατική υπόσταση!
Η Γερμανία, φίλη χώρα της Ελλάδας τώρα, αυτή που επιθυμεί διακαώς να δώσει τα παγωμένα περιουσιακά κεφάλαια της Ρωσίας στην Ουκρανία, αρνείται επίμονα να πληρώσει για τις πολεμικές καταστροφές και επανορθώσεις, καθώς επίσης και για το Κατοχικό δάνειο που χρωστά στην Ελλάδα και το οποίο ξεπερνά συνολικά τα τριακόσια δις ευρώ, από τον καιρό της ναζιστικής Κατοχής!
Την ίδια ώρα, ενώ οι αγρότες μας δίνουν τη μάχη της επιβίωσής τους στα μπλόκα, μετά και από την καταστροφική συμφωνία «μερκοσούρ», η οποία βάζει ταφόπλακα στην ύπαρξή τους, τα κουτσομπολίστικα ΜΜΕ ασχολούνται με το αν έχει η κ. Καρυστιανού το συνταγματικό δικαίωμα του εκλέγεσθαι, με την αιτιολογία ότι τάχατες εργαλειοποιεί το πένθος της, γεγονός που ουδέποτε άλλοτε έχει θιχτεί σε παρόμοιες περιπτώσεις! Η οικογενειοκρατία των κοτζαμπάσηδων είναι βαθιά ριζωμένη σε τούτο τον τόπο. Είναι πιο διαχρονική κι από τη βασιλεία και πιο ισχυρή από την απομείνασα δημοκρατία στη χώρα μας.
Το χειρότερο από όλα στη ζωή αυτού του τόπου είναι η εξωνημένη συνείδηση. Η συνείδηση που δεν κατανοεί τον πόνο του γονιού, αλλά ανέχεται κλεψιές, βρομιές και απατεωνιές, από μερικούς, που στις εξεταστικές επιτροπές σιωπούν, επικαλούμενοι διαρκώς την κομματική τους ιδιότητα, χάριν της οποίας καβαλάνε πόρσε και φεράρι, εξαπατώντας τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η απάντηση στα ως άνω είναι παλιά και βρίσκεται στα λόγια του Γκρούεζα «είμαι του κόμματος», από την ταινία «Υπάρχει και Φιλότιμο» του 1965. Σ’ αυτήν την εποχή ζούμε ακόμα! Στην εποχή όπου το κοστούμι, η γραβάτα και η κομματική ιδιότητα δίνουν ύπαρξη στον κάθε ανύπαρκτο!
