Του Νίκου Σιάνα

Ενώ κάθε χρόνο ο κατάλογος των χωρών που αναγνωρίζουν την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου μεγαλώνει, έρχεται η ελληνική κυβέρνηση με παρεμβάσεις στην παιδεία αλλά και με δηλώσεις υπουργούν να σαμποτάρει τον διεθνή αγώνα που δίνει εδώ και χρόνια ο οργανωμένος ποντιακός χώρος για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας. Έτσι μετά την κ. Ρεπούση, την κ. Δραγώνα, την σκυτάλη πήρε ο κύριος της «πενταροδεκάρας», ο υπουργός  Παιδείας κ. Φίλης. Αν  τα παραπάνω είναι συμπτώσεις ή τυχαία γεγονότα δεν το ξέρω, το σίγουρο πάντως πως προέρχονται από τον Αριστερό «προοδευτικό» χώρο.

Του Βλάση Αγτζίδη (*)

Το Δεκέμβριο του 1937 η ελληνική μειονότητα της Σοβιετικής Ένωσης θα θεωρηθεί από τις σταλινικές αρχές ως «εχθρός του λαού» και θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή κατηγορία, όπου η εθνοτική καταγωγή ταυτίζεται με πολιτικό αδίκημα που πρέπει άμεσα να κατασταλεί εφόσον συνιστά απειλή την ασφάλεια του κράτους. Ένα σημαντικό τμήμα της μειονότητας, που προερχόταν από τις περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και είχε εγκατασταθεί στην ΕΣΣΔ εξαιτίας της Μικρασιατικής Καταστροφής, βίωνε για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα χρόνια μια παρόμοια κατάσταση.

Του Γιώργου Φλωρίδη

Η ιστορία είναι γνωστή: Υπουργός χρησιμοποίησε την υπηρεσιακή πιστωτική της κάρτα για αγορά προσωπικών ειδών αξίας 20 ευρώ τα οποία πλήρωσε αμέσως με την επιστροφή στο γραφείο της. Η υπόθεση έγινε γνωστή και η Υπουργός παραιτήθηκε. Το αδίκημα; Μη επιτρεπόμενη χρήση της υπηρεσιακής πιστωτικής κάρτας.  Ταυτόχρονα έχασε και την πρωθυπουργία, αφού ο τότε Πρωθυπουργός είχε ήδη προσδιορίσει την αποχώρησή του.

Γράφει ο Αδάμος Παναγιώτης, εκπαιδευτικός

Στο τελευταίο μου άρθρο στην "Πρωινή" με τίτλο "Τρεις εθνικές προτεραιότητες" (23 - 10 - 2015) , είχα, μεταξύ άλλων, τονίσει την ανάγκη η χώρα να αποκτήσει νέους θεσμούς, και, κυρίως, νέους πολιτικούς θεσμούς. Προσωπικά πιστεύω  ότι, οι κοινωνίες που προοδεύουν πραγματικά, δεν είναι αυτές που διαθέτουν "χαρισματικούς" ηγέτες, αλλά αυτές που δημιουργούν λειτουργικούς και σταθερούς θεσμούς.

Η καθιέρωση του μήνα Οκτώβρη ως μήνα  ενημέρωσης για την πρόληψη του καρκίνου του μαστού αποτελεί πραγματικότητα τόσο για την διεθνή όσο και για την ελληνική κοινωνία.
Ο μαστός αποτελώντας το κατ’ εξοχήν θηλυκό όργανο του γυναικείου σώματος είναι τις περισσότερες φορές το «καταφύγιο» του καρκίνου όπου φωλιάζει προτού αρχίσει την επεκτατική του πορεία σε άλλα ζωτικά όργανα.

Γράφει ο Χρήστος Ανδρεανίδης 

   «Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία» έγραφε το κεντρικό πανό διαδήλωσης του 2009 στην Αθήνα που βρέθηκα και ο γράφων για να αναπτύξω αμέσως τις θέσεις μου σε ομότιτλο άρθρο με φωτογραφία του πανό.

Γράφει ο Αδάμος Παναγιώτης, εκπαιδευτικός 

  Η χώρα έχει ζωτική ανάγκη για άμεση έναρξη μιας δημόσιας συζήτησης για την πορεία της. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να σκεφτεί  από την αρχή  το παρελθόν της, το παρόν και το μέλλον της.
Πέρα από τα άμεσα οικονομικά ζητήματα, η χώρα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να θέσει τρεις προτεραιότητες:

Επισημάνσεις του κ. Χρήστου Ανδρεανίδη 

  Γύρω από το Α' Γυμνάσιο ήταν ο τίτλος του προ τετραετίας άρθρου μου με αναλυτική περιγραφή των επικινδυνοτήτων για τους μαθητές και όλους τους περαστικούς από το πολυσύχναστο πεζοδρόμιο. Πολυχρόνισε η αποκατάσταση παρά την καταγραφή των προβλημάτων από αρμόδιο υπάλληλο του Δήμου προ τριετίας.

Γράφει ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος 

 Απαντώ στο δημοσίευμα του κ. Ι. Κωσταρόπουλου της ΠΡΩΙΝΗΣ 9 Οκτωβρίου σελίδα 6. Θα αρχίσω με εξηγήσεις χωρίς να θεωρούνται απολογίες, διότι απολογείται κανείς, όταν νοιώθει ένοχος, πράγμα που δεν συμβαίνει.

Από την Κωνσταντίνα Γεράκη  

  Θα θυμάστε τον δραπέτη που κατάφερε να ξεφύγει από την φυλακή του. Ο καθένας μας κάποια στιγμή θα ήθελε όχι απλά να φύγει από κάπου, αλλά να ξεφύγει να τρέξει όσο πιο μακριά μπορεί, να απογειωθεί και να ξεχάσει ότι τον «δένει» και του στερεί ελευθερίες που θα ήθελε να αποκτήσει, όνειρα που ξέχασε να τα ζήσει, πρόσωπα που θα ήθελε να μη δει ποτέ ξανά…