Ως νεαρός φοιτητής το καλοκαίρι στο χωριό γέμιζα τις ώρες μου μεταξύ βιβλίου, (πάντα είχα μαθήματα για τις εξετάσεις του Οκτωβρίου) και καφενείου.

35 χρόνια μετά την σύσταση του o χώρος της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από έλλειψη μακροχρόνιου στρατηγικού σχεδιασμού με μεγάλες καθυστερήσεις  προσαρμογής στις ολοένα μεταβαλλόμενες συνθήκες και  απαιτήσεις του σήμερα.

Ο Γιορδάνης (Ιορδάνης Ρωμανίδης 1925 – 2010), πατέρας του Ντάλλου, ήταν από τα χαϊδεμένα και ζωηρά παιδιά στην περιοχή του Γυμνασίου του προπολεμικού Κιλκίς, θυμάται ο Δημήτρης Νικοπολιτίδης,  φίλος καλός και συμμαθητής του Γιορδάνη. Με την δυνατή τσατάλα* του, την θρυλική λαστιχένια σφεντόνα σημάδευε όχι μόνο σπουργίτια (του Θεού τα πουλία),

Ότι έχουμε υποθηκεύσει το μέλλον των γενεών της πατρίδας μας  νομίζω  ότι το έχουμε καταλάβει, το ότι  είμαστε υπό επιτήρηση άλλων εθνών, είναι και αυτό γνωστό, το ότι μας συμβουλεύουν  ξένοι ειδικοί για το πώς θα   λειτουργούμε, το ζούμε  και το  εμπεδώσαμε. Είναι πλέον γνωστό  στους πάντες  ότι είμαστε ένα κράτος  υπό κηδεμονία.

Μια ενδιαφέρουσα έκδοση είδε το φως πρόσφατα στο Κιλκίς υπό τον τίτλο «Οι Ρίζες μας. Πόντος-Καύκασος-Χωρύγι Κιλκίς». Οι συγγραφείς Αρχοντούλα Κωνσταντινίδου και Νίκος Κωνσταντινίδης επιχειρούν να προσεγγίσουν τους κατοίκους ενός σύγχρονου χωριού της Κεντρικής Μακεδονίας παρουσιάζοντας το πλήρες ιστορικό πλαίσιο,

Συμπληρώνονται τούτες τις μέρες, δύο χρόνια από το δημοψήφισμα του 2015 - ένα δημοψήφισμα στο οποίο η αντιμνημονιακή παράταξη στήριξε μεγάλες ελπίδες για να οδηγηθεί τελικά σε μια ολοένα διογκούμενη απογοήτευση. Άξιζε τελικά η διενέργειά του, και πώς θα πρέπει να κριθεί; Εκ των προθέσεων, ή εκ του αποτελέσματος;

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη.

Αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς σχεδίαζαν οι μικροί αλλά και μεγάλοι στο παλιό Κιλκίς, για να υποδεχθούν την Ανάσταση στη γιορτή του Πάσχα, παρά τις απαγορευτικές αστυνομικές διαταγές των ημερών.
   Πάσχα κάποτε στον Άη Δημήτρη, προπολεμικά, θυμάται ο Νικοπολιτίδης μικρό παιδί, και μια δυνατή έκρηξη κροτίδας συγκλόνισε την περιοχή και έπεσαν σοβάδες της εκκλησίας, όπως λέγανε, μερικοί…

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Ένα άλλο Σάββατο, νάτην πάλι την κυρά Πολυξένη  να καταφθάνει στο Κιλκίς για την λαϊκή αγορά, αλλά και τον γιατρό μαζί. Τα αρθριτικά της, με τα παραμορφωμένα δάχτυλα των χεριών της, δεν θέτουν θέμα αναζήτησης νέων συμπτωμάτων. Στον αγκώνα της το καλαθάκι με τα χωριάτικα αυγά. ‘’Το καλόν το απίδιν ο άρκον τρώγει α(το), λένε οι Πόντιοι’’. Το φρέσκο χωριάτικο αυγό της αλανιάρας κότας της γραίας Πολυξένης από την Κορομηλιά, ο γιατρός πρέπει να το γευτεί πρώτος, κατά την γραία Πολυξένη, που έχει, όπως είπα, τρείς λεβέντες γιους στην Πολίχνη.

Το   αγαπώ το αδιάφορο  και παραμελημένο σε σημείο που δυσκολεύομαι  να βρω  αρνητικό επίθετο για να προσδιορίσω την εικόνα που σήμερα  παρουσιάζει. Λείπω  περίπου εξήντα χρόνια από κοντά του και όμως το νοιώθω πάντα να με συνοδεύει όπου και αν βρίσκομαι.

Μετά τα όσα εδώ και καιρό συμβαίνουν στο Δημοτικό Συμβούλιο Κιλκίς, εντός και εκτός συνεδριάσεων, είναι πλέον πρόδηλο για ακόμη μία φορά ότι η παράταξη του Δημάρχου Σισμανίδη ΑΝΟΔΟΣ-7ΠΟΛΙΣ οδηγείται προς τα βράχια ολοταχώς και η πορεία της είναι μη αναστρέψιμη παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες των γνωστών αυτόκλητων υποστηρικτών του