Για τα ξένα μέσα ενημέρωσης, δεν ήταν κάτι το καινούργιο. Αυτά μιλούνε ακόμα για τζιχαντιστές που εκπαιδεύτηκαν στο Αφγανιστάν και “στα Βαλκάνια”, λες και “τα Βαλκάνια” είναι ενιαίο κράτος, ή λες κι η Βοσνία δεν έχει όνομα. Τα ελληνικά όμως μέσα ενημέρωσης, στο παρελθόν αποτελέσανε εξαιρέσεις. Κρατήσανε δική τους, διαφορετική γραμμή, τόσο στον γιουγκοσλαβικό εμφύλιο, όσο και στους πολέμους στο Ιράκ, με αποτέλεσμα να κατηγορηθούν και για αντιαμερικανισμό. Κείνες οι μέρες, μοιάζουν παρελθόν. Πλέον, τα ελληνικά ΜΜΕ στοιχίζονται πλάι σε κείνα της δυτικής Ευρώπης και των ΗΠΑ. Ας όψονται ορισμένες αλλαγές στη διευθυντική τους στελέχωση την τελευταία δεκαετία...
Όλους αυτούς τους μήνες, ο τηλεθεατής αγνοούσε πως το Χαλέπι ήταν κομμένο στα δύο, με το ένα του τμήμα να έχει καταληφθεί από αντάρτες που πολεμούσαν ενάντια στον Άσαντ, και το άλλο του τμήμα να συνεχίζει τη ζωή του, παραμένοντας στο πλευρό του προέδρου της Συρίας. Όσοι απ' τους κατοίκους του εμπολέμου τμήματος βρήκαν τα λεφτά για να διαφύγουν, το έπραξαν. Οι υπόλοιποι εγκλωβίστηκαν στα σπίτια τους, αιχμάλωτοι της δήθεν “μετριοπαθούς αντιπολίτευσης”, που τους χρησιμοποιούσε για να τροφοδοτεί τις τηλεοράσεις μας με το υλικό που βλέπαμε στις οθόνες μας. Πού και πού, γίνονταν και λάθη βέβαια: Γιατί όταν κάποιος βλέπει μια νοσοκόμα να φοράει τη μαύρη μπούργκα των φανατικών ισλαμιστών, αντιλαμβάνεται πως κάτι τρέχει, τόσο με τους αντάρτες, όσο και με τους διασώστες.
Ποια ήταν λοιπόν η ιστορία των ανδρών με τα “άσπρα κράνη”; Οργανωτής τους, υπήρξε ένας πρώην αξιωματικός του βρετανικού στρατού, ονόματι Τζέιμς Λε Μεζουριέ, ο οποίος είναι αντιπρόεδρος μιας εταιρείας ονόματι Olive Group. Η εταιρεία δηλώνει πως “υπηρετεί την ενέργεια, την ασφάλεια και τις κρίσιμες υποδομές στις πιο απαιτητικές περιοχές της Μέσης Ανατολής, Αφρικής και Ασίας” - μιλάμε δηλαδή για ιδιωτικό στρατό. Ο Λε Μεζουριέ και οι εντολείς του, εμπνεύστηκαν απ' τις εικόνες των βομβαρδισμών των Παλαιστινίων που έφεραν σε δύσκολη θέση το Ισραήλ, και σκέφτηκαν να πράξουν το ίδιο για τον Άσαντ. Χρηματοδότηση έρευσε μπόλικη - από τη Βρετανία αρχικά, και στη συνέχεια από τις κυβερνήσεις της Δανίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας, ιδρύματα της Ιαπωνίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι παραπάνω χορηγοί, εξασφάλισαν στα “άσπρα κράνη” έναν ετήσιο προϋπολογισμό 30 εκατομμυρίων δολαρίων, και οι 2900 περίπου διασώστες λάμβαναν 150 δολάρια το μήνα ο καθένας ως αποζημίωση. Σύνολο μισθοδοσίας, 5,2 εκ. δολάρια. Πού πήγαιναν τα υπόλοιπα χρήματα;
Ζούμε σ' έναν άθλιο και απάνθρωπο κόσμο, όπου το ψέμα είναι δεδομένο και την αλήθεια θα πρέπει κανείς να ψάχνει επίμονα για να την βρει. Σήμερα οι άνθρωποι με τ' άσπρα κράνη, ψάχνουν για τους δικούς τους διασώστες, καθώς ο συριακός στρατός εισβάλλει στο Χαλέπι και δεν πρόκειται να τους χαριστεί. Δεν θα τους λυπηθούνε, ούτε οι εντολείς τους: Οι άνθρωποι που σχεδίασαν την καταστροφή της Συρίας, θα εορτάσουν αμέριμνοι τα Χριστούγεννα.