Γράφει ο Ζησάκος Βασίλειος.

M.Sc. Φυσικός

Τα τελευταία χρόνια στο Πολύκαστρο, η διαχείριση του πρασίνου έχει αποτελέσει αντικείμενο έντονης κριτικής και απογοήτευσης για πολλούς δημότες. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες πολιτών και ορισμένες μικρές πρωτοβουλίες του Δήμου, το πρόβλημα παραμένει δυσεπίλυτο και έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής των κατοίκων, ιδιαίτερα των παιδιών.

  Εδώ και αρκετά χρόνια εκεί, στην ταβέρνα του Θόδωρου Κουταλίδη στην Αξιούπολη μία φωτογραφία μου τράβηξε την προσοχή και αναρωτήθηκα ποιοι, πότε και πού είναι αυτοί οι λεβέντες χορευτές, «Αετοί του Πόντου» που μέσα στο χιόνι χορεύουν πυρρίχιο (σέρρα).

Γράφει ο Θανάσης Βαφειάδης, τοπογράφος – συγγραφέας.

Στον πρόλογο του βιβλίου μου «ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΚΙΛΚΙΣ 1913-1940» σημείωνα: «Εκατό χρόνια μετά την απελευθέρωση του Κιλκίς, η ιστορία της πόλης μοιάζει με ανεξερεύνητη ήπειρο.

Γράφει ο Θανάσης Βαφειάδης, τοπογράφος – συγγραφέας.

Το επάγγελμα του λούστρου εμφανίζεται όταν καθιερώνεται ο αστικός τρόπος ντυσίματος. Οι κομψευόμενοι νέοι της παλιάς εποχής όφειλαν να κυκλοφορούν στα «νυφοπάζαρα» και τους συνοικιακούς δρόμους με λουστραρισμένα παπούτσια, ενώ οι πιο ηλικιωμένοι θεωρούσαν το καλογυαλισμένο παπούτσι δείγμα κοινωνικής καταξίωσης.

Τα παραδοσιακά πανηγύρια αποτελούν το κυριότερο μέσο ανάδειξης του λαϊκού μας πολιτισμού και αποτελούν πόλο έλξης σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Του Γιάννη Αλίρη.

Προσπάθησα να αντλήσω στοιχεία για την παρούσα δημοσίευση. Ήθελα να μην αμφισβητηθεί τίποτε από όσα θα έγραφα. Το κεφάλι έγινε καζάνι,ξέχασα και ότι ήξερα.

Εγκατέλειψα την προσπάθεια, δε βγαίνει νόημα, μάλλον σύγχυση δημιουργείται.

Γράφει ο Θανάσης Βαφειάδης, τοπογράφος – συγγραφέας.

Υπάρχουν εξαιρετικές κινηματογραφικές ταινίες που γυρίστηκαν στην περιοχή του Κιλκίς όπως ο «Μελισσοκόμος» (1986) του Θόδωρου Αγγελόπουλου ή «Το εργοστάσιο» (1981) του Τάσου Ψαρά, που βασίσθηκε στο μυθιστόρημα «Ο χρυσός νοικοκύρης» του μεγάλου μας συγγραφέα Λάζαρου Παυλίδη.

Ένα βίωμα μοναδικό που όσο πιο σύντομα γίνει αποδεκτό από εσένα τον ίδιο, τόσο πιο εύκολη «εντός» και εκτός εισαγωγικών θα είναι η αντιμετώπισή του και φυσικά η προσαρμογή στις νέες καταστάσεις που εξελίσσονται.

Του Θανάση Βαφειάφη, τοπογράφου – συγγραφέα.

Η παλιά εκκλησία των Δεκαπέντε Μαρτύρων, όπως τη θυμόμαστε πριν κατεδαφισθεί μετά το μεγάλο σεισμό του 1978, ήταν η τελευταία εκκλησία που ανοικοδομήθηκε στην πόλη μας στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Η ανέγερση της γίνεται σε μια εποχή που οι προσπάθειες για σύσταση ελληνορθόδοξης κοινότητας στο Κιλκίς κορυφώνονται αλλά δεν ευοδώνονται.

Γράφει η Χρυσούλα Δημάδου-Βαπορίδου.

Συντ/χος νηπιαγωγός

Ο πρωινός καφές  με παρέα λένε ότι είναι ψυχοθεραπεία!