Αλλά και η διάθεση των πολιτών της να προσφέρουν στην Πατρίδα κάθε είδους βοήθεια και στήριξη-υλικοτεχνική, πνευματική, ηθική- είναι πράξη εθνικής ωριμότητας και πληρότητάς τους, δείγμα υγιούς συμπόρευσής τους με τον παλμό της, ειλικρινούς έγνοιάς τους για την ουσιαστική, ευημερούσα συνέχειά της.
Η χορηγία αποτέλεσε βασικό στοιχείο του ελληνικού πολιτισμού από τα αρχαία χρόνια. Το αθηναϊκό ιππικό, ο αθηναϊκός στόλος δημιουργήθηκαν και συντηρούνταν από ιδιώτες χορηγούς. Το θέατρο, οι δημόσιες εορτές της Αρχαίας Αθήνας χρηματοδοτούντο αποκλειστικά από ιδιώτες χορηγούς.
Κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου -μετά την αναγνώριση του Χριστιανισμού, ως επίσημης θρησκείας του κράτους- η χορηγία απευθυνόταν στην εκκλησία και την κοινωνία των χριστιανών.
Ήταν σπουδαίος παράγοντας η χορηγία για την ανάπτυξη της βυζαντινής μνημειακής τέχνης και την υλοποίηση σημαντικών οικοδομικών προγραμμάτων. Υπήρχαν διάφορες κατηγορίες χορηγών, προερχόμενες από όλες τις κοινωνικές τάξεις: αυτοκράτορα, αξιωματούχους, πολιτικούς αλλά και απλούς πιστούς.
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, υπήρχαν οι Έλληνες Εθνικοί Ευεργέτες -συχνά εύποροι έμποροι της Διασποράς- οι οποίοι συνέβαλαν τα μέγιστα στην ίδρυση σχολείων, νοσοκομείων και άλλων κοινωφελών ιδρυμάτων καθώς και στην προετοιμασία και πραγμάτωση του Αγώνα, αλλά και μετά, όταν γεννήθηκε το Ελληνικό Κράτος, προσέφεραν μεγάλο μέρος των περιουσιών τους -κάποιες φορές και ολόκληρες τις περιουσίες τους- στις ελληνικές πόλεις, πρωτίστως στη νέα πρωτεύουσα.
Μεγάλοι Έλληνες ευεργέτες όπως οι: Ευάγγελος και Κωνσταντίνος Ζάππας, οι Γεώργιος και Σίμωνας Σίνας, οι αδελφοί Μάνθος και Γεώργιος Ριζάρη, ο Ευγένιος Ευγενίδης -για να μνημονεύσουμε κάποιους εξ αυτών-διέθεσαν μεγάλα χρηματικά ποσά για τη δημιουργία κοινωφελών έργων στην πρωτεύουσα, κάποια από τα οποία δεσπόζουν και σήμερα αγέρωχα στον χώρο της, μαρτυρώντας τα ευγενή συναισθήματα και τη γενναιοδωρία της ελληνικής ψυχής.
Και οι εθνικές υλικές ευεργεσίες δε λείπουν και σήμερα βέβαια, όπως του Έλληνα εφοπλιστή και Προέδρου του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη : Πάνου Λασκαρίδη, ο οποίος έχει κάνει εντυπωσιακές δωρεές στο Πολεμικό Ναυτικό μας και το Λιμενικό Σώμα και όχι μόνο.
Αλλά δεν είναι μόνο οι Εθνικοί ευεργέτες υλικών παροχών. Άξιοι βαθιάς ευγνώμονος μνείας αποτελούν -θα τους χαρακτηρίζαμε επίσης Εθνικούς ευεργέτες- αυτοί των κάθε είδους πνευματικών και ηθικών παροχών.
Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι οι ευρέως ή μη ευρέως γνωστοί δάσκαλοι πρωτοβάθμιας, εκπαιδευτικοί δευτεροβάθμιας, πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, ιστορικοί συγγραφείς, μέλη Συλλόγων και Οργανισμών, οι οποίοι αφιερώνουν αξιόλογο μέρος του ελεύθερου χρόνου τους σε δημόσιες παρουσιάσεις σημαντικών ιστορικών γεγονότων και θεμάτων, κρατώντας ζωντανή και εν εγρηγόρσει την Ιστορική Συνείδηση και Μνήμη- ένα μέγιστο επίσης δείγμα Εθνικής Ευεργεσίας των σημερινών χρόνων- που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος μας: είναι ένας Βλάσης Αγτζίδης, ένας Χρήστος Ίντος, ένας Γεώργιος Μάνος -για να αναφερθούμε σε κάποιες σημαντικές προσωπικότητες παρόμοιας εθνικής, πνευματικής προσφοράς και αφύπνισης από τους καθ΄ ημάς- είναι μια μεγίστης εμβέλειας ευεργέτιδα- η Μαρία Ευθυμίου και αναρίθμητοι άλλοι.
Η Μαρία Ευθυμίου -ιστορικός, ομότιμη καθηγήτρια Πανεπιστημίου, ερευνήτρια Ιστορίας, συγγραφέας ιστορικών βιβλίων- αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ζωής της -άνευ υλικής αμοιβής- στην παρουσίαση μαθημάτων παγκόσμιας και ελληνικής ιστορίας σε δεκάδες δήμους, σχολεία, πανεπιστήμια, πολιτιστικούς φορείς, φυλακές, κέντρα αποτοξίνωσης σ’ ολόκληρη τη χώρα.
Η ίδια μας εντυπωσιάζει, αναφερόμενη στους λόγους αυτής της πράξης της: «…τόσες χιλιάδες ώρες ομιλίας μου -λέει- κατά τη διδασκαλία μου, δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτε άλλο παρά ενός λεπτού σιγή για τις ρίζες μου και για τον τόπο που με γέννησε, με ανέθρεψε και με διαμόρφωσε: την Ελλάδα. Από την πολλή διδασκαλία η φωνή μου αλλοιώθηκε και βράχνιασε, η ψυχή μου ωστόσο γέμισε ικανοποίηση και ομορφιά..».
Μακάρι όλοι οι σύγχρονοι Έλληνες να έχουμε την υψηλής αυτής ουσίας και αγνότητας δοτικότητα και φιλοπατρία της Μαρίας Ευθυμίου και των προαναφερθέντων προσωπικοτήτων του Κιλκίς: Αγτζίδη, Ίντου, Μάνου και πλείστων άλλων και να πράττουμε την κάθε είδους ευεργεσία μας -από ελάχιστη μέχρι μέγιστη- για μια ελπιδοφόρα διαιώνιση της Πατρίδας μας, της ακριβής Ελλάδας μας.
