H δήλωση της Μέρκελ άργησε τρία ολόκληρα χρόνια. Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα εξατομικεύτηκε κυρίως από την ίδια και παρουσιάστηκε ως παράδειγμα προς αποφυγή για τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη. Η Ελλάδα έγινε το μαύρο πρόβατο, στιγματίστηκε, απομονώθηκε, δείχθηκε ως ένοχη και αισθάνθηκε ένοχη.
Τρία χρόνια μετά, τον ίδιο δρόμο έχουν πάρει και άλλα κράτη όπως η Ιρλανδία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Κύπρος. Περιπτώσεις, χωρίς τα δημοσιονομικά προβλήματα της Ελλάδας ή την επικαλούμενη υπεραριθμία στο Δ.Τ., απέδειξαν πως η Ελλάδα δεν ήταν η ασθενής ενός μεταδοτικού νοσήματος κατά τη συνεχιζόμενη ευρωπαϊκή κρίση και η επιλογή της καραντίνας δεν ωφέλησε μήτε είχε ως αποτέλεσμα τη διάσωση των υπολοίπων κρατών...
Η Ελλάδα, απλώς, πλήρωσε -και με το παραπάνω- τη δημοσιονομική γύμνιά της, την προχειρότητα στην οργάνωση των πολιτικοοικονομικών της δομών, το συντηρητισμό της.
Η πολιτική τακτική της Ε.Ε., με επικεφαλής αυτής την κυρία Μέρκελ, δημιούργησε μία φωλιά εθνικής μοναξιάς στο νοτιοανατολικό τμήμα της Ευρώπης και έθεσε σε κίνδυνο το ευρωπαϊκό εγχείρημα της συνύπαρξης-συνεργασίας-αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών. Αντανακλαστικό αυτής της πολιτικής ήταν το μίσος που υιοθέτησε μερίδα ελλήνων πολιτών κατά των οικονομικών της ''κατακτητών''.
Φυσικά, στην τρίτη και ωριμότερη προσπάθεια παγκοσμιοποίησης του πλανήτη δεν υπάρχουν ούτε κατακτητές ούτε κατακτημένοι αλλά για το αίσθημα αυτό που δημιουργήθηκε, η Γερμανίδα καγκελάριος έχει το δικό της μερίδιο ευθύνης.
Προσωπικά, θεωρώ ''περισσότερο'' ευρωπαίους όλους εμάς, τους ευρωπαίους πολίτες ελληνικής καταγωγής, που, στην πέτρινη τριετία που διανύσαμε, δε δημιουργήσαμε εχθρούς, δε στοχοποιήσαμε κράτη, δεν εκτοξεύσαμε βέλη κατά πάντων αλλά πρωτίστως υπερασπιστήκαμε το ευρωπαϊκό εγχείρημα από την ευάλωτη θέση του αδυνάμου.
Είμαι πια βέβαιος πως η Ελλάδα, αυτό το χρονικό διάστημα, ανέδειξε πολλούς μικρούς ρεαλιστές και οραματιστές ήρωες, οι οποίοι, αφήνοντας το θυμικό τους στην άκρη, συγχώρησαν ευρωπαϊκές πολιτικές που τους υποτίμησαν ή τους χλεύασαν συνειδητά ή ασυνείδητα, στήριξαν με σθένος την Ε.Ε., ανέδειξαν τα λάθη τους, άσκησαν την ατομική ή εθνική αυτοκριτική τους και απέδειξαν, στην πράξη, πως η μισή καρδιά τους είναι ελληνική και η άλλη μισή ευρωπαϊκή.
Αυτή είναι η πρώτη δοκιμασμένη μαγιά γαλανόλευκων ευρωπαίων. Και η απτή απόδειξη πως η ένωση των λαών της Ευρώπης δεν είναι προϊόν  αμοιβαίων συμφερόντων μα ιδέα, όραμα και διάθεση για έναν καλύτερο κόσμο.