Γράφει ο Κώστας Πινέλης

Τι πρέπει να διεκδικήσουν (επί τέλους) οι εκλεγμένοι στους Δήμους
Εδώ και χρόνια, από τις αρχές της 10ετίας του 90, με ευθύνη των κυβερνήσεων οι Δήμοι έχουν μετατραπεί σε υλοποιητές της κεντρικά ακολουθούμενης αντιλαικής πολιτικής σε τοπικό επίπεδο. Οι εκλεγμένοι στους Δήμους, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία ανήκουν σε ΠΑΣΟΚ, ΝΔ που κυβέρνησαν, υποτελείς και συμβιβασμένοι, αποδέχθηκαν τους δραματικά πετσοκομμένους πόρους και τις παρακρατήσεις πόρων, το θεσμικό πλαίσιο που «έσπρωχνε» στην ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών κ. ά.

Γράφει ο Θεοφύλακτος Παγλαρίδης

Είναι ν’ απορείς με τη νεοελληνική  φτώχεια των ιδεών (και των πολιτικών) στην επίλυση φλεγόντων προβλημάτων του τόπου, όταν κατά πως οι προγονόπληκτοι ισχυρίζονται, όλα τα είπαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.
Αφορμή για το σημείωμα τούτο λαμβάνω από τα μέτρα Βαρουφάκη που στάλθηκαν στις Βρυξέλλες  προς συζήτηση και έγκριση από τους …τρεις θεσμούς μήπως και δεήσουν και μας …ευλογήσουν με  μια έστω υποδόση από τα 7,2 δις  του μνημονίου  … σόρι της δανειακής σύμβασης, ήθελα να πω.

Λόγω της γυναικείας μου φύσης αλλά και ως πρόεδρος του συλλόγου καρκινοπαθών νομού Κιλκίς «Ο Άγιος Ευγένιος» και φυσικά ως αιρετό μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Επιμελητηρίου Κιλκίς αναφέρομαι στην παγκόσμια ημέρα της γυναίκας που είθισται να γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 του Μάρτη.

Σήμερα, ένα μήνα ακριβώς μετά τις εθνικές εκλογές του Γενάρη και όλοι μας είμαστε σε βαθειά περισυλλογή. Η αλήθεια είναι ότι το αποτέλεσμα ήταν οδυνηρό για το ιστορικό μας κίνημα αλλά και για τον καθένα μας προσωπικά. Το ΠΑΣΟΚ 40 χρόνια μετά την ίδρυση του έφθασε στην κρισιμότερη καμπή από ιδρύσεως του λαμβάνοντας ιστορικά χαμηλά ποσοστά, καταλαμβάνοντας την τελευταία θέση από τα κοινοβουλευτικά κόμματα.

Του Νίκου Σιάνα

Στο προηγούμενο άρθρο μου αναφέρθηκαν στην ανυπαρξία ενός εθνικού σχεδίου ή τέλος πάντων κάποιας στρατηγικής από την ελληνική πολιτεία για τους όπου γης ομογενείς μας. Η ελληνική πολιτεία ελάχιστες φορές δικαιολόγησε τον τίτλο του εθνικού κέντρου. Το εθνικό κέντρο δεν ακολουθεί δεν συμπαραστέκεται, δεν συμπορεύεται, δεν συμπαρατάσσεται. Ηγείται, καθοδηγεί, προστατεύει. Δίνει όραμα. Αλλιώς δεν είναι κέντρο, είναι δορυφόρος. Η χρόνια αυτή κατάσταση απουσίας στόχων και στρατηγικής βόλευε μέχρι τώρα την ελλαδική ηγεσία, η οποία κρυπτόμενη πίσω από την απραξία της, κατάφερε να υπεκφεύγει των ευθυνών της ως εθνικού κέντρου. Και αν όλα αυτά συνέβησαν τότε που υπήρχαν λεφτά (έστω δανεικά) αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς τι μπορεί να γίνει τώρα με την κρίση.

Γράφει ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, Φαναριώτης

ΓρηγόρηςΑυξεντίου. Γεννήθηκε στην κατεχόμενη σήμερα ΛΥΣΗ Αμμοχώστου την 28-2-1928. Είχε πλούσια αθλητικά προσόντα, έπαιζε ποδόσφαιρο και ήταν πιστός οπαδός της «ΑΝΟΡΘΩΣΗΣ» Αμμοχώστου.
Έρχεται στην Ελλάδα να γίνει φιλόλογος. Γράφει στη μάννα του: «Μην λυπάσαι που έφυγα από την αγκαλιά σου, γιατί βρίσκομαι στην αγκαλιά της Ελλάδας, της πιο στοργικής μάνας όλου του κόσμου, που είναι υλικά φτωχή, αλλά ψυχικά είναι η πλουσιότερη μάνα όλων των αιώνων».

Γράφει ο Θεοφύλακτος Παγλαρίδης

Οι μνήμονες αναγνώστες θα θυμούνται το άρθρο μου με τίτλο «Εθνικόφρων είναι όποιος πληρώνει φόρους» στην αρχή της κρίσης. Σήμερα και ενόψει όσων επέρχονται  είμαι υποχρεωμένος να αλλάξω τον τίτλο «Και αριστερός πατριώτης είναι όποιος πληρώνει φόρους».

Του Κώστα Πινέλη

Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση
Οι τελευταίες εξελίξεις με την «διαπραγμάτευση» της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μας δίνουν μια ακόμη δυνατότητα να αντιληφθούμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Κομισιόν της, το Eurogroup της, η Τράπεζά της κ.λ.π.,  δεν είναι το  «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι», όπως δήλωσε ο κ.Τσίπρας στη συνάντησή του με τον Ολάντ. Είναι η ένωση των καπιταλιστών, είναι η ένωση των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς της Ευρώπης που στο εσωτερικό της δεν βασιλεύει η «ισοτιμία» και η «κοινωνική δικαιοσύνη», αλλά  η ανισομετρία και το «δίκαιο» του ισχυρού.

Γράφει ο Παναγιώτης Χρονόπουλος, γραμματέας της Δημοτικής Οργάνωσης ΣΥΡΙΖΑ Κιλκίς

Όλα κινούνται πλέον με εκπληκτική ταχύτητα. Το που θα κλείσει, αν κλείσει τελικά η περιβόητη συμφωνία θα σφραγίσει πολλά για το μέλλον του τόπου, με καθοριστικότερο το πολιτικό σκέλος.

Φοβόμαστε, ξορκίζουμε, δεν τολμάμε να πούμε τη λέξη και πολλές φορές σκεφτόμαστε κρυφά, ευτυχώς που δε συνέβη σε μένα και στην οικογένειά μου. Όλα αυτά πριν χτυπήσει και τη δική μας πόρτα, τότε όλα αλλάζουν. Στην αρχή παγώνει η εικόνα, νιώθεις ότι επαληθεύονται οι πιο κρυφοί σου φόβοι, ύστερα πέφτει μαύρο, σκέψεις θανάτου, θρήνος απορία-γιατί στην οικογένειά μου- γιατί σε μένα; Aπόγνωση, μνήμες φίλων και συγγενών που έχασαν τη μάχη... Για τον καρκίνο γράφω, την ''επάρατο νόσο,'' ''την κακιά αρρώστια''.