Ένα δάκρυ για τον κυρ Κώστα που είδε το ζωικό του κεφάλαιο να καίγεται…
Ένα δάκρυ για τον κυρ Χρήστο που είδε τα μελίσσια του να εξαφανίζονται και να χάνει τα ‘’κορίτσια του’’ όπως αποκαλούσε τις μέλισσές του…
Ένα δάκρυ για την κυρα Μαρία που σώθηκε από την πυρκαγιά αλλά η ψυχή της κομματιάστηκε που καταστράφηκε το σπίτι που με τόσο κόπο έφτιαξαν με τον συγχωρεμένο σύζυγό της…
Ένα δάκρυ για το καμάρι της Θράκης μας, το δάσος της Δαδιάς που εξαφανίστηκε από τον χάρτη…
Ένα δάκρυ για όλα τα ζωάκια και τα πετεινά τ’ ουρανού που κάηκαν μέσα στο δικό τους σπίτι που είναι το δάσος, το κάθε δάσος…
Ένα δάκρυ για τον κόσμο της Θεσσαλίας που είδε το βιος του να εξαφανίζεται κάτω από τα νερά των ποταμών της που από ευλογία έγιναν κατάρα…
Ένα δάκρυ για τους νεκρούς και τους τραυματίες της πρόσφατης μετωπικής σύγκρουσης στο δρόμο των Ευζώνων. Οι υπεύθυνοι βέβαια που χρόνια τώρα αδιαφορούν για το κομμάτι αυτό της ΠΑΘΕ θα κάνουν αυτό που κάνουν όλοι οι αντίστοιχοί τους σε τέτοιες περιπτώσεις. Θα κοιτάξουν να σώσουν τον εαυτούλη τους από τις ευθύνες τους. Ξέρουν βέβαια ότι σε μια-δυο μέρες το θέμα θα ξεχαστεί και ο λαός θα τους δικαιώσει στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές δίνοντάς τους ποσοστά της τάξης του 60 και βάλε τοις εκατό…
ΥΓ. Και ένα τελευταίο δάκρυ για τον Αντώνη Καργιώτη, το αθώο και γελαστό παλικάρι που με την δολοφονία του στο λιμάνι του Πειραιά αποδείχθηκε ότι ο εκφασισμός σε μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας προχωράει γοργά…