Ανταγωνιστικότητα. Τι κρύβεται πίσω από αυτή τη λέξη; Μια πολιτική που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να γίνουν επενδύσεις, για να υπάρξει ανάπτυξη, να μεγαλώσει η «πίτα» για να «φάμε» όλοι.
Για να βάλει όμως ο καπιταλιστής τα λεφτά του πρέπει να είναι σίγουρος ότι η επένδυση θα του αποφέρει κέρδος. Άρα πρέπει να του μειωθεί το κόστος. Ποιο κόστος απαιτεί ο καπιταλιστής να μειωθεί για να έχει μεγαλύτερα κέρδη; Μα το «εργατικό κόστος». Και αφού γίνουν αυτά και έρθει ανάπτυξη θα είμαστε όλοι ευτυχισμένοι και εργαζόμενοι και καπιταλιστές «θα πιανόμαστε χέρι-χέρι και θα τρέχουμε αδελφωμένοι και χαρούμενοι στην ακρογιαλιά»!
Αυτή η θεωρία είναι τόσο απλοϊκή και είναι τόσο κοντά στην πραγματικότητα όσο είναι η θεωρία της Αγίας Γραφής για τον τρόπο που δημιουργήθηκε το σύμπαν και η ζωή. Και όταν ρωτάς; Γιατί ο Θεός δεν επεμβαίνει να διορθώσει το «έκτρωμα» που έκανε για να γλιτώσει τον κόσμο από την πείνα τη δυστυχία, τους πολέμους; σου λέει η Εκκλησία ότι, «ο Θεός μακροθυμεί για να σωθούν όσο το δυνατόν πιο πολλοί»! Και εν πάση περιπτώσει μπορεί να υπάρχει πόνος και δυστυχία σ’ αυτή τη ζωή, αλλά οι πιστοί και η δίκαιοι στην άλλη ζωή θα απολαμβάνουν… τόσο καλά και τόσο μπορεί να ελπίζει ο άνθρωπος…
Ο εργάτης και η εργασία του δεν είναι κόστος, είναι μέρος από την εργασία του που συνολικά την καρπώνεται ο καπιταλιστής. Είναι δηλαδή ένα μέρος απ’ το κέρδος του καπιταλιστή. Να σημειωθεί ότι τα τελευταία 20 χρόνια τα κέρδη του κεφαλαίου αυξήθηκαν κατά 28 φορές, ενώ οι κατώτεροι μισθοί μόνο κατά 1 φορά! Η διεκδίκηση λοιπόν καλύτερων μισθών δεν οδηγεί σε μεγαλύτερο κόστος, αλλά σε μείωση των κερδών για τους καπιταλιστές. Είναι η βασική αντίθεση στην κοινωνία κεφαλαίου-εργασίας, είναι ο καπιταλισμός…
Αυτά ακριβώς τα κέρδη υπερασπίζονται οι κυβερνήσεις και τα κόμματα του συστήματος, που τάχα περιμένουν τον «διάλογο» των κοινωνικών εταίρων. Λες και υπάρχει ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζομένων και όχι οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΣΕ και ΑΔΕΔΥ οι εργατοπατέρες ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, οι «εταίρες» του συστήματος, που φτάνουν στο σημείο να μιλάνε για «μισθολογικό» αλλά και «μη μισθολογικό κόστος» το οποίο συζητάνε να μειωθεί! Δηλαδή να μειωθούν οι εισφορές που πηγαίνουν για τη σύνταξή του εργαζόμενου, το επίδομα ανεργίας, την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη, την απόκτηση στέγης, άλλες καλύψεις και παροχές. Και που, ας σημειωθεί, ότι και αυτές οι εισφορές, δεν καταβάλλονται από τον εργοδότη - δεν είναι κόστος όπως λένε - αλλά προέρχονται από την απλήρωτη εργασία του εργαζόμενου.
«Άντε ρε λαέ, ξύπνα!»
