Μπορεί να στενοχωρήθηκα με τον Μίκη τα τελευταία, αλλά δεν τον χαρίζω και δεν τον χαλαλίζω πουθενά. Τούτη τη μεγάλη ώρα δεν μπορεί να είναι ζύγι ιδεών η μικροψυχία, παρά μόνον η μεγαθυμία, η πορεία ενός αγωνιστή, θρύλου και μύθου της Αντίστασης, οραματιστή και σαλπιγκτή του κάθε αγώνα, με τα τραγούδια του αγώνα για τη ζωή και τη λευτεριά.
Δεν μπορώ να σβήσω χρόνια ματωμένων αγώνων. Δεν μου το επιτρέπει η αριστερή μου συνείδηση. Δεν δικαιούμαι να λησμονήσω στιγμές δεμένες με τη «θεϊκή κι όλο αίματα πατρίδα», να ξεχάσω τις συναυλίες ενάντια στη χούντα, με τη Μουσική του Μίκη. Του παγκόσμιου μουσικού, του τραγουδισμένου στα πέρατα της γης, σε πολλές γλώσσες, του συνθέτη του εθνικού Ύμνου της Παλαιστίνης, του επαναστάτη που γέμιζε στάδια και ενθουσίαζε το λαό. Όχι δεν θα αφήσω σ' εκείνους που ήταν αντίθετοι με τις ιδέες του να εκμεταλλευτούν τη μεταθανάτια δόξα του τώρα.
Δεν θα παραδώσω τη μνήμη του στους αρνητές της αλήθειας και στους τυμβωρύχους της Ιστορίας.
Σκύβω ευλαβικά στην άκρη της ψυχής των νεανικών μου αναμνήσεων να ξεδιψάσω. Να θυμηθώ το «ένα το Χελιδόνι κι άνοιξη ακριβή» του Ελύτη, το «Εμπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα» του Σικελιανού, το «κράτησα τη ζωή μου» του Σεφέρη, με "τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις" του Ρίτσου, τους «Μοιραίους» του Βάρναλη, «Την πόρτα ανοίγω το Βράδυ» του Λειβαδίτη, το Ματχάουζεν του Καμπανέλλη, όλα σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη.
Ο Μίκης υπήρξε ένας αγωνιστής που μόνο με τα μάτια της ψυχής μπορείς να δεις. Είναι αυτός που έχει κατεβάσει από τον Ελικώνα ό,τι το καλύτερο έχει η Μούσα της ποίησης και από ποίημα το έκανε κτήμα του λαού. Είναι ο μουσικοσυνθέτης που μετέτρεψε τη μουσική σε θαύμα.
Τον θυμάμαι από τα πρώτα μεταχουντικά χρόνια, όταν ήμουν μετανάστης στη Σουηδία και οργανώσαμε μαζί με τον μεταφραστή του Ελύτη, τον Ίνγκμαρ Ρεντίν συναυλία με τον Μίκη στην πόλη μου, το Νορτσέπινγκ Σουηδίας κι από άλλες μας συναντήσεις...
Ο Μίκης πόνεσε για την Ελλάδα. Το έδειξε με «το τραγούδι του νεκρού αδερφού». Ένα τραγούδι που περιγράφει την πίκρα της μάνας Ελλάδας, με τα δυο της παιδιά στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα στον Εμφύλιο... Με θέμα αυτή την Ιστορία έκανε ο Μίκης την τραγωδία, τραγούδι ενωτικό και συμφιλιωτικό.
Από σήμερα ο τρισμέγιστος συνθέτης του λαού μας ξεκίνησε το ταξίδι του στη στράτα του ήλιου και στα τρίστρατα των άστρων, με τη μουσική των ουράνιων σφαιρών κι από εκεί ψηλά να γράψει τη θεϊκή μουσική του σύμπαντος κόσμου. Τη μουσική που μετατρέπει την οδύνη σε δεινότητα και την αδυναμία σε δύναμη, δεμένης με τους στίχους του τραγουδιού «παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους...» γιατί τη λευτεριά δεν την κέρδισαν ποτέ οι καθισμένοι....Η σάρκα πεθαίνει, αλλά όχι η ψυχή. Ο Μίκης ζει και θα ζει αιώνια μέσα από τα τραγούδια του που θα μας συντροφεύουν. Οι γενναίοι δεν πεθαίνουν ποτέ.
Αθάνατος!