Τα τελευταία 2-3 χρόνια ο όρος περικοπές έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Και, είναι αλήθεια πως κυριάρχησε και αναδείχτηκε περισσότερο από την εκάστοτε Αντιπολίτευση που δεν φαντάζονταν πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξουν οι ρόλοι Κυβέρνησης-Αντιπολίτευσης κι αυτά που επικαλούνταν σαν αντιπολίτευση να τα βρουν μπροστά τους σαν Κυβέρνηση.Και δεν θα πάω πολύ μακριά, μόλις μια 5/τία.  Κ.Καραμανλής Κυβέρνηση-ΓΑΠαπανδρέου Αντιπολίτευση. Παρουσία του Παπανδρέου στο λιμάνι του Πειραιά με τα τρακτέρ των Κρητικών και σε άλλα μπλόκα των αγροτών.  ΓΑΠ Πρωθυπουργός (καλά αυτός έφυγε νωρίς-σιγά να μην έμενε, για τον Κώστα λέμε ντε)  Αντώνης Σαμαράς Αντιπολίτευση. Σαμαράς όχι σε όλα. Όχι στην οικονομική πολιτική, την εξωτερική πολιτική, την εσωτερική, κι όποια άλλη πολιτική παρουσίαζε ο ΓΑΠ σωστή ή λαθεμένη, ρεαλιστική ή εξωπραγματική. Επικεφαλής σ’ όλα αυτά ο κ.Σαμαράς.
Τώρα, είναι ο ίδιος Πρωθυπουργός και παρ’όλα που έχει συμμάχους δύο κόμματα και δύο από τους ικανότερους σύγχρονους πολιτικούς επικεφαλής τους  κ.κ. Βενιζέλο και Κουβέλη, εισπράττει αυτά που έσπειρε. Οι περικοπές που επέβαλε ο Παπανδρέου εύρισκαν πάντα αντίθετο τον κ. Σαμαρά έστω κι αν ήταν αναπόφευκτες-όπως έλεγε ο ίδιος και οι επιτελείς του-, έστω κι αν ήταν αναγκαίες για να αποφευχθεί το μοιραίο που έβλεπε να έρχεται.
Υπουργοί και Πρωθυπουργός τρώγονταν σαν ξεφλουδισμένα φρούτα κι αυτός το βιολί του .Οχι σε όλα. ΟΧΙ σε όλα.
Και τώρα, δυστυχώς, πληρώνουμε όλοι αυτές τις άφρονες πολιτικές των Κυβερνώντων.
Σήμερα θα δούμε μερικές χαρακτηριστικές περικοπές που επιβλήθηκαν και επιβάλλονται καθημερινά οδηγώντας την ελληνική κοινωνία στην πλήρη οικονομική εξαθλίωση και τη χώρα μας, την πάλαι ποτέ περήφανη, στην πλήρη απαξίωση.
Παίρνω, ενδεικτικά 4-5 κλάδους να καταδείξω το μέγεθος των περικοπών και των αδικιών χωρίς να αγνοήσω ότι ο πέλεκυς των περικοπών έπεσε με την ίδια ορμή «επί δικαίων και αδίκων», αλλά κυρίως σ’ όσους πληρώνονται από την κάσα, μισθωτούς και συνταξιούχους, αφήνοντας στην άκρη όλους τους άλλους θεληματικά ή αθέλητα.
Και ξεκινώ με τον προσφιλή κλάδο των εκπ/κών, για λόγους που όσοι με γνωρίζουν το κατανοούν
Δάσκαλοι..Πριν από το 1980 ήταν ο φτωχός συγγενής των Δημοσίων υπαλλήλων. Το 1982 με τον ιστορικό διπλασιασμό των αποδοχών των πρωτοδιόριστων ανέβηκε στον κλάδο των «αξιοπρεπώς» αμειβομένων και διαβιούντων. Λίγο αργότερα (1984 νομίζω) έγιναν «εν μία νυκτί» πανεπιστημιακής εκπ/σης με αναγνώριση των πτυχίων τους και την αναβάθμιση των ΠΑ σε Πανεπιστημιακές Σχολές. Έτσι, αναγνώρισε η πολιτεία τη συμβολή του Δασκάλου στη διαχρονική προσφορά του και του άνοιξε το δρόμο στους νέους ορίζοντες της εκπαίδευσης του 21ου αιώνα με εφόδια και πανεπιστημιακή γνώση.
Τι μεσολάβησε σήμερα και απαξιώνεται έτσι ο εκπ/κός κόσμος και από αξιοπρεπή διαβίωση οδηγείται στην «επαιτική διαβίωση». Γιατί τόση μανία στους δασκάλους   Τι έφταιξε και οδήγησε σήμερα 12-09-12, ημέρα έναρξης των μαθημάτων, στην απεργία των δασκάλων.
Πείτε μας κ. Σαμαρά, κ .Βενιζέλο και κ. Κουβέλη. Επιτρέψτε μου να Σας θυμίσω εγώ.
Τα λάθη σας, τα τραγικά λάθη σας είτε σαν Κυβέρνηση, είτε σαν Αντιπολίτευση.
