Γράφει ο Γιάννης Αλίρης.

 Εθνικός όρκος

Το 1920 το τελευταίο Οθωμανικό κοινοβούλιο ψηφίζει τον εθνικό όρκο.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης.

Χιλιάδες χρόνια πριν, το θηλαστικό άνθρωπος ως χόμο νεάντερταλ  μετεξελίχθηκε σε χόμο σάπιενς δηλαδή στον σκεπτόμενο άνθρωπο και οργανώθηκε σε μόνιμους οικισμούς και σε τοπικές κοινωνίες.

Της Χρυσούλας Δημάδου-Βαπορίδου,

Συντ/χος νηπιαγωγός.

Χιλιάδες άνθρωποι πηγαινοέρχονται, ειδικά στις μεγαλουπόλεις, δίνοντας την εντύπωση ότι οι μετακινήσεις τους έχουν κάποιο σκοπό.

Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι λειτουργούν σαν ρομπότ.

Γιατί;

του Αναστάσιου Ναούμη.

  Τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση ανέδειξε ως προτεραιότητα  την βελτίωση  της καθημερινότητος του πολίτη. Στα λόγια. Διότι η καθημερινότητα δεν εξαρτάται μόνο από την κυβέρνηση αλλά και από την ικανότητα και τις διαθέσεις των τοπικών αρχόντων.  

Στα 155 π.Χ. τρεις σοφοί της Αθήνας, το άνθος της πόλης, ο τότε σχολάρχης της Ακαδημίας Καρνεάδης, ο περιπατητικός Κριτόλαος και ο σχολάρχης της Στοάς Διογένης ο Σελεύκιος, επιστρατεύτηκαν για να υπερασπιστούν την υποτελή πόλη της Παλλάδας στην κοσμοκράτειρα Ρώμη.

Εδώ και χρόνια δεν υπάρχουν -εν ζωή και δράση- πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία στις πολλές και μεγάλες βιομηχανίες που φιλοξενεί ο νομός Κιλκίς. Υπάρχουν κάποια σωματεία-σφραγίδες που χρησιμοποιούνται μόνο στις εκλογές του Εργατικού Κέντρου, για την εκλογή αντιπροσώπων και τον κομματικό «έλεγχο» του δευτεροβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης

Δάσκαλος-συγγραφέας

Ζούμε σ’ ένα πανάρχαιο ακρωτήρι του Αιγαίου, που το λένε Ελλάδα. Για το ακρωτήρι αυτό θυσιάστηκαν πολλοί, από την εποχή των Περσών, ενώ κάποιοι άλλοι πονηροί θησαύρισαν από την εποχή της τουρκοκρατίας και της γερμανικής Κατοχής.