Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, ότι μέσα σε δεκαπέντε και πλέον χρόνια, η Ελλάδα, η Πατρίδα μας, η κοιτίδα του πολιτισμού, των γραμμάτων και των τεχνών, η χώρα του φωτός, των φιλοσόφων, των ποιητών, των Ηρώων, των αγωνιστών, η χώρα που δίδαξε Δημοκρατία και Εθνικά ιδεώδη, οι πολίτες της οποίας, έχουν χύσει το αίμα τους, υπερασπιζόμενοι την Πατρίδα, την Θρησκεία και την Οικογένεια, θα ευρίσκετο σε τέτοια δεινή κατάσταση, με συμπτώματα πολιτικής αναλγησίας, παραβίασης του Συντάγματος, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατασπατάλησης του Δημόσιου και όχι μόνο πλούτου, στέρησης του λόγου, της ελευθερίας της σκέψης, τελικά της κατάλυσης της Δημοκρατίας;
Θα μπορούσε ανθρώπινος νους να σκεφτεί, ότι στην Ελλάδα του 2016, οι άνεργοι νέοι και Έλληνες οικογενειάρχες να είναι σε τέτοια ποσοστά που να σε ζαλίζουν, μισθωτοί και συνταξιούχοι με μισθούς και συντάξεις κάτω από το όριο φτώχειας να έχουν εξαντλήσει της βιολογικές τους αντοχές και να έχουν πάθει «σοκ»;
Θα περνούσε ποτέ από τη σκέψη μας, ότι θα βλέπουμε ανθρώπους να γίνονται αυτόχειρες (διαφωνώ κάθετα γι’ αυτή την επιλογή), για μην επιβαρύνουν τα παιδιά τους ή για να αποφύγουν τον διασυρμό από το ανάλγητο κράτος και του τραπεζίτες δανειστές τους;
Θα μπορούσε ο Έλληνας να προβλέψει ότι δημιουργώντας οικογένεια και μια στοιχειώδη περιουσία αξιοπρεπούς διαβίωσης, ότι αυτό ήταν και είναι επιλήψιμο και θα διώκεται οικονομικά;
Θα σκεφτόταν ποτέ ο μικρομεσαίος Έλληνας, ότι θα πρέπει τα παιδιά του τα οποία σπούδασε με αιματηρές θυσίες, ή δεν σπούδασε, θα αναγκαστούν να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες και ενδεχομένως και ο ίδιος, για να βρουν εργασία, προκειμένου να μπορούν να ζήσουν, αφ’ ενός και αφ’ ετέρου να πληρώσουν τους αιματηρούς φόρους και τα κάθε λογής χαράτσια τιμωρίας, που κάθε τόσο του επιβάλλουν οι οικονομικοί εκτελεστές Ε.Ε. και του ΔΝΤ, μέσω όλων των κυβερνήσεων, από την αρχή της οικονομικής μέχρι και σήμερα;
Θα πίστευε ποτέ, ένας υγιώς σκεπτόμενος Έλληνας, ότι θα βλέπει να γκρεμίζονται γύρω του αυτά που παρέλαβε από τους γονείς, πάππους, προπάππους του, που δεν είναι μόνο ακίνητες και κινητές περιουσίες, αλλά κυρίως ηθικές, πολιτισμικές, θρησκευτικές αξίες, που στο διάβα της μακραίωνης ιστορίας του γαλουχήθηκε, έζησε μεγάλωσε με αυτές, τις υπερασπίστηκε και τις παρέδωσε στις επόμενες γενιές και πολλές φορές με πολύ αίμα;
Και όμως, όλα αυτά τα θα, συμβαίνουν στην Ελλάδα μας εδώ και 16 χρόνια.
Τα αποτελέσματα είναι τραγικά, δημιουργούν ανασφάλεια, απογοήτευση, θυμό και τελικά θολώνουν τον νου και σε οδηγούν σε ακραίες ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Αφοπλίστηκε οικονομικά ο Έλληνας και δεν έχει τη δυνατότητα ν’ αντιδράσει, τον έχουν εγκλωβίσει στο σπίτι του φορτώνοντας τον με οικονομικά μέτρα και ενοχές της όλης κατάστασης.
Δεν υπάρχει δυνατότατα συμμετοχής κάποιας Δημοκρατικής αντίστασης είτε ως διαμαρτυρία, είτε με την δημιουργία κομμάτων αποτελούμενων από τη μεσαία τάξη, ελλείψει χρημάτων, ένας κύριος και αποτρεπτικώς αυτός παράγοντας, από το άριστα οργανωμένο σχέδιο, αυτών που μας οδήγησαν ως εδώ.
Βέβαια είναι αλήθεια ότι στο μεσοδιάστημα αυτό, ενταφιασμού των Ιθαγενών, εμφανίζονται ορισμένοι “Σωτήρες” (αποξηραμένοι ή φρέσκοι) και μας παραπλανούν με δήθεν κοινωνικές ευαισθησίες και ανατροπής του κατεστημένου, αλλά στην πορεία αποδεικνύονται ανακόλουθοι και μάλιστα ότι ήταν ή είναι δεκανίκια των κυβερνώντων.
Αγαπητοί αναγνώστες, μπορεί «λεφτά να υπήρχαν», αλλά τελικά δεν υπήρχαν, μπορεί να «τα φάγαμε όλοι μαζί», αλλά δεν τα φάγαμε, το σίγουρο όμως είναι ότι γι’ αυτή την κατάσταση που έχει περιέλθει η οικονομία του Κράτους μας, ευθυνόμαστε και εμείς στον βαθμό που μας αναλογεί.
