Η λέξη αχτναμές είναι σύνθετη. Το πρώτο συνθετικό της είναι το αραβικό άχτ, που σημαίνει «υποχρέωσις» και το δεύτερο συνθετικό είναι το περσικό ναμέ, που σημαίνει «επιστολή» «έγγραφον». Ολόκληρη η σύνθετη λέξη «Αχτναμές» σημαίνει «Έγγραφον υποχρεώσεως» ή «Διαθήκη». Πρόκειται για την έγγραφη υποχρέωση, που αναλαμβάνει κάποιος με όρκο έναντι κάποιου άλλου με διαρκή ισχύ. Λέγεται και Αχτιαμέ. Επί του προκειμένου πρόκειται για τον Αχτναμέ ή Διαθήκη του Μωάμεθ, που συντάχθηκε το έτος 624 μ.Χ., κατά την διάρκεια του δευτέρου έτους της Εγείρας. Τότε δηλαδή, που ο Μωάμθε ήταν κύριος μόνον της Μεδίνας και του Κιαμπέτ. Αυτή η Διαθήκη είναι χειρόγραφη, αντίγραφο της οποίας ευρίσκεται στην Ιερά Μονή του Σινά. Αναφέρεται στην υπέρ των Ελλήνων και των Χριστιανών ακαιριότητα και τη βοήθεια προς αυτούς εκ μέρους όλων των Μουσουλμάνων. Τονίζεται μάλιστα ότι όποιος κάνει κακό στους Έλληνες και δεν τους βοηθήσει, όταν είναι ανάγκη, θα είναι καταραμένος από τον Αλλάχ.
Προτού όμως καταγράψουμε το (εν μεταφράσει) κείμενο του εν λόγω Αχτναμέ, θα αναφερθούμε εν ολίγοις στη σημαντική για τους Έλληνες Σούρα 30 του Κορανίου.
Η σούρα(σειρά) 30 του Κορανίου και οι Έλληνες:
Το τριακοστό κεφάλαιο του Κορανίου, δηλαδή η Σούρα 30, ονομάζεται «Έλληνες». Αυτή η Σούρα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέρη του Κορανίου, το περιεχόμενο της οποίας θα έπρεπε να γνωρίζουν καλά όλοι οι Μουσουλμάνοι και ειδικά οι Τούρκοι για πολλούς λόγους. Η εν λόγω σούρα αποτελείται από 60 εδάφια. Παραθέτουμε τα πέντε πρώτα από τη μετάφραση των εκδόσεων Δαρεμά, που έχουν ως εξής:
«Οι Έλληνες, Μέκκα, 60 εδάφια: Εις το όνομα του πολυελέου και φιλεύσπλαχνου Θεού».
1.Αλέφ, Λάμ, Μίμ. Οι Έλληνες νικήθηκαν
2. Νικήθηκαν στα σύνορα (της Μεσοποταμία). Θα εξαγοράσουν την ήττα τους με τη νίκη.
3. Μέσα σε λίγα χρόνια, ο Θεός κανονίζει την τύχη των μαχών. Η ημέρα που θριαμβεύσουν τη (ενν. οι Έλληνες) θα είναι ημέρα χαράς για τους πιστούς.
4. Θα χρωστούν την επιτυχία τους στο χέρι του Ύψιστου, που προστατεύει, όποιους θέλει. Είναι ισχυρός και σοφός.
5. Ο Θεός το υποσχέθηκε. Και δεν παραβαίνει τις υποσχέσεις του, αλλά (αυτό) οι περισσότεροι το αγνοούν. (Σούρα 30, 1-5). Σύμφωνα με τη γνώμη του μεγάλου Πακιστανού υπομνηματιστή του Κορανίου Αμπτουλάχ Γιουσούφ Άλι το τμήμα αυτό έχει χαρακτήρα διαχρονικό. Και τούτο φαίνεται εκ του ότι επιμένει στο παρελθόν και στο μέλλον. Ολόκληρη η σούρα 30 έχει χαρακτήρα αποκαλυπτικό. Είναι ένας από τα κατ’ εξοχήν κείμενα του Ισλάμ. Συνδέεται με τον θρίαμβο του Αλλάχ και την τελική ήττα του Πονηρού. Μεγάλη σημασία έχει το ότι η σούρα 30 αρχίζει με το ιερό Τριγράμματο. Άλφι – Λάμ – Μίμ. Πολύ λίγες σούρες έχουν την εξαιρετική τύχη να αρχίζουν τα μυστικά ιερά Τριγράμματα και ειδικά με το «Άλφι- Λάμ – Μίμ», αφού τα
Άλαφ και το Λάμ είναι δύο ιερότατα γράμματα του Ίσλαμ. Είναι η αρχή του ιερού τετραγράμματος του Αλλάχ. Η ύπαρξη των δύο πρώτων γραμμάτων του Αλλάχ ως μυστική εισαγωγή στη Σούρα 30, τη μόνη που φέρει το όνομα ενός λαού μέσα στο Κοράνιο, σημαίνει ότι ο λαός αυτός έχει κάποιο ιερό προορισμό στις «έσχατες ημέρες». Και αυτός ο λαός κατά το Κοράνιο είναι οι Έλληνες.
