Η συμπεριφορά των Ελλήνων ψηφοφόρων, θυμίζει τον Κινέζο έμπορο που ήταν εθισμένος στον τζόγο και δεν μπορούσε να απαλλαγεί απ’ το πάθος αυτό. Στην αρχή, ένα Χειμώνα στο Πεκίνο,  έπαιξε τα λεφτά του και τα έχασε. Μετά έπαιξε ότι εμπόρευμα είχε και το έχασε κι’ αυτό. Στο τέλος έπαιξε τα ρούχα του και τα έχασε κι’ αυτά. Βγήκε, έτσι γυμνός στο δρόμο, και πέθανε απ’ το κρύο…

Μια κοινωνία μπορεί να ζήσει χωρίς καπιταλιστές, αλλά όχι χωρίς εργαζόμενους. Γι αυτό απευθυνόμαστε στους εργαζόμενους και τους λέμε. Ελάτε στο ΚΚΕ ακόμη και εάν δεν συμφωνείτε σε όλα μαζί μας. Η θέση μας ότι τα πάντα ανήκουν στο λαό και πρέπει να είναι λαϊκή περιουσία, μας βοηθά να λέμε «όχι» στη συνθήκη του Μάάστριχτ, να λέμε «όχι»  στην άνοδο των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, να λέμε να καταργηθούν οι επιχειρήσεις στον τομέα της Παιδείας, της Υγείας, να λέμε δωρεάν κοινωνικές παροχές για το λαό. Απευθυνόμαστε και σε αυτούς που διστάζουν μπροστά στη ρήξη και την ανατροπή. Ισχυρό ΚΚΕ, σημαίνει ισχυρός λαός, σημαίνει ότι αδυνατίζουν όλες οι συντηρητικές, αντιδραστικές ηττοπαθείς, μοιρολατρικές πεποιθήσεις που διαδίδονται σκόπιμα για να σκοτώσουν την ελπίδα του λαού ότι υπάρχει άλλος δρόμος για διέξοδο.

Ορμώμενος από την φράση «νέα δασική πολιτική» που άκουσα πριν από ένα χρόνο συμπεριέλαβα σε άρθρο με τίτλο αισθητικό δάσος το εντός εισαγωγικών δεύτερο κομμάτι αυτού του κειμένου χωρίς έντονα γράμματα. Από τότε εντονότερα αλλά και από παλαιότερα έχω την άποψη ότι για μερικά θέματα πρέπει να απαγορεύεται η πρόταξη του όρου νέα ιδιαίτερα σε αυτούς που μίλησαν για επανίδρυση του κράτους.

Την ιστορία του ψεύτη βοσκού όλοι την ξέρουμε. Άλλοι την ακούσαμε, άλλοι την διαβάσαμε και άλλοι τη διδαχτήκαμε. Σε πόσους όμως από εμάς που τη διδαχτήκαμε μας έγινε και μάθημα, σε λίγους; σε πολύ λίγους; σε κανέναν; Την ίδια εποχή που εξελίχτηκε η ιστορία του “ψεύτη βοσκού”, σε μια άλλη μακρινή χώρα Βανανία νομίζω την έλεγαν, Ελλαδιστάν και Κιλκιστάν, άλλοι παρουσιάστηκε ένας σωτήρας, ένας μεγάλος κυβερνήτης όπως τον έλεγαν.

Μπήκαμε στον τρίτο μήνα της “μεταευρωεκλογών” εποχής και ουσιαστικές αναλύσεις των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών δεν είδαμε. Κάποιες “άφωνες” φωνές ακούστηκαν και μετά “άκρα του τάφου σιωπή”. Όλοι μιλούν για μηνύματα. Αυτοί που τα έστειλαν περιμένουν τις αντιδράσεις -αυτών που λένε ότι τα έλαβαν- χωρίς ωστόσο να ικανοποιούνται από τις επίσημες τοποθετήσεις των κομμάτων. Υπάρχει ένα μεγάλο έλλειμμα στις ερμηνείες που δίνουν. Και πρώτα-πρώτα οι της Κυβερνήσεως.

Το φαινομενικά «καινούργιο» σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία είναι ο προκλητικός διαγκωνισμός μεταξύ της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για το ποιος από τους δύο θα παρουσιάσει, και μάλιστα στο προεκλογικό πρόγραμμα του, τα πιο σκληρά αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα και ταυτόχρονα ποιος θα αποδείξει ότι διαθέτει τη βούληση και την αποφασιστικότητα να τα επιβάλλει. Ασφαλώς δεν πρόκειται για τυχαία εξέλιξη. Κυρίως όμως δείχνει ότι η πλουτοκρατία και τα κόμματά –διαχειριστές της πολιτικής της προσπαθούν να στείλουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα αδιαπραγμάτευτης πυγμής στην εφαρμογή της πολιτικής που επιβάλλουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Ταξιδεύοντας φέτος το καλοκαίρι, με προορισμό τη Λευκάδα, εκεί ψηλά στις βουνοκορφές της Πίνδου θυμήθηκα τα πικρόχολα και υποτιμητικά σχόλια ενός Γερμανού συμμαθητή μου σε τεχνική σχολή του Βερολίνου το 1971. Εκείνο το καλοκαίρι είχε πάει για διακοπές στην Τουρκία με αυτοκίνητο, επιστρέφοντας μας περιέγραψε τις εντυπώσεις του, τόσο από την Τουρκία, αλλά και από τους Κήπους στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Μεταξύ άλλων, εκείνο που με “πόνεσε” περισσότερο ήταν η περιγραφή του για το οδικό δίκτυο, ειδικά από Ξάνθη και μετά, το πόσο δίκαιο είχε το διαπίστωσα προσωπικά το 1975, όταν έκανα την ίδια διαδρομή ως στρατιώτης, από Πολύκαστρο μέχρι την Ορεστιάδα.

Με αφετηρία τη μεταπολίτευση, όταν κατέρρευσε η εφτάχρονη (1967-1974) Χούντα υπό το βάρος της τραγωδίας της Κύπρου, οι συνέλληνες προσήλθαμε μέχρι τις εκλογές του 2007  στις κάλπες 12 φορές. Στις 4 Οκτωβρίου 2009 θα είναι η 13η και …φαρμακερή

Στις εκλογές της 4ης Οκτώβρη ο λαός, που βλέπει τη ζωή του να χειροτερεύει, πρέπει να πάει μπροστά στην κάλπη έχοντας στο μυαλό του όλα τα προβλήματα, όλα τα βάσανα που περνάει από την πολιτική που εφάρμοσαν, όλα τα προηγούμενα χρόνια, οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Να έχει στο μυαλό του την ανεργία, τις απολύσεις, τη μερική απασχόληση, την απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία, τα λεφτά που δίνει για να σπουδάσει το παιδί του, για να έχει την υγεία του κ.λ.π.

Γι αυτόν οι Πόντιοι είναι Πόντιοι.  Είτε είναι Τούρκοι, είτε Έλληνες. Είτε είναι Χριστιανοί, είτε Μουσουλμάνοι. Όλοι τους είναι ίδιοι, αφού γεννήθηκαν στον ίδιο τόπο, ήπιαν το ίδιο νερό, ανέπνευσαν τον ίδιο αέρα.