Στις επερχόμενες εκλογές, αν οι νυν κυβερνώντες, οι κυβερνήσαντες και οι εν δυνάμει να κυβερνήσουν αρχίσουν να μοιράζουν υποσχέσεις για διορισμούς, αποκατάσταση αδικιών, επαναφορά μισθών - δώρων προ μνημονίου εποχής κλπ, θα ενεργήσουμε και πάλι, σκεπτόμενοι πάντα το ατομικό μας συμφέρον και όχι το κοινό, βάζοντας το «ΕΓΩ» πάνω από το «ΕΜΕΙΣ»; Δύσκολη η απάντηση...
Στο παραπάνω παράδειγμα – ερώτηση, διακρίνουμε ότι ο μύθος αγκαλιάζει, την πραγματικότητα, δυστυχώς αυτή είναι η τακτική και νοοτροπία που μας καλλιέργησαν οι πολιτικοί μας τα τελευταία 42 έτη, την οποία αποδεχτήκαμε.
Λειτουργήσαμε και ζήσαμε σε ένα περιβάλλον εικονικό, πρόσκαιρο με γυάλινα πόδια, τα οποία δεν άντεξαν το βάρος του ακόρεστου ευδαιμονισμού μας και έσπασαν. Τώρα προσπαθούμε να μαζέψουμε τα συντρίμμια τους.
Το μοναδικό όπλο, αυτή τη χρονική για εμάς ιστορική στιγμή και ευθύνη, είναι η ψήφος μας την οποία πρέπει να την χρησιμοποιήσουμε, ως δόρυ, σπαθί, όπλο, κανόνι κλπ, ενάντια στους « σύγχρονους Εφιάλτες» της Πατρίδας μας, και να τους δώσουμε να καταλάβουν, ότι μπορεί ο Έλληνας να παρασύρεται και να κάνει λάθη, αλλά έχει τη δύναμη και την τόλμη να επανορθώνει.
Την ιερά στιγμή της ψήφου, μην επιτρέψουμε στο μυαλό μας να σκεφτεί, όπως σκεφτόταν τα τελευταία χρόνια, ας σκεφτούμε σαν τον Μιλτιάδη στη μάχη του Μαραθώνα, τον Λεωνίδα στη μάχη των Θερμοπυλών, σαν τους αγωνιστές του 1821, σαν τους αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα, σαν τους ήρωες των Βαλκανικών πολέμων και του Έπους του ΄40, με ένα βροντερό “ΟΧΙ” δεν θα σας περάσει.
Μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας, να σκεφτεί μόνο τον εαυτό του, παρασυρόμενοι ενδεχομένως, από τις σειρήνες που θα εξαπολύσουν, αυτοί που μας οδήγησαν στο εξευτελισμό, ατομικό ή εθνικό, προκειμένου να μας πλανέψουν, να μας πάρουν πάλι τη ψήφο μας, παρουσιαζόμενοι ως δήθεν μετανοούντες και πάλι υποσχόμενοι.
Ας πετάξουμε από επάνω μας το καταστρεπτικό «ΕΓΩ», που τόσα δεινά έχει φέρει στην Πατρίδα μας και ας λειτουργήσουμε επιτέλους μόνο με το «ΕΜΕΙΣ», διότι αυτά τα δύο στοιχεία, είναι σαν τα ετερώνυμα ηλεκτρισμένα σύννεφα, τα οποία όταν συνενωθούν, αντί να ρίξουν ευεργετική σκιά στο σύνολο, ρίχνουν κεραυνούς.
Αυτή την αναμφισβήτητη αλήθεια την εκφράζει ο Μακρυγιάννης με αυτά τα απλά λόγια:
“Τούτην την πατρίδα την έχομε όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και πτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμε, αναλόγως ο καθείς, έχουμε να ζήσουμε εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμε όλοι μαζί, να τη φυλάμε κι όλοι μαζί και να μη λέει ο δυνατός “εγώ”, ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέει ο καθείς “εγώ”; Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει “εγώ”. Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε “εμείς”. Είμαστε στο “εμείς” και όχι στο “εγώ” ”.
Καλύτερα λοιπόν να χάσουμε τις απολαύσεις, τα όποια χρήματα μας απέμειναν, παρά να χάσουμε την Πατρίδα μας, γιατί χωρίς Πατρίδα δεν θα έχουμε μέλλον και θα είμαστε αιχμάλωτοι της παγκοσμιοποίησης και βορά των επιδρομέων.
Κλείνω με τα λόγια του Αριστοτέλη:
«Κατ΄ ανάγκη η κυρίαρχη κρατική εξουσία βρίσκεται στα χέρια ενός προσώπου ή ενός στενού κύκλου προσώπων ή του πλήθους (του λαού). Και όταν μεν αυτοί άρχουν, αποβλέποντες στο γενικό καλό, τότε έχουμε τα ορθά πολιτεύματα, όταν δε ο ένας ή οι ολίγοι ή οι πολλοί ασκούν την εξουσία τους, αποβλέποντας στην ικανοποίηση του δικού τους συμφέροντος, τότε έχουμε τις λεγόμενες «παρεκβάσεις» (δηλαδή τα διεφθαρμένα πολιτεύματα)».
