Έρχονται φωνές από τον Κήπο της παιδικής και εφηβικής ηλικίας με το άρωμα παιδικών ονείρων, πλημμυρίζοντας το είναι μας με τρυφερή συγκίνηση.
Όλοι μας περάσαμε από τον παιδικό κήπο και ζήσαμε τις παιδικές και εφηβικές φαντασίες με τα παραμύθια, που μόνο η ηλικία αυτή χαρίζει στον άνθρωπο. Γλυκές θύμησες παιδικών εφηβικών βιωμάτων, που μας συντροφεύουν σ' όλη μας τη Ζωή. Είναι αλήθεια πολύ όμορφα και τρυφερό να κρατάς μέσα και βαθιά ζωντανό τον κήπο των παιδικών χρόνων. Είναι μια δροσερή ανάσα στην σημερινή ερημιά που επικρατεί σε μια εποχή «τυποποιημένης κοινωνικής κονσέρβας Ζωής»
Αλήθεια πως περνούν τα χρόνια και αλλάζουν πράγματα και καταστάσεις.
Οι μεγαλύτεροι από εμάς ηλικιακά, η ζωή μας κύλισε και κυλά σε καινούργιες συνθήκες ζωής, που έχει τη δική της σφραγίδα πάνω σ' όλες τις εκδηλώσεις. Κι' όμως μ' όλη τη βαθιά εξωτερική αυτή αλλαγή, εσωτερικά μένουμε οι περισσότεροι απλοϊκοί και αθεράπευτοι. Άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, νοσταλγοί της παλιάς καλής εποχής που πέρασε και δεν ξαναγυρίζει πίσω. Μια εποχή γεμάτη γοητεία και θρησκευτικότητα. Δεν είναι λίγοι, εκείνοι, που μείνανε προσκολλημένοι με πείσμα στις πατροπαράδοτες συνήθειες, στα ήθη και έθιμα. Συχνά πυκνά η σκέψη μας ταξιδεύει στα αθώα χρόνια της νιότης και σαν μετρηθούμε τις Άγιες μέρες που πλησιάζουν διαπιστώνουμε με λύπη κα να λείπουν συγγενείς και φίλοι από κοντά μας. Ακόμα και μικρότεροι σε ηλικία που ταξίδεψαν δυστυχώς για πάντα στην άλλη ζωή.
Ξαναγυρίζουμε λοιπόν στα παιδικά χρόνια. Ζωντανεύουν μνήμες και εικόνες από το γνήσιο παραδοσιακό χρώμα της Λαμπρής όπως την ημέρα των Βαΐων που στολίζαμε τα καλάθια μας με κλαδάκια από τις Ιτιές και ξεποδαριαζόμασταν στη γύρα σ' όλες τις γειτονιές από σπίτι σε σπίτι, ακούραστοι μαζί με τ' άλλο παιδιά ψέλνοντας τα Βάια. Τι απερίγραπτη χαρά πλημμύριζε τις παιδικές μας καρδιάς, καθώς οι νοικοκυρές μας κερνούσανε αυγά η δραχμούλες.
Με πόση κατάνυξη και ευλάβεια ζούσαμε την εβδομάδα των παθών και με πόση λαχτάρα περιμέναμε την πασχαλιά, καθώς τη συνδέαμε με τις σχολικές διακοπές.
Πλούσιο η φτωχό σπίτι έκαμε το κουμάντο ώστε να ανταποκριθεί σ' αυτά που απαιτούσαν οι Άγιες μέρες του Πάσχα. Το σημαντικότερο ήταν το πασχαλιάτικο αρνί που τα περισσότερα νοικοκυρια το προετοίμαζαν καιρό πριν και το φροντίζανε «μανάρι» για το Πάσχα. Αντίκρυζες τα «μανάρια αρνιά» και τα ξεχώριζες, καθώς βάφανε κόκκινο χρώμα το πάνω μέρος του κεφαλιού τους. Εξασφάλιζαν τις λαμπάδες και τα υλικά για τα τσουρέκια τη Λαμπρής, μαζί με τα καινούργια ρούχα για την οικογένεια με την ανάλογη οικονομική δυνατότητα τους. Οι νοικοκυρές πολύ καιρό πριν μαζεύανε τα αυγά για το Πάσχα και ασπρίζανε τα σπίτια και τους κορμούς τον δένδρων. Τέλος, όλες αυτές και άλλες σχετικές ετοιμασίες δίνανε ιδιαίτερο χρώμα και ατμόσφαιρα για την Ανάσταση και τη Λαμπρή.