Οι λόγοι της συμπάθειας του Μωάμεθ προς του Έλληνες
Όταν ο Μωάμεθ έγινε δώδεκα ετών, συνόδευσε έναν θείο του έμπορο στη Συρία. Εκεί φιλοξενήθηκε από κάποιον Έλληνα μοναχό. Μόλις ο μοναχός αυτός αντίκρισε τον δωδεκαετή Μωάμεθ, ανεφώνησε (ως άλλος Σαμουήλ όταν είχε δει τον Δαυίδ), ούτος έστιν ο μέγας προφήτης. Και συνεπαρμένος ο μοναχός εψηλάφισεν την ωμοπλάτη του νεαρού Μωάμεθ, όπου βρήκε τη σφραγίδα της προφητείας. Εικάζεται, λοιπόν, ότι αυτός είναι ο ένας λόγος συμπαθείας του «γιού της Ερήμου» προς τους ορθόδοξος χριστιανούς, οι οποίοι κατάλαβαν από την αρχή την αξία των προφητικών λόγων του.
Ο δε δεύτερος λόγος, ο οποίος εκφράζει και την ευγνωμοσύνη του Μωάμεθ προς τους Έλληνες, είναι οι εξής: Όταν ο Μωάμεθ ήταν στη Μέκκα, οι μαθητές του ανακάλυψαν ένα σχέδιο δολοφονίας του εκ μέρους των εχθρών του. Γι’ αυτό τον πήραν αμέσως και έφυγαν από την Μέκκα με κατεύθυνση τη Μεδίνα. Η έξοδος από τη Μέκκα ήταν πολύ δύσκολη και επικίνδυνη. ‘Όμως η φυγάδευση έγινε και η επιτυχία αποδόθηκε σε ένα πλούσιο Έλληνα, ο οποίος προκειμένου να πραγματοποιηθεί η έξοδος του Μωάμεθ από τη Μέκκα, πρόσφερε ως αντάλλαγμα ολόκληρη την τεράστια περιουσία του. Αυτόν τον Έλληνα ο Μωάμεθ τον αποκαλεί «Πρώτο καρπό της Ελλάδας”. Η φυγή του Μωάμεθ από τη Μέκκα για τη Μεδίνα έγινε το έτος 622 μ.Χ. στις 20 με 24 Σεπτεμβρίου.
Αυτή η έξοδος λέγεται Εγείρα. Εκείνη την εποχή ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Σινά, άνθρωπος έξυπνος και διπλωμάτης αντιλαμβάνεται έγκαιρα την αύξηση της δυνάμεως του άσημου μέχρι τότε Μωάμεθ και γνωρίζοντας ότι η Μονή του Σινά, όπως και η αξιόλογη Ελληνική εμπορική κοινότητα της περιοχής, θα ήσαν εκτεθειμένες στην αρπακτική βουλιμία των Αράβων, εζήτησε και έλαβε από τον Προφήτη την υπέρ των Ελλήνων και των ορθοδόξων Μοναστηριών το ευεργετικό ιδιόχειρο διάταγμα, ως Διαθήκη των Μωάμεθ με το όνομα: Άχτναμέ. Ο Μωάμεθ επικύρωσε το βαρυσήμαντο αυτό Έγγραφο με το αποτύπωμα της παλάμης του. Το Έγγραφο αυτό μετέφρασε στα Ελληνικά ο τότε Πατριάρχης Ιεροσολύμων Νεκτάριος. Αυτός όμως μετέφρασε τη λέξη Γιουνά – ‘Ιωνες = Έλληνες με τη λέξη χριστιανοί, επειδή τότε ως Έλληνες εχαρακτηρίζονταν οι ειδωλολάτρες. Το πρωτότυπο όμως κάνει διάκριση των ονομάτων Γιουνάν και Χριστιανοί και ονομάζει τους Έλληνες φυλή των Γιουνάν και τους χριστιανούς γενιά των Ναζωραίων.
Πως οι Τούρκοι εξαφάνισαν τη Διαθήκη του Μωάμεθ:
Σύμφωνα με την Σιναϊτική παράδοση, ο προφήτης του Ισλάμ Μωάμεθ επισκέφθηκε πολλές φορές τη Μονή του Σινά από παλαιότερα, κατά τη διάρκεια των εμπορικών του περιοδειών, με το καραβάνι του θείου του, και είχε γνωρισθεί με τους Σιναϊτες Μοναχούς, οι οποίοι τον φιλοξενούσαν στο Μοναστήρι. Στη Σούρα 2 εδάφιο 93 λέγει: «Όταν δεχθήκαμε την Συνθήκη σας και υψώσαμε επάνω σας το Όρος και είπαμε: Πάρετε στα σοβαρά ότι σας δώσαμε και ακούσατε προσεκτικά».
