Εκτός όμως το τι πιστεύει ο καθένας για τον ίδιο υπάρχουν και αντικειμενικά κριτήρια που αξιολογούν την σημαντικότητα ενός εκάστου Έθνους-Κράτους. Σήμερα θα προσπαθήσουμε να δούμε που βρισκόμαστε αντικειμενικά μέσα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και να συζητήσουμε στο πως βλέπει ο καθένας μας από την δική του πλευρά την πορεία του Ελληνικού Κράτους.
Αυτό που νομίζω ότι πρέπει να δούμε είναι το τι πετύχαμε οι νεοέλληνες σε αυτά τα διακόσια χρόνια που υπάρχουμε ως Κράτος. Ευνόητο είναι ότι η σύγκριση μας θα γίνει με σχεδόν ισοδύναμα κράτη σ’ έκταση και πληθυσμό.
Ξεκινώντας από την αρχική αναφορά ότι καθένας λαός πιστεύει ότι είναι ο καλύτερος, ας δούμε εμείς που λέμε ότι πετύχαμε ένα θαύμα και είμαστε αξιοζήλευτοι, έχουμε δίκαιο; ή βαυκαλιζόμαστε με την ανωτερότητα μας και η πραγματικότητα πόρο απέχει. Επαναλαμβάνω προς αποφυγήν παρεξηγήσεως, αναφέρομαι στην Ελλάδα του σήμερα.
Κατ’ αρχήν ας δούμε τον κλασικό δείκτη ΑΕΠ. Πάμε λοιπόν στις συγκρίσεις Ιρλανδία εμβαδόν 85000 τ.χλμ ανεξάρτητο κράτος προ εκατονταετίας, κατά κεφαλήν εισόδημα 60.000ε 5η στην παγκόσμια κατάταξη, Ισλανδία με μόνο 370.000 κατοίκους 70. 000ε 4η στην παγκ. κατάταξη, Νορβηγία 5,5εκτ .κάτοικοι 3η στην σειρά, Δανία 9η 6εκτ. κάτοικοι και έπεται συνέχεια Σουηδία 11η Αυστρία 14, πριν αρχίσουμε με τα ναι μεν αλλά δε ας κοιτάξουμε και τις πρώην ανατολικές χώρες της Ευρώπης. Η Τσεχία, Σλοβενία Λιθουανία Εσθονία, το 1990 ήταν φτωχότερες με περίπου το μισό ΑΕΠ της Ελλάδος. Σήμερα βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με την Ελλάδα η οποία είναι στην 40η θέση, Τσεχία 38η και ανεργία μόλις 4% Εσθονία 39η Σλοβενία 42η Λιθουανία 46η.
Και η σύγκριση γίνετε ακόμη απογοητευτικότερη αν δούμε ότι, για πολλούς και ποικίλους λόγους στην χώρα μας έχει εισρεύσει πλήθος χρημάτων. Από το 1982 μέχρι σήμερα η Ε.Ε. που θέλει το κακό μας, μας έστειλε 200 δισεκ. ευρώ. Πολλαπλάσιο αυτών που έλαβαν οι φτωχές χώρες της ανατολικής Ευρώπης που εντάχθηκαν στην Ε.Ε. και να τονίσω ότι παρ’ όλη αυτή την εισροή καταφέραμε το 2010 να χρεοκοπήσουμε με 120% του ΑΕΠ και να έχουμε φτάσει σήμερα στο 205%.
Ας δούμε το μεγάλο μας ατού «φωτοδότες του πολιτισμού», τι κάνουμε σήμερα στον τομέα αυτό. Από τα πανεπιστήμια μας κανένα δεν βρίσκεται στα πρώτα 300 καλύτερα όλων των κρατών ενώ βρίσκουμε σε αυτόν τον κατάλογο χώρες της Ασίας, όπως Καζακστάν, Ινδία, Ταιβάν Ν. Κορέα Ταϊλάνδη ακόμη και Λίβανο, καθώς και χώρες από την Λατινική Αμερική Μεξικό, Βραζιλία Αργεντινή Χιλή και Κολομβία.
Σε διαγωνισμό του ΟΟΣΑ που διοργανώνεται ανά τριετία για το επίπεδο του σχολείου η Ελλάδα είναι καθηλωμένη στις χώρες με μέτριες επιδώσεις. συγκεκριμένα με βάση τον διαγωνισμό του 2015 η γενική επίδοση των Ελλήνων μαθητών είναι η χειρότερη από σχεδόν όλες τις χώρες της ΕΟΚ, ο 15χρονος Έλληνας έχει τις γνώσεις 12χρονου μαθητή της Σιγκαπούρης.
