Αρθρογραφία
Του Δημήτρη Ιωαννίδη.
Συγχαρητήρια Φώφη!
Ο πρώτος και ο δεύτερος στόχος των διοργανωτών της εκλογικής διαδικασίας για την ανάδειξη Αρχηγού της Κεντροαριστεράς επετεύχθη.
Ο πρώτος στόχος επετεύχθη με την αναπάντεχη μαζική προσέλευση του δημοκρατικού λαού στις κάλπες (213000 πολίτες). Η επιτυχία αυτή δεν χρεώνεται μόνο στους διοργανωτές (Αλιβιζάτος και ά.), αλλά, σ΄’ολους τους υποψηφίους, οι οποίοι, με τη θετική τους παρουσία στην τηλεμαχία (Depate) και στις ανά την Ελλάδα προεκλογικές εμφανίσεις τους επέδειξαν ενωτικό πνεύμα και υψηλό δημοκρατικό ήθος.
Από την Κωνσταντίνα Γεράκη.
Για τις γυναίκες παραμένει ένα μυστήριο που αιώνες τώρα προσπαθούν να επιλύσουν ξοδεύοντας τόνους make up και επενδύοντας απεριόριστο χρόνο για να αναλύσουν το θέμα απ΄όλες τις μεριές...
Το όνειρο κάθε άντρα θα ήθελε μια γυναίκα να είναι μόοοονο αυτή... να το είχε πλάσει κατα προτίμηση εν μέσω θερινής νυκτός και μετά αυτή να κάνει τη μεγαλοπρεπή της εμφάνιση και να τον κατακτήσει...
Αναστάσιος Αμανατίδης :Προσωπικά ενθυμήματα
Συντάκτης: Eidisis.grΣΚΟΡΔΟ ΤΟ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ
Τα τελευταία χρόνια της ελεύθερης ιατρικής μου καριέρας στο Κιλκίς έβλεπα, ότι η χρήση του σκόρδου για πρόληψη, αλλά και για αντιμετώπιση της εγκατεστημένης αρτηριακής πίεσης,
Αναστασιος Αμανατίδης: Το Κιλκίς κάποτε "Τας θύρας, τας θύρας..."
Συντάκτης: Eidisis.grΈλεγε ο παπά - Ηλίας, εφημέριος του Αγίου Δημητρίου Κιλκίς (1939 – 1959), λίγο πριν το ‘’πιστεύω’’, περίπου στη μέση της κυριακάτικης λειτουργίας, …’’τας θύρας, τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν’’… που σημαίνει προσοχή στις πόρτες της εκκλησίας και συμπλήρωνε,
Μπάρμπα Κώτσιος, το προσφυγάκι της Ανατολικής Θράκης, ο Αη Γιώργης και το σπήλαιο του Κιλκίς
Συντάκτης: Eidisis.grΜετά την αποφοίτησή μου από τη σχολή, τοποθετήθηκα στο Κιλκίς τον Ιούλιο του 1969. Στην πρώτη μου άδεια αντάμωσα με τον επιστήθιο φίλο, συμμαθητή και συνάδελφο μου Θανάση στο χωριό του, το Σώστη της Κομοτηνής.
Γράφει η Θεοδοσία Ε. Παπαδοπούλου-Τσάτση, Φιλόλογος Α.Π.Θ., MSC Ειδικής Αγωγής, e.mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..
Με αφορμή την επικείμενη ημέρα της 3ης Δεκεμβρίου, που γιορτάζεται ως Παγκόσμια ημέρα ατόμων με Αναπηρία, θα ήταν καλό όλοι μας να αναλογιστούμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους τα άτομα αυτά και να προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους ενίσχυσης της προσπάθειάς τους.
Γράφει η Μαρία Μιχαηλίδου, Δασολόγος ΠΕ (Δ.Π.Θ).
Μέρες τώρα παρακολουθούμε όλοι από τα σπίτια μας και δυστυχώς μέρα με τη μέρα, αυξάνονται οι νεκροί στη Δυτική Αττική. "Να αποδοθούν ευθύνες". Το ακούμε συνέχεια.
Όπως όλοι, ενημερώνομαι κι εγώ από εφημερίδες, site, δημοσιογράφους κπλ.
Είχα την τύχη να σπουδάσω στη σχολή Δασολογίας & Διαχείρισης Περιβάλλοντος & Φυσικών Πόρων του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης με ειδίκευση στον Τομέα Δασοτεχνικών και Υδρονομικών Έργων.
Του Ανδρέα Μακρίδη.
Ένα από τα βασικά στοιχεία της Παράδοσής μας, είναι η μοναδικότητα του ανθρώπινου προσώπου. Ο κάθε άνθρωπος, παρότι μοιάζει με τον διπλανό του, είναι μοναδικός. Το πρόσωπο δεν αντιγράφεται, η ψυχή δεν μεταναστεύει σε άλλο σώμα, η ανθρώπινη ζωή συνιστά αξία καθ' εαυτήν. Το τι αντίκρισμα έχουνε αυτές οι διακηρύξεις στη ζωή μας, αρκεί μια θεομηνία για να το αποκαλύψει.
Του Νίκου Σιάνα.
Τα τελευταία χρόνια σχεδόν σε κάθε εθνική επέτειο δημιουργείται μέγα θέμα με το ποιοι μαθητές δικαιούνται να κρατούν στις παρελάσεις το εθνικό μας σύμβολο.
Πολλές απόψεις ειπώθηκαν και ακούστηκαν όλα αυτά τα χρόνια, ωσάν να ήτανε τούτο το ιερό, το αγαπημένο, το τιμημένο και ματωμένο λάβαρο αντικείμενο δημοπρασίας.
Του Αναστάσιου Αμανατίδη.
…Γιατρέ, εγώ για τ’ εσέν έρθα κι εσύ φέεις; ( Γιατρέ μου, εγώ έρχομαι για σένα κι εσύ έκλεισες και φεύγεις;), άκουσα μια κοντινή καυκάσικη φωνή πίσω μου, με το που πάτησα το πόδι μου στο πεζοδρόμιο επί της οδού Καπέτα, έξω από το ιατρείο.
Ήταν περίπου δυόμιση το μεσημέρι, ημέρα Σάββατο και εποχή καλοκαιριού, την ώρα, που κατέβαινα το τελευταίο σκαλοπάτι της ψηλής σκάλας του ιατρείου της οδού Γ. Καπέτα αρ. 14. Μετά από ένα βαρύ και κουραστικό πρωινό ιατρείο, με μια πείνα να με σπρώχνει, όσο ην τάχιστα, στο απέναντι γωνιακό λαϊκό ταβερνάκι του συγχωρεμένου Νίκου του ‘’Τζαμτζή’’, ήταν για μένα μεγάλο ‘σπάσιμο’, να γυρίσω πίσω, για παροχή ιατρικών υπηρεσιών, και μάλιστα σε ‘Καυκάσιο’ εκ Χορηγίου.