Το έτος 623 κατά το 2ο έτος της Εγίρας, οι Σιναϊτες Μοναχοί έστειλαν μια πρεσβεία στη Μεδίνα για να ζητήσουν πολιτική προστασία. Ο Μωάμεθ ανταποκρινόμενος στο αίτημα της Μονής του Σινά, εξέδωσε με ποινή αφορισμού «ιδιόγραφη υποχρέωση» / Διαθήκη Άχτναμέ, επικυρωμένη με το αποτύπωμα της ίδιας της παλάμης του μαζί με τα δάχτυλα του. Με αυτήν ζητά από τους Μουσουλμάνος να υπερασπίζονται τους Μοναχούς, να τους αφήνουν απερίσπαστους στα θρησκευτικά τους καθήκοντα και να μην εισπράττουν φόρους απ’ αυτούς. Στη συνέχεια εμφανίσθηκε ο σουλτάνος των Οθωμανών Σελίμ Α’ (Αμάσεια 1470 – Ραιδεστός 1520) ο οποίος εβασίλευσε από 24 Απριλίου 1512 μέχρι 22 Σεπτεμβρίου 1520. Απέθανε 49 ετών πιθανώς από καρκίνο του δέρματος. Ήταν ο μικρότερος γιος του Βαγιαζήτ Β και της Γκουλμπαχάρ Χατούν, Ελληνίδας από τον Πόντο με το όνομα Μαρία και εγγονός του Μωάμεθ Β’ του Πορθητή. Εκθρόνισε τον πατέρα του το 1512 που πέθανε μετά αμέσως, και έγινε σουλτάνος με τη βοήθεια των γενιτσάρων. Δεν άργησε να δείξει τον αιμοσταγή χαρακτήρα του, αφού εξόντωσε δύο αδελφούς και πέντε ανεψιούς του για να μην του πάρουν τον θρόνο.
Είχε δύο συζύγους, την α) Αϊσε Χαφσά Σουλτάν και β) Αϊσε Χατούν, πέντε γιους οι οποίοι πέθαναν νέοι, εκτός από τον Σουλεϊμάν Α’ τον διάδοχο του, και οχτώ κόρες. Ήταν ψηλός με μακρύ μουστάκι, δυνατός, γενναίος, έξυπνος, πολεμοχαρής και φανατικός σουνίτης. Βάλθηκε να εξοντώσει τους χριστιανούς επιβάλλοντας φρικτά βασανιστήρια για να αλλαξοπιστήσουν. Ήθελε να μετατρέψει όλες τις εκκλησίες σε τζαμιά, αλλά τον εμπόδισε ο Μεγάλος Βεζύρης, υπενθυμίζοντας του τα προνόμια του Μωάμεθ Β’ του Πορθητή. Διέταξε να καταστρέψουν τη Μονή της Παναγίας Σουμελά, αλλά αρρώστησε βαριά. Έγινε καλά, αφού ήπιε από το Αγίασμα της Μονής και μετά ανακάλεσε τη διαταγή του και εστράφη υπέρ των Χριστιανών.
Διεξήγαγε σφοδρούς πολέμους και τριπλασίασε την επικράτειά του. Ενίκησε τα στρατεύματα των Μαμελούκων Τούρκων στη μάχη του Μαρτζ-Νταμπίκ (24-08-1516), βόρεια του Χαλεπίου και του Ραϊντανίγια (22-1-1517) κοντά στο Κάϊρο, υποτάσσοντας βιαίως τη Συρία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο. Έτσι έγινε βασιλάς της Αιγύπτου. Τότε, το 1517 μια αντιπροσωπεία της Μονής του Σινά τον επισκέφθηκε και τον παρεκάλεσε να επικυρώσει τον Αχτναμέ. Αυτός αναγνώρισε και επικύρωσε τα προνόμια της Μονής, εκράτησε όμως, τάχα για φύλαξη, το πρωτότυπο του Αχτναμε, το οποίο κατέθεσε στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο στην Κωνσταντινούπολη, αφού πρώτα διέταξε να κατασκευασθεί ένα πιστό αντίγραφο το οποίο τοποθετήθηκε στο Σκευοφυλάκιο της Μονής Σινά. Από τότε έγιναν και άλλα επικυρωμένα αντίγραφα, που βρίσκονται σε μετόχια της Μονής, στην Ελλάδα.
Το πρωτότυπο του Αχτναμέ από τότε εξαφανίσθηκε και δεν το είδε ποτέ ξανά το φως της ημέρας και έπαυσε να είναι εμπόδιο στα εγκλήματα των σουλτάνων, όπως του Σελίμ Α’, που για την απερίγραπτη σκληρότητα και απανθρωπιά του ονομάσθηκε Γιαβούζ = σκληρός.
Το κείμενο του ΑΧΤΝΑΜΕ στα Ελληνικά:
Το κείμενο αυτό αποτελείται από 18 εδάφια και είναι μετάφραση του πατριάρχη Ιεροσολύμων Νεκταρίου.
(Συνεχίζεται)