Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Φωτογραφία: Όρθιοι (από αριστερά): Σιάκας, Χαραλαμπίδης, Γ. Στόϊος, Λ. Σημαιοφορίδης, Τουτουντζής, Παναγιωτίδης, Τσαγκαλίδης, Γ. Παπαδόπουλος.

Καθιστοί (από αριστερά): Χουρμούζης, Καραμπίδης, Τομπουλίδης, Κεμπάπης, Πασιαλής, Αναστασιάδης, Σ. Σημαιοφορίδης, Ανδρ. Νικολαΐδης.
Απουσιάζει ο Καλτσάς, βασικό στέλεχος εκείνης της ομάδας.

Γράφει ο Μαρκόπουλος Χ. Θωμάς *.

Γιατί πρέπει και θέλω να πάω - και να πάμε όλες και όλοι - στο Συλλαλητήριο για την Μακεδονία στο Σύνταγμα την Κυριακή το μεσημέρι... θα μιλήσω σαν 26χρονος. Ξεκάθαρες κουβέντες από μένα. Γνωρίζω πως τα συλλαλητήρια δεν λύνουν τα προβλήματα. Γνωρίζω όμως πως πιέζουν έμμεσα για την λύση τους. Πιέζουν τις ηγεσίες. Δεν έχω στο μυαλό μου ότι θα τρέμουν οι γλουτοί κάποιων το βράδυ της Κυριακής και δεν με αφορά, μα θέλω να εκφράσω την σκέψη και την ψυχή μου.

Γράφει η Παναγίτσα Μιχαηλού.

Πολλά ακούστηκαν την τελευταία βδομάδα..κι ακόμα περισσότερα γράφτηκαν γύρω από το ποιός φταίει που κινήθηκαν τόσο αργά οι διαδικασίες για τον αποχιονισμό της πόλης μας. Όμως πέρα από την αμοιβαία ρίψη ευθυνών από τον ένα στον άλλο η ουσία είναι μια. Μια βδομάδα μετά σε μεγάλα τμήματα της πόλης επικρατεί η ίδια θλιβερή εικόνα. Μεγάλα τμήματα δρόμων εξακολουθούν παγωμένα κι η καθημερινότητα των πολιτών εξακολουθεί δύσκολη.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Σε βλέπω άθλιο φασιστοειδές να πλανιέσαι μέσα στους αιώνες. Σε βλέπω και στις μέρες μας…

Σε βλέπω χθες
Γεννήθηκες στα πούπουλα. Τα έχεις όλα. Οι γονείς σου φροντίζουν να μη σου λείψει τίποτα. Φαγητά, παιχνίδια, ακριβά δώρα. Οι αξίες που σου καλλιεργεί ο πατέρας σου περιορίζονται στο ‘’πάτα τους όλους για να μη σε πατήσουν’’.

Άρθρο - παρέμβαση των ΕΙΔΗΣΕΩΝ-ΠΡΩΙΝΗΣ του Κιλκίς: Δυο εβδομάδες τώρα πνίγεται στο χιόνι και τον πάγο η πόλη του Κιλκίς. Που θα πάει, δεν θα βρέξει; Θα λιώσουν, δεν θα λιώσουν;

Δυο εβδομάδες μετά τον πρώτο χιονιά και μια μετά την κήρυξη του δήμου Κιλκίς σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και η εικόνα της πόλης εξακολουθεί να είναι απογοητευτική, προκαλώντας τη δικαιολογημένη οργή των κατοίκων.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Όταν ο Πάνος Καμμένος, ως επικεφαλής του κόμματος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, αποφάσιζε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα το 2015, δεν θα ήταν δυνατόν να φανταστεί, πως η συμμετοχή του αυτή θα του επιφύλασσε την δεινότερη δοκιμασία της πολιτικής του καριέρας.

Του Δημήτρη Ιωαννίδη, Δασκάλου / τ.Σχολικού Συμβούλου.

Κύριοι Βουλευτές,
Θεωρώ, πως πριν από τη «στρατιωτική « κατεύθυνση της ψηφηφορίας της συμφωνίας των Πρεσπών, υποχρέωσή μου ως Έλληνας Μακεδόνας, να κοινολογήσω ,μαζί σας, δεν θα έλεγα συμβουλές, ούτε καν σκέψεις, αλλά, προβληματισμούς για τις μεγάλες συνέπειες και το βάρος των ευθυνών που συνεπάγεται η ψήφος σας. Πριν απ αυτό πολύ μικρή ιστορική διαδρομή. Μικρό ιστορικό:

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Τα τελευταία χρόνια της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας, όλο και ενδυναμώνονταν μέσα μου εκείνες οι δυνάμεις, που μου επέτρεπαν την άρνηση σε μια σειρά από ιατρικές πράξεις, υπερβατικές, παράτυπες, έως ακόμη και με ελαφρά καρδία κάτι σαν επιλήψιμες, ικανές για πικρόχολα σχόλια και όχι μόνον.

Γράφει ο Στέφανος Παραστατίδης
Υποψήφιος βουλευτής ΚΙΝ.ΑΛ.

Η όλη συζήτηση περί “ψήφου ανοχής” ξεκίνησε μετά τις δηλώσεις του κυβερνητικού εταίρου Πάνου Καμμένου και της Κ.Ο. των ΑΝΕΛ ότι δεν πρόκειται να ψηφίσουν την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης
Δάσκαλος.

Ελλάς, έτος 2054 μ.Χ.
Μετά την τεράστια οικονομική κρίση (2010-2018) η Ελλάδα πάτησε ξανά στα πόδια της και άρχισε δειλά δειλά στην αρχή και καταιγιστικά στη συνέχεια να αναπτύσσεται οικονομικά. Μεγάλη βέβαια συνεισφορά στην ανάπτυξη αυτή είχαν οι χιλιάδες πρόσφυγες που κατέκλυσαν τη χώρα μας από τη δεκαετία του 2010.