Από τη δημοτική σύμβουλο Κιλκίς και αντιπρόεδρο του ΟΠΟΝΓΑ, Κατερίνα Γιαννακούλα-Ζιούτα, λάβαμε την ακόλουθη επιστολή-απάντηση σε άρθρο του συνεργάτη μας, Κώστα Πινέλη:

Υπάρχουν δυνατότητες βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας για τη τοπική αγορά του Κιλκίς ακόμη και σε αυτή την περίοδο της οικονομικής ύφεσης; Μπορούν οι τοπικοί επαγγελματίες ν’ αντιμετωπίσουν το νέο σύνθετο και διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον των αγορών; Μπορούμε να κρατήσουμε τον καταναλωτή κοντά στις τοπικές μας επιχειρήσεις;

Διαβάζοντας την απάντησή σας κε Δήμαρχε στο αίτημα του υπαλλήλου  κου Σιώμου Χρίστου διαπίστωσα πως ανακύπτουν κάποια ζητήματα και θεωρώ υποχρέωσή μου να τα αναφέρω εδώ στο ΔΣ, ενώπιον όλων των συναδέλφων μου, επειδή πιστεύω - και ελπίζω να επαληθευθώ - ότι θα είναι πιο χρήσιμο και περισσότερο παραγωγικό το αποτέλεσμα.

Οι Έλληνες μετανάστες, σε όποια χώρα και αν εγκαταστάθηκαν δημιούργησαν διάφορες τοπικές κοινότητες και σωματεία, προκειμένου να προωθήσουν τα συμφέροντα τους και να διεκδικήσουν δικαιώματα, κυρίως όμως για να αποφύγουν την απώλεια της εθνικής και πολιτιστικής τους ταυτότητας.

Η σημερινή κρίση δεν είναι μόνο οικονομική είναι κοινωνική, ηθική, αξιών. Δυστυχώς, ζούσαμε σε μια χώρα και σε ένα βαθμό ζούμε, όπου η εργασία απαξιώθηκε στο βωμό του βολέματος και των μικροκομματικών συμφερόντων. Το όραμα του νέου ήταν ο διορισμός στο δημόσιο και το βόλεμα και όχι η δημιουργία. Σε μια χώρα που οι Έλληνες έχουν όνειρο την σύνταξη.

Ολοκληρωμένο σχέδιο για την ανάπτυξη στην περιοχή του δήμου Παιονίας επεξεργάστηκε ο Εμποροεπαγγελματικός Σύλλογος Πολυκάστρου, το οποίο παρέδωσε ο πρόεδρός του, Γιάννης Αδαμόπουλος, στο βουλευτή της Ν.Δ. και υπεύθυνο του Τομέα Ανάπτυξης. Στο σχέδιο επισημαίνεται:

Της μόδας είναι τελευταία να θέτουν κόκκινες γραμμές επαγγελματικές ομάδες στις κατακτήσεις τους που ποδοπατούνται, δικαίως πολλές φορές. Απαισιοδοξία δημιουργεί η καθυστέρηση χάραξης της κόκκινης γραμμής στην χρήση του λιγνίτη ως καυσίμου με στόχο την χάραξη μεγαλύτερου πάχους, γεωμετρικά, κόκκινης γραμμής στις εκπομπές CO2 από αυτήν την καύση. Από την δράση των ακτιβιστών της Greenpeace σας μεταφέρω τις τελευταίες στην ιστοσελίδα της αναρτήσεις.

Όπως αναφέραμε το μεταναστευτικό ρεύμα προς την τότε Ομοσπονδιακή Δυτική Γερμανία καθορίζονταν από διμερείς συμφωνίες μεταξύ των δύο χωρών: Σύμφωνα με την σύμβαση αυτή (1960), γερμανική επιτροπή εγκαθίσταται στην Ελλάδα και σε συνεργασία με το υπουργείο εργασίας προβαίνει στην επιλογή και τοποθέτηση Ελλήνων εργατών σε εργοστάσια της Γερμανίας. Έτσι η πλειοψηφία των Ελλήνων μεταναστών εργάζονταν στην Γερμανία εφοδιασμένοι με τα απαραίτητα δελτία εργασίας, επιπλέον με την άφιξη τους όφειλαν να δηλωθούν στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους. Ισχυρό κίνητρο για μετανάστευση στη Γερμανία δεν ήταν μόνο η εγγύτητα αλλά η εξασφάλιση συνθηκών εργασίας και σιγουριάς. Άλλο σημαντικό κίνητρο για τους μετανάτες ήταν και ο θεσμός του Έλληνα εργατικού συμβούλου που υπηρετούσε στην Ελληνική Πρεσβεία της Βόννης, και είχε την ευθύνη για την λειτουργία δύ φιλεργατικών υπηρεσιών. Οι υπηρεσίς αυτές ήταν τα εργατικά κλιμάκια και τα Ελληνικά σπίτια. Τα πρώτα συμπαραστεκόταν στους Έλληνες για προβλήματα ασφαλιστικά, εργατικά, δικαστικά κ.α. Τα δε “Σπίτια”, ήταν Κέντρα ψυχαγωγίας και μόρφωσης των Ελλήνων εργατών, βάσει προγραμμάτων του Υπουργείου Εργασίας της Ελλάδας. Σε όλη τη Γερμανία ο αριθμός αυτών των “Σπιτιών” έφτασε τις 13.097.

Όλες οι ευνομούμενες και αναπτυγμένες χώρες έχουν αναλογική κατοίκηση και ποιότητα ζωής αστικών κέντρων και υπαίθρου. Για την πατρίδα μας είναι εκ των ων ουκ άνευ, ικανή και αναγκαία συνθήκη για την αρμονική πρόοδό της, λόγω ιστορικών, γεωπολιτικών και ιδιαίτερου γεωγραφικού ανάγλυφου, η ζώσα ύπαιθρος και η συγκρότηση του ημιαστικού χώρου.

Είναι γενικά παραδεκτό κι έχει επισημανθεί στο παρελθόν από πολλούς πολίτες και φορείς, ότι η Εμποροπανήγυρη, που διοργανώνεται στις αρχές Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου στο Κιλκίς, χρήζει αναβάθμισης σε επίπεδο ποιότητας αλλά και περιεχομένου ώστε να αποτελέσει σημαντικό τοπικό και –γιατί όχι- περιφερειακό οικονομικό και πολιτιστικό γεγονός, διατηρώντας τον παραδοσιακό της χαρακτήρα  του οποίου όμως δεν θα συνιστούν κυρίαρχη έκφανση οι αγοραπωλησίες από περιστασιακούς «εμπόρους» απομιμήσεων προϊόντων, φτηνιάρικων δώρων ανατολικής Ασίας αλλά και η υπερβολική τσίκνα από λουκάνικα και σουβλάκια.