Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Όση ώρα έγραφα για τον μακαρίτη Τάτον (τον ΄΄μπήκα΄΄, της τεχνητής γονιμοποίησης)  και τα Θεοδόσια,  στροβίλαζαν στο μυαλό μου και άλλα αξιομνημόνευτα περιστατικά με πρωταγωνιστές (!) ΄΄αθώους΄΄ καυκάσιους ασθενείς χωρικούς από το ορεινό γεωργοκτηνοτροφικό αυτό χωριό. Αποτελεί απόλαυση η καταγραφή και αναφορά σε αυτά. Μερικά μοιάζουν με τα ποντιακά ανέκδοτα, ή δείχνουν πως γεννιούνται εν πολλοίς αυτά τα ανέκδοτα.

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη.

Πάει και ο Γιάννης Π. (πλήρης ημερών), από τους πρώτους δημοτικούς υπαλλήλους που συνταξιοδοτήθηκαν αφ’ ότου ανέλαβα τη Δημαρχία εγώ. Ήταν τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90!

Παραμονή Χριστουγέννων του 2017. Το μικρόσωμο ταπεινό γαϊδουράκι προχωρά μέσα στη νύχτα. Στη ράχη του κάθεται ένας παράξενος αναβάτης. Ισχνός με μακριά μαλλιά, γένια και ένα γλυκύτατο πρόσωπο να λάμπει στο σκοτάδι. Φτωχά τα ρούχα του. Ένας τριμμένος χιτώνας καλύπτει το σώμα του και παλιά σανδάλια τις γυμνές πατούσες του.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη. Είναι αξιοθαύμαστη η επιμονή του 90 χρονου και συν, συμπολίτη μας συνταξιούχου Γυμνασιάρχη Δημήτρη Νικοπολιτίδη, που θέλει να αποτυπωθούν στο χαρτί εικόνες της ζωής του παλιού Κιλκίς και να καταγραφούν σκηνές, που θα αποτελέσουν στοιχεία της ιστορικής πορείας της νεαρής κοινωνίας από της εγκαταστάσεως των πρώτων Κιλκισιωτών. Θέλει να κάνει κοινωνούς σε όλους, σε εμάς τους μεταγενέστερους  στα γεγονότα κάποιας εποχής, πιο πολύ αυτά του συνοικισμού Στενημαχιωτών, με τα οποία είχε άμεση ο ίδιος εικόνα λόγω γειτονίας.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

“Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και την θέλουμε” ήταν το προεκλογικό σύνθημα της Νέας Δημοκρατίας στις ατυχείς για εκείνην εκλογές του 2000. Τέσσερα χρόνια μετά, ο Κώστας Καραμανλής συνέτριβε το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη με συνθήματα “Μπορούμε με Νέα Πολιτική” και “Επανίδρυση της χώρας”. Το 2012, ο Αντώνης Σαμαράς είχε επιλέξει το μάλλον σεμνό και συντηρητικό “Η Ελλάδα μπορεί και θα τα καταφέρει”.

Δεν μολύνω το σώμα μου με φάρμακα (απάν-ι-μ’ φάρμακα κι βάλλω

Με κάλεσε ο Χριστόφορος, (ο γνωστός Χριστόφορος Κατηκαρίδης του Λεβεντοχωρίου με την ελαφρά χωλότητα στο πόδι, μακαρίτης από χρόνια τώρα), για μία κατ’ οίκον ιατρική επίσκεψη στο Λεβεντοχώρι. Πρέπει να ήταν κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Ο σημερινός σοβαρός και σεβαστός συνταξιούχος Γυμνασιάρχης Νικοπολιτίδης, με νοσταλγία θυμάται την συμμετοχή του σε ‘τσακαλοπαρέες’ κατά την παιδική και εφηβική ηλικία, περίοδο που δεν ήταν και η καλύτερη για την νεαρή και φτωχή πολιτεία του πρώτου Κιλκίς.
   Ανασύρει από την πλούσια μνήμη του και περιγράφει με νεανική ενάργεια, πως μετά τον τρύγο των αμπελιών το φθινόπωρο, ξεχύνονταν τα παιδιά και αλώνιζαν τα κλήματα, περνώντας τα από ένα δεύτερο χέρι, για να κορέσουν την παιδική τους πείνα, αναζητώντας ρόγες και ότι απέμεινε  από κανένα τσαμπί αθέατο κρυμμένο στα φύλλα.

Του Νίκου Σιάνα.

Είναι πλέον κοινό μυστικό το που το πάει η περιβόητη πια «παγκοσμιοποίηση» και όσοι κρύβονται πίσω  απ’ αυτήν.  Ο στόχος τους γίνεται μέρα με τη μέρα και πιο ξεκάθαρος.
Να ισοπεδωθούν τα πάντα, να εξαλειφθούν οι μνήμες, τα ήθη και τα έθιμα, η ιστορία  και ό,τι ακόμη κάνει ένα Έθνος να ξεχωρίζει. Με δύο λόγια να γίνουμε όλος ένας παγκόσμιος χυλός, μια μάζα καταναλωτών και τίποτα άλλο.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Ο Σουλτάνος στρογγυλοκάθισε στον καναπέ του Προεδρικού Μεγάρου. Κατέλαβε με τη μία το μισό καναπέ που του αναλογούσε, ακουμπώντας στην αδιόρατη νοητή γραμμή που χώριζε τα δύο μισά του επίπλου, άνετος, ευθυτενής, ατάραχος. Ο ημέτερος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν θα μπορούσε να κάνει το ίδιο, χωρίς να παρουσιάσει μια γελοία εικόνα παιδιών που τσακώνονται. Περιορίστηκε λοιπόν στην γωνία του καναπέ, ελπίζοντας πως το διπλωματικό κομιλφό θα έσωνε τα προσχήματα. Διαψεύστηκε.

Γράφει η Κωνσταντίνα Γεράκη.

Ελλάς, τι θα γίνει φίλε μου με μας;
Πριν λίγα χρόνια το ακούγαμε το τραγουδάκι και διαμαρτυρόμασταν γενικώς και αορίστως. Ξέραμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, υποπτευόμασταν ότι θα ΄ρθουν μήνες δύσκολοι και χρόνοι οργισμένοι αλλά επειδή είμαστε Ελληνάρες, που σημαίνει μ΄ ένα φραπεδάκι τα ξεχνάμε όλα, δεν δίναμε και πολύ σημασία.