Είδαν και είδαν τα μάτια μου αυτά που γίνονταν κι αυτά  που δεν γίνονταν. Είδα και άκουσα για μεταρρυθμίσεις που εξαγγέλλονταν από το πολιτικό σύστημα και έμεναν στα χαρτιά ή πραγματοποιούνταν ελάχιστα κάτω από την πίεση του συνδικαλιστικού κινήματος της ΔΟΕ και της ΑΔΕΔΥ στα όργανα της οποίας συμμετείχε για 2 τριετίες και ο γράφων. Εξαίρεση  σ΄όλη τη διαχρονική πορεία των μη μεταρρυθμίσεων αποτέλεσε η μεγάλη μεταρρύθμιση του 1964 επί Παπανούτσου και η επίσης μεγάλη και καινοτόμος του Γεωργίου Ράλλη που έδωσαν μια νέα κατεύθυνση στην εκπαίδευση.
Από τότε ανακοινώθηκαν πολλές μεταρρυθμίσεις που «οραματίζονταν» κάποιος υπουργός για να ακυρώσει κάποιος άλλος (ακόμη και της ίδιας κυβερνητικής παράταξης). Συνέβη κι αυτό!  Είναι θλιβερό να παρακολουθεί κανείς αυτά που γίνονται στην «ταλαίπωρη» εκπ/ση όλα αυτά τα χρόνια και να βαυκαλίζεται το πολιτικό σύστημα για τις επιτυχίες του.
Περάσαμε μέσα από διάφορες Κυβερνήσεις με αλλαγές που ποτέ δεν έγιναν και υποσχέσεις που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν. Το τελευταίο διάστημα ζει ένα νέο δράμα η πολύπαθη εκπ/ση με πρωταγωνιστές υπουργούς που αναιρούν και διαψεύδουν «εαυτούς και αλλήλους» προς δόξαν της μεταρρύθμισης που επαγγέλλονται οι δύο Καθηγητάδες που προσπαθούν από κοινού να γκρεμίσουν ό,τι έγινε τελευταία στην εκπ/ση. Οι δύο αυτοί καταστροφείς συναγωνίζονται ποιος θα γκρεμίσει γρηγορότερα και περισσότερο αυτό που παρουσιάστηκε ως  κάτι θετικό τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για το λεγόμενο νόμο Διαμαντοπούλου που ψηφίστηκε από το σύνολο σχεδόν των βουλευτών (256) .Και επαναλαμβάνω ό,τι καλύτερο για την εκπ/ση γιατί είναι σπάνιες οι φορές που συμφωνούν και ψηφίζουν έναν νόμο τόσο πολλοί βουλευτές,πράγμα που από μόνο του συμβολίζει κάτι καλό. Τι κάνουν, λοιπόν,οι κύριοι αυτοί;
1)    Καταργούν τα συμβούλια Δ/σης των Πανεπιστημίων και επανέρχονται στο παλαιό καθεστώς, δηλαδή, στο ενός ανδρός αρχή (Πελεγρίνης, Μυλόπουλος) και δεν τους ενδιαφέρει αν η κοινωνία συμφωνεί μαζί τους.
2)    Επαναφέρουν το περίφημο άσυλο με τις καταλήψεις πρυτανειών και χτισίματα θυρών Καθηγητών και κάθε είδους ανομίας ακόμη και κατασκευής βομβών, όπως αναφέρθηκε από τον τύπο και τις αστυνομικές αρχές, στους πανεπιστημιακούς χώρους.
3)    Επαναφορά του νόμου για τη συμμετοχή με 40% των φοιτητών για την εκλογή των πρυτανικών αρχών με καταφανή την πρόθεση συναλλαγής  καθηγητών-φοιτητών.
4)    Επαναφορά του νόμου για τους λεγόμενους αιώνιους φοιτητές με ότι αυτό συνεπάγεται για τη λειτουργία των Πανεπιστημίων και την τσέπη των φορολογουμένων.
5)    Επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων διοικητικών υπαλλήλων ανεξαρτήτως του λόγου απόλυσης (πειθαρχικά παρπτώματα, παράνομες προσλήψεις κ.ά)
6)    Και, τέλος ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ δια ροπάλου
Δοξάστε τους!!!