Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Τώρα, περιμένετε αγαπητοί αναγνώστες να προσπαθήσω να σας αναλύσω το πνεύμα των Χριστουγέννων με τις γνωστές βαρύγδουπες και κούφιες αντάμα λέξεις όπως αυτές στις ευχές των πολιτικών τούτες τις μέρες; Αμ δε… Περιμένετε να σας μιλήσω για σπήλαια, φάτνες, μάγους και βοσκούς; Όχι βέβαια…Περιμένετε να περιγράψω τον ‘’χριστουγεννιάτικο διάκοσμο’’ των πόλεων με τα πλαστικά λαμπιόνια που αναβοσβήνουν; Όοοοοχι… Αντ’ αυτών αποφάσισα να σας παραθέσω μια απλή ιστοριούλα που δημιούργησε η φαντασία μου. Τώρα αν ταιριάζει με το πνεύμα των Χριστουγέννων, εσείς θα το κρίνετε. Πάμε λοιπόν.

Γράφει η Παναγίτσα Μιχαηλού.

Έτσι που λέτε!.. ενώ καλά καλά δεν μπήκαμε ακόμα επισήμως σε προεκλογική τροχιά οι υποψηφιότητες άρχισαν να παρελαύνουνε από τα social media... Ήδη παρατηρείται μεγάλη κινητικότητα προσώπων. Πόζες.. χειραψίες.. κι υποσχέσεις να αιωρούνται για αέρα ανανέωσης σε θεσμούς σαν αυτό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που ήδη ο σχεδιασμός της κεντρικής πολιτικής σκηνής.. εδώ και κάτι δεκαετίες.. υποβίβασε σε γκάλοπ που μετρά την υπάρχουσα κομματική δύναμη μέσω των ποσοστών που θα φέρουν οι προτεινόμενοί τους εκπρόσωποι.

Θα έπρεπε μέρες που είναι να επικοινωνούμε μόνο για ευχές και όχι για αρνητικές διαπιστώσεις. Όμως βλέποντας αυτό το υπέροχο έργο των δρόμων Κιλκίς-κόμβος Μαυρονερίου που μετά από μια δεκαετία επιτέλους ολοκληρώθηκε, δεν μπορώ να μην καυτηριάσω την τοποθέτηση φαναριών σε τρία σημεία αυτού του δρόμου.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Η ρύθμιση για την μη περικοπή των συντάξεων, πέρασε απ' τη Βουλή με αξιοζήλευτη ομοφωνία μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Οι συνταξιούχοι που έμαθαν να απαισιοδοξούν και να περιμένουν το χειρότερο, εκπλήσσονται ευχάριστα. Τι λένε όμως οι υπόλοιποι πολίτες; Υπάρχουνε πολίτες που θα έπρεπε να δυσαρεστηθούν από τη ρύθμιση;

Του Αιμίλιου Σαββίδη.

Γυρίζοντας πίσω το ρολόι του χρόνου νοσταλγείς την γνώση και τις αρετές όλων αυτών που στόλισαν με φωτοστέφανο τα ιδεώδη του Ελληνισμού.
Αναζητάς την φιλοπατρία, την πίστη στο Θεό και τους θεσμούς της οικογένειας.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

(Σύνδεση με το προηγούμενο: Στο Κιλκίς βρίσκεται το καλοκαίρι του 1984 ζεύγος Αμερικανών για αναζήτηση του πατρογονικού χωριού Μουζντερέκ. Με αφορμή μιας ιατρικής επίσκεψης του Αν. Αμανατίδη, εξακριβώνεται ότι το αναζητούμενο χωριό είναι το Μελισσουργειό, χωριό του γιατρού. Ο Τάσος Αμανατίδης αναλαμβάνει την περιήγησή τους…).

Του Νίκου Σιάνα.

Δυστυχώς ο φετινός εορτασμός της 28ης Οκτώβριου επισκιάστηκε από την δολοφονία του ομογενούς Κωνσταντίνου Κατσίφα στο χωριό Βουλιαράτες της Βορείου Ηπείρου. Τι ακριβώς συνέβη μέχρι στιγμής δεν το μάθαμε και μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ, εκείνο που είναι βέβαιο είναι πως, αν η αλβανική αστυνομία ήθελε, είχε την δυνατότητα να τον συλλάβει, όμως επέλεξαν να τον σκοτώσουν.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Μία από τις πλέον τρανταχτές κινήσεις αντιμετώπισης όσων κατήγγειλαν τα δύο πρώτα Μνημόνια, ήταν η δυσφήμιση του Προκόπη Παυλόπουλου. Ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας, παρότι ως βουλευτής ακολουθούσε την γραμμή του κόμματός του, με συστηματική αρθρογραφία είχε τεκμηριώσει την αντισυνταγματικότητα των καταστροφικών Μνημονίων. Έτσι, στις 5 Ιουλίου του 2013, η εφημερίδα “Τα Νέα” ανακοίνωνε τρανταχτά πως επί υπουργίας Παυλόπουλου, στο Δημόσιο είχαν προσληφθεί 865.000 άτομα.

Από την Κωνσταντίνα Γεράκη.

Στην ταινία ¨Οι γέφυρες του Μάντισον¨ η Μέριλ Στριπ λέει πως όταν αποκτάς παιδιά η ζωή σου γεμίζει από λεπτομέρειες... όλες αφορούν αυτά και όλες χρήζουν υψίστης σημασίας για σένα, μέχρι τη στιγμή που θα ανοίξουν τη πόρτα και θα σε επισκέπτονται πια με μια βαλίτσα στο χέρι...

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Φωτογραφία: από δεξιά: Αναστάσιος Αμανατίδης, Ντόροθυ, Σταύρος Φραγγίδης, Σοφία Φραγγίδου και Κυριακή Κεσίδου στην πλατεία του Μελισσουργειού.

Είμαι με τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη, (περισσότερο γνωστό στην φιλική ποδοσφαιρική ‘πιάτσα’, ως Μήτσος και ‘Μητσάρας’), στη καφετέρια του νεοαποκτηθέντα από τον Κιλκισιακό, προερχόμενο από τον Εθνικό Μετεώρων, πολλά υποσχόμενου επιθετικού ποδοσφαιριστή Σπύρου Αντωνιάδη*, επί της σημερινής οδού Κ. Γαβριηλίδη. Κλασική παραγγελία τον καιρό εκείνο ήταν το ουίσκι (με παγάκια), συνοδευόμενα με φιστίκι αράπικο.