Στο μεταξύ τα παιδιά ζούσανε στον πυρετό της γλυκιάς αναμονής για το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών και φροντίζανε να προμηθευτούν γερά αυγά. Επίσης από πολύ νωρίς αγοράζανε τάπες και καψούλια της εποχής για την Ανάσταση.
Ξημέρωνε ημέρα χαράς, ημέρα Λαμπρής στο κεφαλοχώρι που γεννήθηκα και μεγάλωσα εκείνα τα νοσταλγικά χρόνια. Σ' όλο το κεφαλοχώρι παντού ψήνανε κατσικάκια και αρνιά, γεμίζοντας τον αέρα με νοστιμιές. Άκουγες από παντού όμορφους μουσικούς ήχους δημοτικά και ποντιακά τραγούδια, γλεντούσαν και χόρευαν μέχρι αργά το βράδυ της πασχαλιάς. Οι μουσικοί ήχοι που άκουγαν ήταν για αυτούς μια τρυφερή κουβέντα. Μια τρυφερή κουβέντα, γιατί ήταν ιστορίες τονισμένες σε ήχους, βγαλμένα μέσα από τη Ζωή των προγόνων τους, που ζούσανε στις ιστορικές πατρίδες τους, Πόντιοι και Βλάχοι. Έτσι γλεντούσαν τότε τσουγκρίζονται τα κόκκινα αυγά και απολαμβάνοντας το πασχαλιάτικο τραπέζι χορεύοντας δημοτικά και ποντιακά τραγούδια.
Ο κόσμος τότε χαιρότανε και απολάμβανε τις μικροχαρές της εποχής εκείνης, παρά τις στερήσεις των περισσοτέρων ανθρώπων. Αισθανότανε το μεγάλο γεγονός της Ανάστασης και της Πασχαλιάς.
Ζώντας σήμερα μέσα σε φαινόμενα διαφθοράς, σε μια κοινωνία που έχει χάσει ηθικές και πνευματικές ανθρώπινες, αξίες και ο άνθρωπος την αξιοπρέπειά του, αισθάνεται την να αποδράσει και να ταξιδέψει στο νοσταλγικό χθες.
Είναι ένα σταμάτημα χρόνου, που τρέχει σε μια ταραγμένη καθημερινότητα. Είναι ανάσα δροσιάς καθώς ξεδιψάς με το νερό της ζωής, που είναι δεμένο με την παράδοση την απλότητα την ξεχασμένη ελληνική λεβεντιά και ανθρωπιά. Μια λεβεντιά που εκφραζότανε στην Πασχαλιά με τους λεβέντικους ποντιακούς, δημοτικούς χορούς στις πλατείες και στις αυλές των σπιτικών εκείνα τα αθώα απλά χρόνια. Είναι ανάγκη να ανατρέχουμε στο πλούσιο λαϊκό πολιτισμό και την παράδοση του νοσταλγικού χθες με τα ήθη και τα έθιμα.
Ιδιαίτερα μάλιστα σήμερα στον σημερινό ανορθόδοξο τρόπο ζωής, ώστε να αναδεικνύουμε αξίες και στοιχεία που είναι διαχρονικά πριν σβήσουν τελείως από τις μνήμες μας και θα είναι αργά, πολύ αργά.
Μαζί με την άνοιξη και την Ανάσταση θα ‘ρθει πάλι η καινούρια ζωή της φύσης και πάντα μέσα στο καινούργιο υπάρχουν υποσχέσεις. Ποιος ξέρει, ίσως το ρόδινο φως της άνοιξης που θα σκάσουν τα μπουμπούκια στα δέντρα και τα αγριολούλουδα θα αρωματίσουν τη γη να ανθίσει και το χαμόγελο στα χείλη! Φτάνει να πούμε πως σήμερα είναι η πρώτη ημέρα από το υπόλοιπο της ζωής μας γιατί όποιος έχει παρελθόν έχει και παρόν και μπορεί να σχεδιάζει το μέλλον!
«Η Ζωή αλλάζει μα δεν χάνεται, η ελπίδα σβήνει, μα δεν πεθαίνει, η αλήθεια σκεπάζεται, μα πάλι ξαναλάμπει»
