Κάποιοι που προπορεύονταν από εμένα σταμάτησαν ξαφνιασμένοι. Τα πουλιά πέταξαν μακριά απ’ τα δέντρα και δύο μικρές γατούλες έτρεξαν να κρυφτούν στους θάμνους.
Ακολούθησε σιωπή... Μόνο ο αέρας ακουγόταν. Κι εκείνος ακόμα τρομαγμένος από το ξέσπασμα των κραυγών μετέτρεψε το μικρό αεράκι του σε απλό θρόισμα!
Προσωπικά ταράχτηκα κι ένιωσα να ανεβαίνει η πίεσή μου. Σκέφτηκα πολλά εκείνη τη στιγμή αλλά η εμπειρία της ηλικίας μου με προέτρεψε να σιωπήσω. Να μιλήσω μέσα από τη σιωπή μου. Οι λύσεις, είπε κάποιος σοφός, βρίσκονται όταν είσαι λογικός και η σιωπή είναι πολλές φορές , όχι πάντα, η ομιλία της λογικής.
Σιγά σιγά ηρέμησα κι έκανα θετικές σκέψεις. Ήταν σαν να ανακάλυψα τις…θαυματουργικές ιδιότητες της σιωπής! Ήρεμη όπως ήμουν άρχισα να φιλοσοφώ καθισμένη στο παγκάκι, γύρω από τη σιωπή.
Η χώρα των γραμμάτων είναι πλήρης από τέχνες, όπως π.χ. του σκέπτεσθαι, της ρητορικής, των επιστημών κλπ. Γιατί, λοιπόν, να μη διδαχθούμε και την τέχνη της σιωπής; Καλύτερα είναι να γνωρίζει κανείς να κυριαρχεί στη γλώσσα του δηλαδή να γνωρίζει πότε θα ομιλεί, πότε θα σιωπά, πώς να σκέφτεται πόσο χρόνο χρειάζεται πριν μιλήσει, πριν γράψει, και όπου απαιτείται να είναι εγκρατής ομιλητής.
Είναι σοφό να ξέρουμε πότε να σιωπούμε και πότε να μιλάμε όταν έχουμε κάτι χρήσιμο να πούμε.
Ο χρόνος της σιωπής προηγείται. Όταν σωπαίνουμε, είμαστε κυρίαρχοι του εαυτού μας, ενώ όταν μιλάμε πολύ και αχρείαστα, μειώνουμε τη σκέψη μας και τον εαυτό μας.
Βασικός παράγοντας της σιωπής είναι η ηρεμία Τότε παίρνουμε και σωστές αποφάσεις.
Η σιωπή κάποιες φορές είναι φρονιμάδα στον στενόμυαλο και δεινότητα στον αμαθή.
Εσφαλμένα συνήθως πιστεύουμε πως όποιος μιλάει λίγο, λακωνικά, δεν είναι έξυπνος, ενώ ο πολυλογάς είναι.
Ο άξιος άνθρωπος λέει λίγα λόγια, αλλά κάνει πολλά έργα.
Η σιωπή είναι συνετή όταν αντιλαμβανόμαστε πότε οφείλουμε να σιωπήσουμε, ανάλογα με τον τόπο, τον χρόνο και τους ανθρώπους που συνομιλούμε.
Η έξυπνη σιωπή ταιριάζει περισσότερο στους προικισμένους ανθρώπους, ενώ η υποκριτική στους εκδικητικούς. Η περιφρονητική σιωπή είναι αποτέλεσμα υπεροψίας και εγωισμού.
Οι αξιόλογοι οφείλουν να μιλούν και να γράφουν, ειδικά όταν πρόκειται για ένα θέμα που αξίζει περισσότερο από τη σιωπή.
Εδώ να αναφέρω μια παγίδα. Η εγκράτεια στην ομιλία εκλαμβάνεται ως σοφία από τον ηλίθιο και ως ικανότητα από τον αδαή.
Οι λογικοί και συνετοί άνθρωποι πάντα θα βρίσκουν το μέτρο ανάμεσα στη σιωπή και την ομιλία.
Η σιωπή είναι ένας πιστός φίλος, που δε θα σε προδώσει ποτέ (Κομφούκιος).
Και επίσης η σιωπή αποτελεί θεμελιώδες συστατικό της ευφράδειας. Μας επαναφέρει στην τάξη, ενώ η πολυλογία είναι χαώδης, έχει μία αταξία.
Τέλος, η σιωπή μας δίνει τον χρόνο να σκεφτούμε τι είπαμε, τι μας είπανε, τι θα απαντήσουμε.
Άρα, πολύ σοφά λέει ο λαός «η σιωπή είναι χρυσός».
Με τις σκέψεις αυτές συνέχισα τον περίπατό μου ο οποίος από φυσική αγωγή μετατράπηκε… σε πνευματική αγωγή.
