Πρώτα ήταν οι μούντζες κατά της Βουλής. Ύστερα οι καρέκλες που εκσφενδονίστηκαν σε πολιτικούς. Σε ένα μόνιμο σκηνικό όπου κάθε ειρηνική διαδήλωση του λαού τάχιστα μεταλλάσσεται σε πεδίο πολεμικής σύγκρουσης με πέτρες, φωτιές, λεηλασίες καταστημάτων από γνωστούς αγνώστους,επιθέσεις των ΜΑΤ και επιθέσεις στα ΜΑΤ, σε αυτό λοιπόν το υποβαθμισμένο πολιτικό σκηνικό της χώρας προστέθηκε η έσχατη μορφή βίας. Η επίθεση -χειροδικία κατά βουλευτή. Και μάλιστα από βουλευτή.
Προφανώς η φασιστική πράξη του εκπροσώπου τύπου της Χρυσής Αυγής είναι καταδικαστέα. Και διπλά καταδικαστέα καθόσον προέρχεται από άτομο που τιμήθηκε με την ψήφο του λαού στις εκλογές του Μαίου.
Αλίμονο όμως. Είναι το ακρότατο, αλλά δεν είναι το μοναδικό περιστατικό βίας. Δυστυχώς η βία υπό την ευρεία της έννοια – και φραστική- έχει κατακυριεύσει την ζωή της χώρας.  Οικονομική βία από τους ισχυρούς του χρήματος που έχουν εμπεδώσει ένα οικονομικό καθεστώς ληστρικού καπιταλισμού.
Πολιτική βία από ένα πολιτικό προσωπικό που είναι ανίκανο ακόμα και να συμφωνήσει στους όρους διεξαγωγής ενός ντιμπέιτ. Διαφωνώντας ακόμα και στα αυτονόητα, ανίκανο να διαλεχθεί στα σοβαρά και στα μείζονα, με εκατέρωθεν αλληλοκατηγορίες που οι μισές αν ισχύουν θα έπρεπε τώρα να είναι στη Φυλακή όλοι.  Και πάντα πελιδνό να παρακολουθεί, αν δεν πριμοδοτεί κιόλας, τις επιδόσεις των ισχυρών του χρήματος.
Κοινωνική βία, όπου η άλλη άποψη ενοχοποιείται, όπου η δίκη προθέσεων συνιστά καθημερινό φαινόμενο που δηλητηριάζει τη ζωή μας. Όπου Κόλαση είναι κάθε φορά ο Άλλος. Η άλλη θέση, η άλλη άποψη, το άλλο χρώμα, το άλλο κόμμα…
Σήμερα να καταδικάσουμε όλοι την απροκάλυπτη βία, την φασιστική επίθεση του Κασιδιάρη σε βάρος της Λιάνας Κανέλλη.
Αύριο όμως ας αναλογιστούμε και τη μήτρα που γεννά τον φασισμό. Τη Βία που απειλεί τη Δημοκρατία μας. Τη Βία που προδήλως μαρτυρεί το πολιτιστικό έλλειμμα του τόπου και των ανθρώπων του.

Θ.Π.