Γράφει ο Ιωσηφίδης Μάκης, Δάσκαλος.

Γεννήθηκα το 1954 και μεγάλωσα στα Διαβατά Θεσσαλονίκης. Το 1969 στα δεκαπέντε μου χρόνια μετακομίσαμε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη. Η οικογένειά μου κατοικούσε στα πάνω Διαβατά όπου οι περισσότεροι κάτοικοι ανήκαν σε μια ιδιότυπη προσφυγική ομάδα τους Αρμενόφωνους Έλληνες για τους οποίους θα μιλήσω παρακάτω.

Του Δημήτρη (Μήτου) Ιωαννίδη.

Περίμενα να τελειώσουν οι πανηγυρισμοί, οι προπηλακισμοί και κάθε είδους..ισμοί να γράψω κι εγώ κάτι σχετικό με τη Γενοκτονία. Θα αναφερθώ όμως σε συγκεκριμένες εκδηλώσεις από συγκεκριμένους ανθρώπους, Πόντιους με όλη τη σημασία και το περιεχόμενο της λέξης. Και, αναφέρομαι στο αφιέρωμα του Καθηγητή Κώστα Φωτιάδη στη Γενοκτονία και στην καταπληκτική δουλειά-ποσοτική και ποιοτική-που παρουσίασε στο περίπτερο 2 της Έκθεσης, από 27 Απριλίου έως 27 Μαιου.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Στην πολιτική αντιπαράθεση της χώρας, η νεολαία είχε πάντα μια ξεχωριστή θέση. Η συντηρητική παράταξη άργησε να την πλησιάσει – ίσως γιατί ήταν δέσμια των παραδοσιακών αντιλήψεων ότι οι νέοι δεν αντιμιλούν, αλλά υπακούν τους μεγαλύτερους. Η Αριστερά κέρδιζε τη νεολαία για χρόνια, με τη νεανική εικόνα του Γκεβάρα και του Πολυτεχνείου, μέχρι που τα πρότυπα ξεθώριασαν: Ο Τσε υπάρχει ακόμα, μα πιο πολύ ως αντικείμενο διαφήμισης, ενώ η γενιά του '73 ξεθώριασε.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Για τον προθάλαμο, ή την αίθουσα αναμονής του ιατρείου συνήθως δεν αγόραζα περιοδικά και εφημερίδες. Ό,τι αναγνώσιμο υπήρχε προερχόταν από τους ασθενείς ή τους συνοδούς τους, που μετά την πρώτη ανάγνωση και όσην ώρα περίμεναν τη σειρά τους, πολλοί τα εγκατέλειπαν στο τραπεζάκι, είτε άλλοτε πάνω στην ταραχή, ή παρασυρμένοι από την χαρά τους, ανάλογα με τη διάγνωση του γιατρού. Φυσικά εφ’ όσον παρέμεναν εκεί τα έντυπα, υπονοούνταν ότι τα υιοθετούσε και ο γιατρός!

Του Νίκου Σιάνα.

Όλοι θυμόμαστε το τι ακολούθησε και τι ειπώθηκε τις επόμενες ημέρες εκείνων των συγκλονιστικών συλλαλητηρίων – Θεσσαλονίκης και Αθήνας – για το Σκοπιανό. Προκειμένου να τα συκοφαντήσουν και να τα υποβαθμίσουν με τρόπο ελεεινό διάφοροι ενθομηδενιστές του «αριστερόστροφου φασιστικού και προοδευτικού» χώρου χαρακτήρισαν τους συμμετέχοντες στα συλλαλητήρια ακροδεξιούς και φασίστες. Ο δε πρωθυπουργός τους αποκάλεσε όχλο. Και όλα αυτά επειδή οι χιλιάδες Έλληνες τούς βροντοφώναξαν στα μούτρα να σταματήσουν το ξεπούλημα και της ιστορίας μας.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Πήρε να σκοτεινιάζει κατά την επιστροφή από το μακρινό Μελάνθιο, κάπου 25 χιλιόμετρα δρόμος ο περισσότερος χωμάτινος με πολλή σκόνη, ύστερα από μία κατ’ οίκον ιατρική επίσκεψη στο χωριό. Εδώ αξίζει να πω, ότι τα τηλεφωνήματα για ιατρική εξέταση στο σπίτι του αρρώστου, έστω και στα χωριά, τα πιο πολλά γίνονταν κατά το βραδάκι, ίσως γιατί τότε επιδεινωνόταν τα συμπτώματα, π.χ. άνοδος πυρετού, είτε διότι η επερχόμενη νύχτα φόβιζε περισσότερο και επιβάρυνε την ψυχολογία ασθενούς και οικογένειας. Είχα μαζί μου παρέα στο αυτοκίνητο και τον μεγάλο αδερφό Κυριάκο.

Από την Κωνσταντίνα Γεράκη.

Η Ειρήνη και ο Τάσος γνωρίστηκαν σε ένα καφέ ...να σημειωθεί ότι για την Ειρήνη ήταν η πρώτη φορά που πήγαινε εκεί και το συγκεκριμένο είδος μαγαζιού δεν ήταν και από τα αγαπημένα της... απλά επέμενα εγώ να πάμε μια που είχα ακούσει τα καλύτερα...

Του Θεόδωρου Βαφειάδη.

Δόθηκε στην δημοσιότητα για διαβούλευση, μετά από πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα συζητήσεων που κράτησε χρόνια, το προτεινόμενο νομοθετικό πλαίσιο που αφορά την μεταρρύθμιση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και το όνομα αυτού ΚλεισθένηςΙ

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Μας αποκαλύπτει ο αγαπητός φίλος Θόδωρος Παυλίδης στις επιφυλλίδες του, ότι χαρακτηρίζω ως ‘ατυχή’ την επιλογή της 19ης Μαΐου 1919, ως ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων από μέρους των Τούρκων (Νεοτούρκων και Κεμαλικών) και δράττομαι της ευκαιρίας να τοποθετηθώ επί αυτού.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Στην Άγρια Δύση της Αμερικής, πριν από 200 χρόνια γεννήθηκε ο λεγόμενος “νόμος του Λυντς”. Αφορούσε την εξωδικαστική απονομή δικαιοσύνης, με μόνη πρωτοβουλία της τοπικής κοινότητας, που μπορούσε να παίρνει το νόμο στα χέρια της κατά το δοκούν – απ' την κατάσχεση περιουσιών, μέχρι τους ομαδικούς ξυλοδαρμούς και τον θάνατο. Στα ελληνικά, αυτό ονομάζεται λυντσάρισμα – και η πιο πρόσφατη εφαρμογή του επιχειρήθηκε εναντίον του δημάρχου Θεσσαλονίκης.