Του
Θανάση Λαπόρδα
Δημάρχου Παιονίας

Περισπούδαστοι δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί και πολιτευτές καλούνται αυτές τις μέρες να αναλύσουν λέξη-λέξη τις οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Αυτό κάνουν εδώ και δύο χρόνια. Τα θέματά τους είναι λίγο-πολύ τα ίδια –το δημοσιονομικό πρόβλημα, η κρίση του χρέους, η αποτελεσματικότητα του μνημονίου. Με άλλα λόγια, η λειτουργία του πανάκριβου κράτους μας και οι πολιτικές για τη βιωσιμότητά του. Στο περιθώριο αυτής της φλύαρης συζήτησης εμφανίζονται και έννοιες όπως ανάπτυξη, κοινωνική συνοχή, επιχειρηματικότητα ή καινοτομία. Εμφανίζονται όμως ως ευχές, ως πασατέμπος για κατανάλωση ενόσω παρακολουθούμε άπραγοι το θρίλερ της απειλούμενης χρεοκοπίας!
*
Πράγματι, στη μεγάλη κλίμακα, στην κλίμακα της κεντρικής πολιτικής σκηνής, αυτές οι έννοιες δε μπορούν παρά να αντιμετωπίζονται με γενικολογίες. Η ανάπτυξη, για παράδειγμα, δεν εξαρτάται από τις δηλώσεις των υπουργών, το ύψος των φόρων ή τις επιδοτήσεις. Τα δοκιμάσαμε όλα αυτά και τώρα μετράμε την απόσταση των προσδοκιών μας από την πραγματικότητα. Η ανάπτυξη προκύπτει από τις πρωτοβουλίες, τη δημιουργικότητα, τη δουλειά και τα κεφάλαια που μπορούν να συνθέσουν οι συμπολίτες μας σε κάθε τόπο, σε κάθε κλάδο. Προκύπτει από τον αγρότη που αναζητά νέους τρόπους να βελτιώσει την παραγωγή του και να την προωθήσει στην αγορά. Προκύπτει από τον επιχειρηματία που φροντίζει να κρατάει στην άκρη για έρευνα και ανάπτυξη, για νέα προϊόντα και νέες αγορές. Προκύπτει ακόμα και από το δάσκαλο που, αντί να κοιτάει το ρολόι του μέχρι να ακούσει το κουδούνι, δεν χάνει ευκαιρία να μπολιάσει τα μυαλά των μαθητών του με την πίστη στην αξιοκρατία και τις γνώσεις που θα χρειαστούν όταν θα κατέβουν στο στίβο. Από αυτά προκύπτει και η κοινωνική συνοχή, από αυτά θα αλλάξουν και οι όροι της ζωής μας. Από όλα αυτά που συμβαίνουν στη μικρή κλίμακα του κάθε τόπου και του κάθε κλάδου.
*
Στη μικρή κλίμακα, εδώ που κρίνονται όλα, η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί και πρέπει να ασκήσει θετική επιρροή. Οι τοπικοί άρχοντες δεν είναι πλέον διανεμητές δημόσιου χρήματος και προστάτες συνασπισμών συμφερόντων. Έχουν το δήμο τους, την κοινωνία τους να φροντίσουν σε ένα οξύ ανταγωνιστικό περιβάλλον, όπου τα ευχολόγια δεν φτάνουν ούτε για παρηγοριά. Οφείλουν να μιλούν λιγότερο και να δουλεύουν περισσότερο. Να εμπνέουν τους συνεργάτες τους στην ίδια κατεύθυνση. Να διδάσκουν με τις αποφάσεις και τις δράσεις τους. Να αξιοποιούν τη ζωτικότητα της κοινωνίας τους για την οικοδόμηση της επόμενης μέρας αντί να διαχειρίζονται γιορτές και πανηγύρια. Και, το κυριότερο, να στέκονται δίπλα στις προσπάθειες ανάπτυξης που συντελούνται μέσα στο δήμο τους.
*
Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, εκατοντάδες Έλληνες πολίτες κάθε ηλικίας και οικονομικής κατάστασης επεξεργάζονται νέες επιχειρηματικές ιδέες και προτάσεις, νέες μεθόδους για τη βελτίωση των προϊόντων τους, νέες τεχνικές για την προώθησή τους στο εξωτερικό. Εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι προσδοκούν να δουλέψουν μαζί τους, να συμβάλουν με κάθε τρόπο στις προσπάθειες για μεγαλύτερη απόδοση του μυαλού και των χεριών μας. Ο δήμαρχος είναι η φωνή τους, είναι η γέφυρα ανάμεσα στον αγώνα τους και την κοινωνία που μπορεί να δώσει τη δύναμη της αποδοχής της και να πάρει τη συνεισφορά τους. Ως εκπρόσωπος της τοπικής κοινωνίας, ο δήμαρχος γίνεται  έτσι και ο θεματοφύλακας των αξιών της και ο υπερασπιστής των μελών της. Δεν αναφέρομαι, βεβαίως, στις στρατιές των κακομαθημένων που περιμένουν να παρασιτήσουν ακόμα και επί ισχνών αγελάδων. Να το ξεχάσουν! Το ίδιο θα συμβούλευα και τους περισπούδαστους σχολιαστές και πολιτικάντηδες –ελάτε με τον εθελοντισμό και την ποιοτική σας εργασία να προσφέρετε στην κοινότητά μας, λεφτά πάντως για έκφραση γνώμης και μεσιτείες δεν έχουμε!
*
Το μείζον σήμερα είναι να ξανασηκώσουμε κεφάλι, να ξαναγίνουμε περήφανοι γι αυτά που πετυχαίνουμε με την προσπάθεια, τη δημιουργικότητα και τις συνεργασίες μας. Πρέπει να γεννήσουμε πόρους, για να στηρίξουμε την κοινωνία μας, τον τόπο μας. Ας το κάνει ο καθένας στη μικρή του κλίμακα, στη μικρή του κοινότητα, με τους λίγους ανθρώπους που μπορεί να απασχολήσει. Έτσι θα τα καταφέρουμε ακόμα και προς όφελος όσων απλώς κουβεντιάζουν το δημοσιονομικό πρόβλημα ζώντας στο μεταξύ σε βάρος των υπολοίπων.
*
Θα ήταν ίσως ωφελιμότερο για όλους μας αν πέρυσι ο Επίτροπος Ρεν αντί “καλό κουράγιο” μας ευχόταν “καλή δουλειά”.