Ας ελπίσουμε ότι ο ελληνικός λαός ΔΕΝ θα κάνει τα δικά σας λάθη και δεν θα πέσει στην παγίδα της σημερινής στείρας και επί πλέον κραυγάζουσας Αντιπολίτευσης. Θα διαμαρτυρηθεί κόσμια και με γνώμονα το συμφέρον της χώρας θα περιμένει το φως στο τούνελ εξαντλώντας και το τελευταίο ευρώ που ξεχάσατε να πάρετε.
Να επισημάνω και για τους ψιθύρους που ακούγονται, ευτυχώς από ελάχιστους εκπ/κούς (κυρίως από την πλευρά της αντιπολίτευσης) ότι θα προσφέρουν έργο …για όσα λεφτά παίρνουν. Τι να πω θλίβομαι για την κατάντια τους.  Εμείς, αλλά, και πριν από εμάς και πριν από εκείνους που παίρναμε 3,60 και για την ακρίβεια 4 Ευρώ το μήνα (1400 Δρχ.) ποτέ δεν πέρασε στο μυαλό μας κάτι τέτοιο. ΜΗΝ αφήνετε κύριε  Μαντά, Πρόεδρε της ΔΟΕ, τους ελάχιστους μηδενιστές να σας παρασύρουν και να σας διασύρουν.
Είστε ΔΑΣΚΑΛΟΙ και η προσφορά και το έργο σας δεν εκτιμάται με οικονομικούς όρους.
Καθηγητές. Πρωτοστάτησαν στους αγώνες για τη «δωρεάν Παιδεία» σ’όλα τα ελληνόπουλα και πέτυχαν την παροχή δωρεάν εκπ/σης σ’όλες τις γωνιές της ελληνικής επικράτειας .Έτσι συνέβαλαν αποτελεσματικά στην ανόρθωση του μορφωτικού επιπέδου του Έλληνα  Μέσα από αγωνιστικές κινητοποιήσεις και κοινωνικούς αγώνες καταξιώθηκαν στην ελληνική κοινωνία σαν τον κλάδο που στάθηκε πλησιέστερα στον αγροτικό και αδύναμο πληθυσμό Είναι από τους χαμηλότερα αμειβόμενους με βάση τα προσόντα και το κοινωνικό και παιδαγωγικό έργο που προσφέρουν. Θα επισημάνω το ίδιο σχόλιο που έκανα και για τους δασκάλους. Οι καθηγητές είναι οι πρώτοι διδάξαντες του όσα λεφτά παίρνω ..τόση δουλειά θα προσφέρω. Και τότε  βέβαια λέγανε και λέγαμε ότι είναι μειοψηφία αυτοί που τα λένε.
Σήμερα, όμως, τι να πούμε που τα πιο επίσημα χείλη των καθηγητών η ΟΛΜΕ βάζει διλήμματα στους γονείς του τύπου  Αυτοί ή Εμείς!  Ποιοι είναι Αυτοί και ποιοι Εμείς κύριοι της ΟΛΜΕ. Αυτοί είναι οι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού που με νόμιμες και δημοκρατικές διαδικασίες επέλεξε στις τελευταίες εκλογές. Και ποιοι είναι οι εμείς η ΟΛΜΕ και η μικροπαρέα τους.
Τα τελευταία χρόνια , αγαπητοί φίλοι, δεν έχετε και το καλύτερο όνομα στην ελληνική κοινωνία.ΜΗΝ το κατρακυλάτε κι άλλο. Έτσι  κι αλλιώς η έννοια του λειτουργού εκπαιδευτικού έχει εξαφανιστεί κι έμεινε μόνο στις εθνικές επετείους και στις διάφορες συναντήσεις με υπουργούς χάριν κολακείας και μόνο.
Και, μια και ανάφερα τη λέξη υπουργός, θα κάνω και το σχετικό σχόλιο.
Πώς κατεδαφίζεις κ.Αρβανιτόπουλε, υπουργέ της Παιδείας, έναν νόμο που ψηφίστηκε από τα 4/5 της Βουλής και με εσένα μέσα σ’ αυτούς. Κι ενώ δεν είχες το θάρρος και το ηθικό ανάστημα να εκφράσεις τις τυχόν διαφωνίες σου στην προισταμένη σου Υπουργό κ. Διαμαντοπούλου για τη σύνταξη και ψήφιση του νόμου, τώρα, λειτουργώντας συντεχνιακά σαν την τελευταία κυρά-Κατίνα (ας με συγχωρήσουν οι απανταχού κυρα_Κατίνες) με όλα τα συντεχνιακά συμφέροντα του πανεπιστημίου και βεβαίως και με τους «ανακαινιστές» των πρυτανικών καμπινέδων. Μπράβο σας κ. υπουργέ  Σας θέλουμε και στην πορεία της συντεχνίας σας μπροστάρη και με μαύρο λάβαρο. Έτσι θα ανεβάσετε ακόμη πιο ψηλά «την εκτίμησή σας « στον ελληνικό λαό!
(Σε επόμενο φύλλο της εφημερίδας μας τα σχόλια για άλλους κλάδους εργαζομένων)