Την ίδια στιγμή κάποιες εφημερίδες της Αθήνας, δεν μπορούν να κρύψουν τη χαρά τους που η χώρα βρίσκεται υπό Γερμανική κατοχή. Γράφει η Εστία «Ο πόλεμος ετελείωσε δια την Ελλάδα. Θα νικήσει ο Άξων». Το Ελεύθερο Βήμα «Η τύχη μας εφεξής αρρήκτως συνδεδέμενη προς την τύχη της γηραιάς Ηπείρου της οποίας αποτελούμεν την νοτιονατολική εσχατιάν».
Η «Βραδυνή» «ουδέν κακόν αμιγές καλού» και η «Άκρόπολις» «από αύριον εις την Ακρόπολιν χίλιες γερμανικές λέξεις δια να διευκολυνθείτε εις τας συναλλαγάς σας με τα στρατεύματα κατοχής».
Την μέρα που η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου δεχόταν το συγχαρητήριο τηλεγράφημα από την σύγκλητο του Πανεπιστημίου της Αθήνας, αλλά και τις ευχές της πνευματικής ηγεσίας, με προεξάρχοντα τον κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής Νικ. Λούβαρη, αλλά από πολιτικούς των αστικών κομμάτων, την ίδια μέρα 300 πρωτοετείς ευέλπιδες αρνούμενοι να μείνουν στην Αθήνα, φεύγουν μέσω Γυθείου στην Κρήτη, και θα πάρουν μέρος στη Μάχη της Κρήτης.
Μεσημέρι της 2ας Μαϊου 1941, ο 17χρονος μαθητής Ματθαίος Πόταγας, πετάγεται άοπλος στη μέση του δρόμου και υψώνει τα χέρια του μπροστά σε φάλαγγα τανκς των ναζί, στο δρόμο έξω από τη Βυτίνα Αρκαδίου, … «Σταθείτε! Δεν θα μας σκλαβώσετε. Εδώ είμαι μόνος. Αλλά η Ελλάδα ολόκληρη μ’ ακολουθεί!». Έκπληκτος ο διοικητής της φάλαγγας, ρωτάει το διερμηνέα, τι λέει αυτό το παιδί, και όταν αυτός του εξηγεί, ο ίδιος ο διοικητής εκτελεί τον Πόταγα. Αλλά δεν έφτανε μόνο αυτό στον ναζί αξιωματικό, διέταξε τους στρατιώτες του και με μια πέτρα συνέθλιψαν το κεφάλι του νέου που τόλμησε να ορθώσει το ανάστημα του απέναντι στο Ράϊχ!
Την ίδια μέρα η Πηνελόπη Δέλτα, βλέποντας τη σβάστικα να κυματίζει στην Ακρόπολη, θα βάλει τέλος στη ζωή της, αφήνοντας ως τελευταία της επιθυμία την εντολή να γράψουν στον τάφο της τη λέξη «Σιωπή».
Στις 7 Μαίου ο Τσολάκογλου θα καλέσει σε σύσκεψη πρώην στρατιωτικούς και πολιτικούς αξιωματούχους (μεταξύ αυτών ο Πάγκαλος, Γονατάς, Οθωναίος, Μάξιμος, Κ. Τσαλδάρης, Γ. Παπανδρέου, Π. Κανελλόπουλος) οι οποίοι με κοινή τους ανακοίνωση εκφράζουν την υποστήριξη τους στην κατοχική κυβέρνηση.
Η τελευταία φάση των γερμανικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα διαδραματίστηκε στην Κρήτη, από 20 έως 31 Μαίου 1941. Έτσι με την πτώση και της Κρήτης ολοκληρώθηκε η κατάληψη της χώρας από τις δυνάμεις του Άξονα. Είχε προηγηθεί η αναχώρηση για την Αίγυπτο του Βασιλιά Γεωργίου Β’ και των μελών της ελληνικής κυβέρνησης Τσουδερού. Μαζί με αυτούς φυγαδεύτηκε και το διαθέσιμο κεφάλαιο της Τράπεζας της Ελλάδας, συνολικού ποσού 37.258.650 λιρών Αγγλίας και ποσότητα χρυσού 610.796 ουγγιές. Τα αποθέματα του χρυσού φυγαδεύτηκαν αρχικά από την Αθήνα στην Κρήτη και μετά στην Αίγυπτο, όπου ο χρυσός παρέμεινε προσωρινά στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στην Αλεξάνδρεια.
