‘όλο έδινε και έπαιρνε’ και έπιανε περισσότερο τόπο, έναντι των παραδεδεγμένων φαρμακευτικών σκευασμάτων, που συνιστούν οι γιατροί και αυτό είναι το σωστό.
Ομολογώ ότι όσες φορές επιχείρησα να μεταπείσω κάποιον αποκλειστικά χρήστη σκόρδου για την πίεσή του, απέτυχα… Πολλοί μάλιστα παίρνουνε μια σκελίδα σκόρδου κάθε πρωί για προληπτική δράση, χωρίς να έχουν υπέρταση δηλαδή! (Όπως κάνουν άλλοι τζόκιγκ ανεξέλεγκτα κάθε πρωί! Αλλά γι’ αυτό, αργότερα).
Από καιρό ήδη εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια να μεταπείσω τους ισχυρογνώμονες ‘Καυκάσιους’, αλλά και τους ‘άλλους’ για την άσκοπη, έως και επικίνδυνη ‘σκορδοφαγία’. Λέγω επικίνδυνη, διότι έμεναν ακάλυπτοι από τα υπεύθυνα κλασσικά αντιυπερτασικά φάρμακα. Μου ήταν αρκετό πλέον, να τους καταστήσω υπεύθυνους, για ότι έμελλε να συμβεί στο μέλλον, ή ακόμη συνιστούσα να αλλάξουν θεράποντα ιατρό.
Έτσι είχε παγιωθεί μια κατάσταση, ευτυχώς που όλα τα περιστατικά με ή χωρίς σωστή αντιμετώπιση, δεν έχουν άμεσα δυσάρεστες εξελίξεις. Το θέμα της παθογένειας και της αντιμετώπισης της κάθε αρτηριακής πίεσης είναι αρκετά πολύπλοκο σε κάθε άτομο και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται έτσι ‘ελαφρά τη καρδία’, ακόμη και από τους μη ειδικούς ιατρούς!
Εκείνο το πρωινό πριν μπω στο ασανσέρ του ιατρείου, του επί της οδού Ελ. Βενιζέλου 9, με σταματά μια φωνή από πίσω:
…Περίμενε, γιατρέ, να μπω κι εγώ μαζί σου, για σένα έρχομαι…
Ο Π…..ς Χ. από το Χορήγι, μπήκε μαζί μου στο ασανσέρ. Μια μπόχα από ζεστή αποπνικτική μυρουδιά σκόρδου, πλημμύρισε τον θάλαμο των δύο ατόμων. Μου ήρθε αναγούλα!
…Πρέπει να έχεις πίεση, φίλε μου, παρατήρησα κοφτά στον απρόσμενο συνοδό μου…
… Γι’ αυτό σε παραδέχομαι, γιατρέ μου… Από πού το κατάλαβες; Με βλέπεις κόκκινο; Μήπως από τα μάτια;
…Όχι! Από διαίσθηση, είπα αδιάφορα, αλλά με συγκρατημένο τον θυμό!… Από τα χνώτα ήθελα να πω, αλλά το απέφυγα, για να μην εισπράξω συμπληρωμένη από αυτόν την ‘κλασική’ απάντηση: …Γιατί, τι έχουν τα χνώτα μου;… Βέβαια, ούτε την διαίσθησή μου κατάλαβε και απτόητος συνέχισε:
…Γιαυτό λένε: ο Τάσον καλός διατρός έν’, (καλός ιατρός είναι ο Τάσος!)…, Ο Τάσον εξ’ ’κι ρούζ’! (ο Τάσος τα βρίσκει όλα, ο Τάσος δεν πέφτει έξω!...)….
Ευτυχώς ο δεύτερος όροφος, όπου το ιατρείο, ήταν κοντά και με μια ανάσα, που λένε, βρέθηκα λυτρωμένος στο ευάερο και ευρύχωρο σαλόνι του γραφείου μου.
Ακόμη δεν κατάλαβε ο ‘φίλος’ μας γιατί προθυμοποιήθηκαν οι αναμένοντες στον προθάλαμο να του δώσουν προτεραιότητα στη σειρά εξέτασης, προκειμένου να απαλλαγούν από την αποπνικτική δυσοσμία του σκόρδου του θεραπευτικού!
Τώρα τελευταία, αρκετά χρόνια, που δεν ασκώ πλέον την ιατρική, βλέπω να λιγοστεύουν όλο και περισσότεροι, οι παλιοί γνωστοί μου υπερτασικοί, ‘εραστές’ της επιστροφής στη φύση για την αντιμετώπιση της πίεσης τους. Φαίνεται πως, με την σκορδοφαγία τους και την εγκατάλειψη των φαρμάκων του γιατρού, φρόντισαν να εγκαταλείψουν οι ίδιοι ενωρίς τα εγκόσμια, παρόλην την καταφυγή τους στην προστατευτική ομπρέλα των ‘θαυματουργών’ θεραπευτικών σκελίδων των ‘κιμιγιάδων’* σκόρδων.
*κιμιγιά: από το αραβ. Kimya. Μυθικό φυτό, ευώδες και σπάνιο, δυσεύρετο, με μαγικές ιδιότητες. Μεταφ. η πανάκεια! (στη Γουμένισσα: ικιμτσία ο γιατρός).
Κιλκίς Νοέμβριος 2017
