Είχαμε και παλαιότερα (2004) ασχοληθεί με την δημιουργία μιας ειδικής αναπτυξιακής ζώνης για την περιοχή του Βόρειου Κιλκίς, η οποία ζώνη θα συγκέντρωνε όλα τα ειδικά εκείνα κίνητρα που θα καθιστούσαν την αγορά της περιοχή μας ανταγωνιστική σε σχέση με τις αγορές των βορείων γειτόνων μας. Ποιά είναι τα ανταγωνιστικά μειονεκτήματα μας έναντι των αγορών αυτών:
α) Υψηλότερες τιμές πώλησης για περίπου ίδια προιόντα
β) Υψηλότερος ΦΠΑ και υψηλότερη φορολογία κερδών επί των επιχειρήσεων
γ) Υψηλότερες εισφορές τόσο για την υγεία όσο και για την συνταξιοδότηση
δ) Υψηλότερο μεταφορικό κόστος για την μεταφορά εμπορευμάτων
ε) Υψηλότερες τιμές καυσίμων τόσο στην βενζίνη όσο και στο πετρέλαιο
στ) Υψηλότερες τιμές υπηρεσιών
ζ) Υψηλότεροι νόμιμοι μισθοί για τους εργαζόμενους
Εκτός των παραπάνω καθημερινά έχουμε να αντιμετωπίσουμε εισαγόμενη «μαύρη» εργασία τουλάχιστον 500 (εποχιακά μπορούν να φθάσουν και τους 2.000) βορείων γειτόνων μας οι οποίοι εσέρχονται περνώντας τα σύνορα μας το πρωί, εργάζονται με μαύρες αμοιβές και αποχωρούν το βραδάκι επανερχόμενοι την άλλη μέρα για να κάνουν το ίδιο.
Ευθύνη για την έξαρση της μαύρης εργασίας έχουμε βεβαίως και εμείς οι ίδιοι οι επιχειρηματίες, μεγαλύτερη όμως είναι η ευθύνη του ελληνικού κράτους το οποίο εδώ και χρόνια αντιλαμβάνεται τα σύνορα της Ελλάδος περίπου στα βόρεια όρια του Ν. Βοιωτίας. Όταν σχεδιάσθηκε η μεγάλη ένταξη και η Ένωση έφθασε τις 27 χώρες-μέλη υπήρξαν εκείνες συνθήκες που ήταν κατάλληλες για την λήψη μέτρων στις περιοχές που γειτνίαζαν με χώρες χαμηλού παραγωγικού κόστους. Υποτιμήθηκαν οι παρενέργειες και επικράτησε ο γνωστός ελληνικός ωχαδερφισμός. Τι τον νοιάζει τώρα τον κάτοικο του Λεκανοπεδίου αν εισρέουν και 500 ταλαίπωροι βόρειοι γείτονες, τι τον νοιάζει που ερήμωσε ο τόπος μας από τις επιχειρήσεις έτοιμου ενδύματος και τις κλωστουφαντουργικές; Έγινε καμμιά μελέτη (τόσα Πανεπιστήμια έχει αυτός ο τόπος) ποιές επιχειρηματικές δραστηριότητες είναι κατάλληλες να υποκαταστήσουν τις χιλιάδες μικομεσαίες φασόν που έσβησαν μέσα σε μια 5ετία; Αν όχι, ντροπή! Αν ναι, ας μας πεί κάποιος αρμόδιος ποιές ήταν οι αναπτυξιακές προτεραιότητες της χώρας μετά το 2002 (χρονιά- ορόσημο εισόδου της χώρας μας στην Ευρωζώνη).
Επειδή δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο πομφόλυγες της πολιτικής ηγεσίας «περί θωράκισης της Ελληνικής Οικονομίας» πρέπει να δούμε μόνοι μας τι θα κάνουμε. Μια λύση είναι αυτή της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης, η οποία αν περάσει από την κρίση της Τρόικας και της Ευρωπαικής Επιτροπής και θεσμοθετηθεί κοινοτικά δεν πρέπει να χαθεί για τον τόπο μας. Γι αυτό επιβάλλεται παρακολούθηση και εγρήγορση από τους όμορους δήμους μας!
