Πολλά από αυτά που μας δίδαξαν, σήμερα μας βοηθούν να διακρίνουμε ανάμεσα στο σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, το δίκαιο και το άδικο, τον σεβασμό και την ασέβεια. Με αυτόν τον τρόπο αποκτούμε αξίες, ήθος, και επίγνωση των ορίων μας. Ο,τιδήποτε έξω από αυτά, θεωρείται απαγορευμένο και κατακριτέο. Με αυτόν τον τρόπο εναρμονιζόμαστε με το σωστό, το καλό το δίκαιο και αποφεύγουμε παγίδες και λάθη.
Κατά τον ίδιο τρόπο όμως υιοθετήσαμε και πολλά “πρέπει”, που μας έχουν καθηλώσει και στην προσπάθεια να εξελιχθούμε ή να ξεφύγουμε από αυτά, μας φέρνει αντιμέτωπους με ενοχές.
Ενοχές, γιατί παραβιάζουμε τα “πρέπει” και επιθυμούμε τα “θέλω”, τα οποία πρόερχονται από προσωπικές μας ανάγκες, σκέψεις, ιδεολογίες, απόψεις, αποφάσεις. Ενοχές, γιατί έρχονται σε σύγκρουση οι σκέψεις, τα συναισθήματα, τα λόγια, οι πράξεις.
Και τότε αναρωτιόμαστε, μπορώ; αντέχω; είμαι ικανός; να έρθω αντιμέτωπος με τόσα, και άλλα τόσα. Τι σημαίνει αυτό για μένα; τι σημαίνει για τους άλλους; για την κοινωνία; Αξίζει να προσπαθήσω για να ελευθερωθώ; Αξίζει να μείνω στάσιμος, αλλά ήρεμος με την συνείδηση μου; Αξίζει να ευτυχήσω, αλλά να δυσαρεστήσω “σημαντικόυς άλλους” της ζωής μου; Αξίζει να τους κάνω περήφανους, αλλά να δυστυχήσω; Δύσκολη απόφαση.
Ο ρόλος του γονιού είναι να διδάξει, να διαπαιδαγωγήσει, να μεγαλώσει ευτυχισμένα και ελεύθερα παιδιά που θα εξελιχθούν σύμφωνα με τις δικές τους επιλογές και τα δικά τους “θέλω”. Παιδιά που θα μεγαλώσουν απενεχοποιημένα χωρίς φόβους, δισταγμούς, και αμφιβολίες για τις επιλογές τους. Μόνο τότε θα είναι πραγματικά ευτυχισμένα και έτοιμα να εξελιχθούν προσωπικά και συναισθηματικά.