Γράφει
ο Τάσος Ναούμης
παιδίατρος, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. 

‘’Άρνηση’’. Είναι ο τίτλος μιας νέας  ταινίας  που αφηγείται την αληθινή ιστορία μιας συναρπαστικής δικαστικής διαμάχης, που ξέσπασε το 2001. Ο σκωτσέζος Ντέβιντ Ερβινγκ  είναι συγγραφέας βιβλίων με θέμα  τον 2ου παγκόσμιο πόλεμο και το 3ο Ράιχ.  Δεινός αντισημίτης, αγαπημένος συγγραφέας  των νεοναζί,  αρνείται το ολοκαύτωμα και την οργανωμένη  εξόντωση των Εβραίων από τους Ναζί.   Η εβραϊκής καταγωγής Αμερικανίδα  ιστορικός Ντέμπορα Λίπσταντ  καταγγέλλει τους αρνητές του ολοκαυτώματος και τα ψεύδη που γράφει στα βιβλία του ο  Ερβινγκ. Ο Ερβινγ κάνει αγωγή στην Λίπσταντ  για συκοφαντική δυσφήμηση  και την υποχρεώνει  να αποδείξει  (στο δικαστήριο) αν πράγματι έγινε το ολοκαύτωμα όπως ισχυρίζονται οι Εβραίοι. Η συνεχεία επί της οθόνης…

Του Ανδρέα Μακρίδη 

Πολλοί και αρνητικοί ήταν οι τρόποι με τους οποίους υποδέχθηκε η αντιπολίτευση την εξαγγελία του πρωθυπουργού τον Δεκέμβριο, για μοίρασμα ενός ποσοστού του πλεονάσματος στους ασθενέστερους συνταξιούχους. Οι περισσότεροι υποψιάζονταν εκλογές. Και με τον ερχομό του νέου έτους, οι συζητήσεις αναζωπυρώνονται.

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη 

Από τα πρώτα μέτρα που πήρε η αρτισύστατη δημοτική αρχή του Κιλκίς τον Αύγουστο του 1913, ήταν η επιβολή φόρου επί των εισερχομένων στην πόλη προϊόντων. Είχαν δε την εξυπνάδα, Σταμπουλής και οι λοιποί, οι πρώτοι, που ανέλαβαν την διαχείριση, να μην ονομάσουν το έσοδο ως φόρο, που θύμιζε τους επαχθείς φόρους της Τουρκοκρατίας, αλλά ως έσοδο από διπύλια… ΔΙΠΥΛΙΑ λοιπόν!... Ωραία και ελληνική λέξη!... Στη συνείδηση όμως του κόσμου παρέμεινε ως φόρος από τον οποίο πήρε και η περιοχή, όπου εισπράττονταν, την επωνυμία ως ‘’φόρος’’.

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΡΑΓΓΙΔΗΣ
πρώην βουλευτής Κιλκίς του ΠΑΣΟΚ μέλος ΚΠΕ  ΠΑΣΟΚ 

Πέρασαν πια δύο χρόνια από τη μέρα που ο ελληνικός λαός έφερε με την ψήφο του τον ΣΥΡΙΖΑ στην διακυβέρνηση της χώρας. Και είναι αλήθεια μια επέτειος που αξίζει να σταθούμε και να επισημάνουμε τι πραγματικά συνέβη αυτούς τους 24 μήνες.

Του Ανδρέα Μακρίδη 

Λέει πως θα κάνει την Αμερική “ξανά μεγάλη”. Θα φέρει πίσω τα εργοστάσια που έφυγαν για άλλες χώρες, θα γυρίσει πίσω τους δείκτες της παγκοσμιοποίησης, θα αντιμετωπίσει τη λαθρομετανάστευση και το ακραίο Ισλάμ. Τις τελευταίες δεκαετίες, δεν υπήρξε άλλος Αμερικανός, που να έχει ξεσηκώσει τόση θύελλα αντιδράσεων, όσο ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Γράφει η
Θεοδοσία Ε. Παπαδοπούλου-Τσάτση

Φιλόλογος Α.Π.Θ.
MSC Ειδικής Αγωγής
e.mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Οι περισσότεροι πιστεύω θυμόμαστε τη διαφήμιση, στην οποία ο πατέρας ακούει έντρομος την κόρη του να μιλάει σε γλώσσα ακατάληπτη κι εκείνος στο τέλος να της απαντάει : «Στη μητέρα σου το ‘πες;!»

Από την Κωνσταντίνα Γεράκη 

Βρισκόμαστε στην δίνη της οικονομικής κρίσης κι εσείς σίγουρα αναρωτιέστε πως θα τα καταφέρετε ΝΑ αντιμετωπίσετε την κατάσταση.
Μερικοί κρατάτε σφιχτά τα λεφτά σας μήπως και χρειαστεί να γεμίσετε καμιά μαξιλαροθήκη με τραχανά και λοιπά ζυμαρικά όταν πλακώσει πείνα.
Γιατί κατά πως τα λένε οι ειδικοί στο να μας τρομοκρατούν, η πείνα του «41» θα είναι απλή λιγούρα, μπρος σ΄ αυτό που μας περιμένει…

Ο Κώστας μου έδωσε την ευκαιρία αναφερόμενος στο όνομά μου να κάνω μερικά σχόλια στο σχετικό κείμενό του που δημοσιεύσατε με τον τίτλο « Οι παρατεταγμένοι στρατοί που τρομάζουν».
Κατ’ αρχάς περί χυδαίου αντικομμουνισμού κλπ.

Έχοντας ακόμα νωπό το σόκ από την εκλογή του Τράμπ στις ΗΠΑ και με δεδομένη πλέον την άνοδο του λαικισμού και των ακροδεξιών δυνάμεων σε όλη τη Δύση, είναι απαραίτητη η επαρκής ανάλυση από μέρους μας των νέων συνθηκών σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι τεκτονικές πλάκες του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος μετακινούνται συμπαρασύροντας μαζί τους τα θύματα αυτών των αλλαγών. Αυτά τα θύματα είτε χάνουν το παρόν τους είτε αγωνιούν για το μέλλον τους και συντηρητικοποιούνται στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τουλάχιστον τα κεκτημένα.

Του Ανδρέα Μακρίδη

Τον Ιανουάριο του 2012, το ελληνικό δημοσιογραφικό όνειρο που είχε γεννηθεί το 1989 με την άνθιση της λεγόμενης ελεύθερης ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, ζούσε τον πρώτο κύκλο της παταγώδους κατάρρευσής του. Με την έναρξη της κρίσης, είχε κλείσει ο “Ελεύθερος Τύπος” της Γιάννας Αγγελοπούλου – μια πρότυπη εφημερίδα με μισθούς που όριζαν την εποχή που “λεφτά υπήρχαν”. Ακολούθησε το κλείσιμο του ALTER, το ψυχορράγημα και κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας, το κλείσιμο της ιστορικής Απογευματινής. Οι υπόλοιποι εκδότες, με πρόσχημα την οικονομική κρίση και την πτώση των πωλήσεων, ξεκινούσαν μαζικές απολύσεις και μειώσεις μισθών. Ο προβληματισμός για το μέλλον του κλάδου ήταν τεράστιος.