Ανακοινώθηκε σήμερα (05.07.12) η μείωση του βασικού επιτοκίου της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) κατά 0,25%, δηλαδή το επιτόκιο αυτό από 1% έπεσε σε 0,75%. Αυτό σημαίνει ότι οι Τράπεζες της Ευρωζώνης-και οι ελληνικές- σε αυτό το επιτόκιο θα δανείζονται.Η απορία η δική μας ήταν και είναι πως εν συνεχεία οι ελληνικές Τράπεζες δανείζουν τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες με ένα επιτόκιο που ξεπερνά το 10%!! Είμαστε ετοιμοι να δεχτούμε ότι οι ελληνικές Τράπεζες μετά το περιβόητο «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων περιέπεσαν σε κεφαλαιακή ανεπάρκεια και πρέπει επειγόντως να επανακεφαλαιοποιηθούν. Μέχρι όμως να γίνει αυτό, ποιός τους
νομιμοποιεί να απαιτούν δανειακά επιτόκια δέκα φορές υψηλότερα από αυτά που δανείζονται; Και πως γίνεται να έχουν όλες πάνω-κάτω τα ίδια επιτόκια; Μήπως έχουμε εναρμονισμένη πολιτική τιμών; Εμείς ερωτήματα βάζουμε μήπως και φιλοτιμηθεί κάποιος υπεύθυνος (για παράδειγμα η Τράπεζα της Ελλάδος ή το Υπουργείο Ανάπτυξης) να δώσει απαντήσεις. Μήπως λέμε η κεντρική (πολιτική) εξουσία αισθάνεται ένοχη διότι με την εγκληματική πολιτική δανεισμών μετακύλισε την κρατική ζημία εν μέρει στις Τράπεζες οι οποίες με την σειρά τους την μετακύλισαν στον καταταχρεωμένο έλληνα μικρομεσαίο; Και τι είδους ανάπτυξη περιμένουμε με κεφάλαια κίνησης που τα επιτόκια τους είναι πάνω από το 10%, όταν οι αλλοι ευρωπαίοι δανείζονται με 5%;Μήπως πρέπει ο καθένας να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες του σε αυτή την λεηλατημένη χώρα;
Αναρωτιόμαστε πόσο χαμηλότερα μπορεί να κατεβάσει το βασικό της επιτόκιο η ΕΚΤ  ώστε κάποια ωφέλεια να προκύψει για τον έλληνα μικρομεσαίο; Μήπως 0% όσο δανείζει η Κεντρική Τράπεζα Ιαπωνίας;
Μιλάμε λίγες μέρες μετά τις δραματικές εκλογές της 17 Ιούνη για ανάπτυξη και δεν είναι τυχαίο αφού με αυτό το σλόγκαν υπερψηφίσθηκε η ΝΔ. Θα διαθέσουμε σημαντικό χρόνο από το βήμα αυτό. Δεν βιαζόμαστε. Ξεκινάμε σήμερα με ένα καθοριστικό αναπτυξιακό εργαλείο: τα χαμηλά επιτόκια.  Ενας από τους βασικούς λόγους που επιδιώξαμε την ένταξη μας στο ευρώ ήταν και η διαμόρφωση χαμηλών επιτοκίων. Ξεχάσαμε γρήγορα επιτόκια δραχμικά του επιπέδου 25% και χρηματοδοτηθήκαμε με 3,5% και 4%. Όμως η λαμπρή δεκαετία κατασπαταλήθηκε σε άμετρη χρηματοδότηση της κατανάλωσης και μάλιστα των εισαγόμενων καταναλωτικών προιόντων. Οι επενδύσεις περιορίστηκαν στην οικοδομή. Η (ελεύθερη) πολιτική των Τραπεζών μετά από δεκαετίες κηδεμόνευσης από την Τράπεζα της Ελλάδος υπήρξε μυωπική, καταστροφική για την ανάπτυξη. Υπερίσχυσε η θεωρία ότι τα καταναλωτικά δάνεια πάσης φύσης είναι υψηλότερης απόδοσης (πραγματικά επιτόκια άνω του 20%) και εγκαταλείφθηκαν οι μικρομεσαίες στην τύχη τους. Εκτός των προγραμμάτων ΕΣΠΑ  καμμία αναπτυξιακή κυβερνητική πολιτική δεν διαμορφώθηκε από το 2002 (χρονιά της ένταξης μας στο ευρώ) και μετά. Καμμία Τράπεζα δεν ασχολήθηκε με μεθοδικό τρόπο με τα προβλήματα της ελληνικής παραγωγικής μηχανής και ιδιαίτερα της μικρομεσαίας εμπορικής ή παραγωγικής επιχείρησης. Και ιδού τα αποτελέσματα: Ταχύτατη αποεπένδυση,
απώλειες παραγωγικών δυναμικών, ερήμωση βιομηχανικών περιοχών, φτώχεια.
Δεν χρειάζεται να πούμε που οδηγεί η υπερβολική συσσώρρευση κεφαλαίου και κερδών από τα ολιγοπώλια που κυριαρχούν στην ελληνική αγορά: Στην κατάρρευση κάθε αποταμίευσης και της στοιχειώδους αγοραστικής δύναμης. Συνεπώς στην αδυναμία της παραγωγής και του εμπορίου να διαθέσουν τα προιόντα τους. Τι θέλουμε να πούμε:
Δεν χρειαζόμασταν την Τρόικα για να φθάσουμε ως εδώ. Θα φθάναμε ούτως ή άλλως μόνοι μας. Οι τάσεις στα επιτόκια που υπαρχουν σήμερα δεν δείχνουν να έχουν (οι Τράπεζες) πάρει το μάθημα τους. Προσπαθούν να «ρεφάρουν» με πλήρη μετακύλιση της κρατικής ομολογιακής ζημιάς στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Το αποτέλεσμα θα είναι η πλήρης παραγωγική αποτελμάτωση. Εμείς προειδοποιήσαμε!