Αδυνατώ τα μέγιστα να συμβιβαστώ με την απόκρυψη από την δημόσια ενημέρωση πολλών θεμάτων που έπρεπε να είναι διαχρονικά πρώτα θέματα.  
Θέματα που πρέπει να βρίσκονται στα πρώτα στην ατζέντα των ειδήσεων συνεχώς παρακάμπτονται, παραλείπονται ή στα ψιλά ως τελευταία εμφανίζονται.

H δήλωση της Μέρκελ άργησε τρία ολόκληρα χρόνια. Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα εξατομικεύτηκε κυρίως από την ίδια και παρουσιάστηκε ως παράδειγμα προς αποφυγή για τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη. Η Ελλάδα έγινε το μαύρο πρόβατο, στιγματίστηκε, απομονώθηκε, δείχθηκε ως ένοχη και αισθάνθηκε ένοχη.

* Το ΠΑΣΟΚ μετά τη συντριβή που υπέστη στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, όπου ουσιαστικά πλήρωσε τις λανθασμένες επιλογές και τους κακούς χειρισμούς του προέδρου και πρωθυπουργού της χώρας Γ.Παπανδρέου και της ηγετικής του ομάδας, προχωράει σήμερα στην ανασυγκρότησή του για ένα νέο ξεκίνημα στην μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Αφορμή για την συγγραφή αυτού του άρθρου, μου έδωσε η κλαδική Έκθεση «Φιλοξένια»,  που διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη από τις 22 έως τις 25 Νοεμβρίου  2012, αλλά κυρίως ένα forum που διοργάνωσε η Ελληνική Εταιρεία Διοίκησης Επιχειρήσεων (Ε.Ε.Δ.Ε.) της οποίας είμαι μέλος από το 1986, με τίτλο Marketing Θεσσαλονίκη: Τουρισμός – Πολιτισμός, του οποίου ο σκοπός ήταν η ανάπτυξη της συζήτησης για τη βελτίωση του τουριστικού προϊόντος «Θεσσαλονίκη» και η σωστή προώθησή του.

Η χρήση βίας από το σύζυγο ή τον εραστή δε γνωρίζει ηλικία η εθνικότητα. Μπορεί να εμφανιστεί κατά τη διάρκεια μιας σχέσης ή όταν αυτή τελειώσει. Έχει υπολογιστεί  μάλιστα ότι τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας είναι 5-8 φορές πιθανότερο να είναι γυναίκες.
Ένα κοινό παράδειγμα ενδοοικογενειακής βίας είναι ότι ο δράστης εναλλάσσεται μεταξύ της βίαιης και της απολογητικής συμπεριφοράς με την υπόσχεση ότι θα αλλάξει. Μπορεί να είναι και πολύ ευχάριστος τις περισσότερες φορές.

Στη Βουλγαρία…
Πολλά ακούγονται τελευταία για τη Βουλγαρία. Οι κυρίαρχες δυνάμεις στην Ελλάδα ισχυρίζονται ότι πρέπει  οι μισθοί και τα γενικότερα δικαιώματα των εργαζομένων, όλων των λαϊκών στρωμάτων, να μειωθούν στα επίπεδα της Βουλγαρίας για να υπάρξει «ανάπτυξη» και «ανταγωνισμός».
23 χρόνια μετά την διάλυση του σοσιαλιστικού συστήματος και την παλινόρθωση του καπιταλισμού, οι διαδοχικές κυβερνήσεις-δεξιές, κεντροδεξιές ή οι αυτοαποκαλούμενες σοσιαλιστικές- «ελεύθερα» και «δημοκρατικά» πήραν πίσω όλες τις κατακτήσεις από την εποχή του Σοσιαλισμού.

Ρίχνοντας σήμερα μια ματιά στους τίτλους των κιλκισιώτικων εφημερίδων, το μάτι μου έπεσε σε έναν απ’ αυτούς πραγματικά εντυπωσιακό: «Χρυσός Ναι, Κυάνιο Όχι», αν τον θυμάμαι ακριβώς. Εξαιρετική πραγματικά και σολομώντεια λύση. Πώς δεν το σκέφτηκε κανείς άλλος προηγουμένως; Τι καλά θα ήταν μάλιστα να το γενικεύαμε ως σύνθημα και να το προσαρμόζαμε στη σημερινή συγκυρία: «Δόσεις Ναι, Μνημόνια Όχι».

Ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών κ. Μοσκοβισί αγανακτισμένος από τις αντιδράσεις κάποιων συναδέλφων του υπουργών στο τελευταίο Γιουρογκρούπ βγήκε και αναφώνησε στους δημοσιογράφους που καιροφυλακτούσαν έξω να μάθουν πως εξελίσσεται το πρόβλημα της Ελλάδας τις παραπάνω φράσεις. Κι ας είναι καλά ο άνθρωπος που προθυμοποιήθηκε να μας βοηθήσει, λειτουργώντας ως συνήγορος της Ελλάδας, όπως ο ίδιος ομολόγησε με θάρρος και Μπράβο του!!
Ας έρθουμε στα δικά μας και στο σκοπό αυτού του σημειώματος.

1. Το Σκεπτικό - Οι στόχοι
1.1. Η Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού έχει αναγνωριστεί επισήμως από τη Βουλή των Ελλήνων, την Κύπρο, τη Σουηδία, πολιτείες των ΗΠΑ και περιφερειακές κυβερνήσεις στην Αυστραλίας. Από το 1994 είναι επίσημη Εθνική Επέτειος στην Ελλάδα, ενώ από το 1998 η Γενοκτονία στο σύνολο της Μικράς Ασίας ανακηρύχτηκε σε δεύτερη επίσημη Εθνική Επέτειο.

Η έλλειψη στρατηγικής από πλευράς των κυβερνήσεων τα τελευταία τριάντα οκτώ (38) χρόνια, η ανελέητη δράση των καρτέλ και των μεσαζόντων, ο τρόπος λειτουργίας  του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων σε όλες τις βαθμίδες του, που περιορίζεται  μονάχα στον διαχειριστικό ρόλο των επιδοτήσεων, μη επιδεικνύοντας ουσιαστικό έργο, καθώς δεν επενδύει στην εκπαίδευση, στην έρευνα και την ενημέρωση, οδήγησαν και οδηγούν την Ελληνική Κτηνοτροφία στην καταστροφή.
Παρόλα αυτά,  οι κτηνοτρόφοι δεν οργανώνονται, δεν συνεταιρίζονται και επιλέγουν το μοναχικό δρόμο, με αποτέλεσμα να γίνονται εύκολη λεία στα καρτέλ γάλακτος-κρέατος και στους μεσάζοντες. Εν μέρει έχουν δίκαιο, διότι οι συνεταιρισμοί είναι απαξιωμένοι, οικονομικά και ηθικά στις συνειδήσεις τους, ενώ οι σύλλογοι έχουν έναν καθαρά συνδικαλιστικό ρόλο, διεκδικώντας πάντα και μόνο το αυτονόητο.