Και οι υπόλοιπες μορφές του πολιτισμού δεν πρέπει να μας κολακεύουν, χρειαστήκαμε 180 χρόνια για να στεγάσουμε τα ευρήματα του Παρθενώνα, μόλις φέτος αποκτήσαμε αξιοπρεπή Εθνική Πινακοθήκη και ακόμη χειρότερο είναι ότι μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα είμασταν το μοναδικό Κράτος της Ευρώπης και της Αλβανίας μη εξαιρουμένης, που δεν είχαμε κτήριο όπερας, και εντέλει έγινε Όπερα τον 21ο αιώνα από ευεργέτη, ίδρυμα Νιάρχου.
Με τα Νόμπελ λογοτεχνίας ίσως να παρηγορήθουμε λιγάκι, αλλά η Σουηδική Ακαδημία δεν φημίζετε για την αντικειμενικότητα της γνωστού όντος ότι από τα 117 βραβεία τα 16 δόθηκαν σε Σκανδιναβούς, ενώ μεγάλες προσωπικότητες όπως Τσεχωφ, Ιψεν, Καζαντζάκης, Καβάφης Τολστοι, Καφκα, και πλήθος άλλων δεν τιμήθηκαν.
Και η δυσανάλογη πορεία μας με αντίστοιχα κράτη σ’ έκταση και πληθυσμό είναι απογοητευτική. Ας σκεφθούμε τι έχει πετύχει το Ισραήλ με λιγότερο από αιώνα ύπαρξης, η Νότιος Κορέα, με φρικτότερο εμφύλιο από εμάς η μικρή Ιρλανδία, και η ταλαιπωρημένη από τη Σοβιετική ένωση Λιθουανία κ.α.
Θα μπορούσα να συνεχίσω με τα δυσάρεστα ευρήματα της ελληνικής πραγματικότητας αλλά νομίζω ότι έγινε ήδη αντιληπτό, ότι η σημερινή Ελλάδα δεν έχει ιδιαίτερους λόγους να επαίρεται και ότι κακώς από μια μερίδα Ελλήνων υπάρχει κομπασμός που ξεκινά από το απώτερο παρελθόν. Το 2019 Ο εκονομιστ βαθμολογεί 140 χώρες με βάση μια σειρά παραγόντων όπως το επίπεδο διαβίωσης, η εγκληματικότητα ,οι υποδομές μεταφορών, η πρόσβαση στην παιδεία και την υγεία, κ.α. φυσικά σ’ αυτόν τον κατάλογο ελληνική πόλης δεν υπάρχει.
Υπάρχει όμως ένα στοιχείο που πρέπει να μας κάνει αισιόδοξους και πρέπει να το δώσουμε ιδιαίτερη σημασία , ο ¨Έλληνας όταν βρίσκετε σ’ ευμενές περιβάλλον διαπρέπει, όλοι μας γνωρίζουμε μεγάλα ονόματα Ελλήνων επιστημόνων που διαπρέπουν στο εξωτερικό. Το γεγονός αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το γονίδιο μας που προέρχεται από τα παλιά είναι ιδιαίτερα αξιόλογο, κάτι που το διαπίστωσε και η τελευταία έρευνα διεθνών γενετιστών που μελέτησαν γονιδιώματα σκελετών του Αιγαίου και του ευρύτερου Ελλαδικού χώρου και βρήκαν πλήθος ομοιοτήτων με τους σημερινούς Έλληνες της ιδίας περιοχής Όπως φαίνεται το υλικό μέσα στον Έλληνα υπάρχει, απλά στο δημιουργηθέν Ελληνικό κράτος δεν βρέθηκαν αρκετοί ταγοί για να τον οδηγήσουν στην τελειότητα, αξιοποιώντας τις ικανότητες του. Αν το καλοσκεφθούμε θα διαπιστώσουμε ότι στα διακόσια αυτά χρόνια τέσσερα άτομα με ηγετικές ικανότητες τα κατάφεραν ,Καποδίστριας και Τρικούπης βάζουν γερά θεμέλια, Βενιζέλος, την μεγαλώνει, και Καραμανλής, κάνει το άλμα της δεκαετίας του 50 και μας βάζει στην ΕΟΚ από όπου εισρέει πακτωλός χρημάτων.
Νομίζω ότι αυτό που μας λείπει είναι ο ηγέτης που θα μπορέσει ν’ αξιοποίηση τις δυνατότητες του ¨Έλληνα, αλλά ως που να βρεθεί ο μέγιστος ας προσπαθούμε εμείς οι σημερινοί να διαλέγουμε τους αξιότερους για να μας κυβερνούν και να μην κάνουμε επιλογή πολιτικών ελαφρά την καρδία και με μικροκομματικά κριτήρια, δημοκρατία έχουμε και στο χέρι μας είναι ν’ αξιοποιήσουμε προς όφελος της Ελλάδας μας αυτό το θαυμάσιο δώρο των προγόνων μας.