Στη συνέχεια και μετά από περιπετειώδη πορεία, ο χρυσός κατέληξε στη Ν. Αφρική και αφού ομογενοποιήθηκε σε ράβδους συγκεκριμένης καθαρότητας, αποθηκεύτηκε προσωρινά στο θησαυροφυλάκιο της Τράπεζας South African Reserve Bank στην Πραιτώρια. Στη συνέχεια (1942) μεταφέρθηκε στο Λονδίνο συγχρόνως με την εγκατάσταση εκεί της βασιλικής οικογένειας και της διοίκησης της ΤτΕ. Μετά την απελευθέρωση το 1946, όταν η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε από τους Άγγλους την επιστροφή του χρυσού, η απάντηση ήταν ότι, ο χρυσός κάλυψε τις δαπάνες του ελληνικού στρατού στη Μέση Ανατολή. Όμως η συμφωνία που είχε προηγηθεί δεν προέβλεπε κάτι τέτοιο «Τα έξοδα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων εξάλλου τα ανέλαβε στο μεγαλύτερο μέρος τους η Μεγάλη Βρετανία. Βάσει της συμφωνίας της 9ης Μαϊου 1942 μεταξύ ελληνικής και αγγλικής κυβερνήσεως. Με τη συμφωνία αυτή η βρετανική κυβέρνηση ανέλαβε όλες τις δαπάνες εξοπλισμού, εξαρτήσεως, διατροφής και ενδύσεως των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ την ελληνική κυβέρνηση θα εβάρυναν όλες οι δαπάνες του κράτους, μεταξύ των οποίων και η μισθοδοσία αξιωματικών, υπαξιωματικών και οπλιτών».
Ως εκ τούτου ο ελληνικός χρυσός εκλάπη από τους Άγγλους «κοινή συναινέσει» του βασιλιά Γεωργίου Β!
Κατακαημένη Ελλαδίτσα μας, εγχώριοι και ξένοι κλέφτες και κράτη απατεώνες δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή να σε κατακλέβουν, να σε χρησιμοποιούν, να σε κοροϊδεύουν και να σε ξεζουμίζουν σχεδόν δύο αιώνες τώρα.
Η κατοχή στην Ελλάδα θα διαρκέσει 1255 μέρες. Το τμήμα Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης κατέχει η Βουλγαρία και την υπόλοιπη Ελλάδα μοιράζονται η Ιταλία και η Γερμανία.
Στο διάστημα αυτό θα χαθεί το μεγαλύτερο τμήμα του Εθνικού Κεφαλαίου. Οι υποδομές θα καταστραφούν, η οικονομία θα λεηλατηθεί, ο αρχαιολογικός πλούτος θα κλαπεί ενώ θα καταμετρηθούν 1.700 χωριά, 98 ολοκαυτώματα και πάνω από 550.000 νεκροί από την πείνα, τις αρρώστιες, και τις εκτελέσεις. Παράλληλα στο μεσοδιάστημα της κατοχής, η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να καταβάλει στις κατοχικές δυνάμεις τεράστια κεφάλαια σε μετρητά, σε πρώτες ύλες και σε προϊόντα, όπου εκτός από την άμεση κοινωνική εξαθλίωση, θα επιτύχουν την οικονομική της κατάρρευση και θα υποθηκεύσουν την ανεξαρτησία της μεταπολεμικά με τα νέα δάνεια που θα εξαναγκασθεί να πάρει.
Ωστόσο, αν η μία όψη της λεηλασίας λέγεται «Γερμανοί κατακτητές» η άλλη όψη της ακούει στ’ όνομα «Έλληνες δοσίλογοι». Μιλάμε για τη νέα οικονομική τάξη που αναδύθηκε εν μέσω της κατοχής. Από άτομα που ήταν συνεργάτες των Γερμανών, ή συνεργάτες των κατοχικών κυβερνήσεων.
Από τη βίαιη ανακατανομή… «απαλλοτρίωση» του ιδιωτικού κεφαλαίου (περιουσίες, σπίτια, επιχειρήσεις, αποθέματα, τιμαλφή κ.λπ. αξίες) που επιχειρήθηκε στη περίοδο 1941-44 εκτιμάται ότι, πάνω από το 50% αυτών άλλαξε χέρια και συσσωρεύτηκε σε 5.00 περίπου οικογένειες συνεργαζόμενες με τους κατακτητές, εμπόρους, τραπεζίτες, κατασκευαστές, επιχειρηματίες, πολιτικούς κ.ά. με διάφορους τρόπους.
- Σύσταση ελληνο-γερμανικών εταιρειών συνεκμετάλλευσης ορυκτού πλούτου (λατομείων, χρωμίου, λιγνίτη, βωξίτη, θείου κ.λπ.
- Κατασκευή οχυρωματικών έργων καθώς και συγκέντρωση αποθεμάτων για λογαριασμό των κατοχικών στρατευμάτων.
- Δημιουργία εμπορικών εταιρειών (τροφίμων, επίπλων, ρουχισμού, καπνού, ορυκτελαίων, πετρελαίου, σιδήρου κ.λπ.
- Σύσταση εταιρειών συγκέντρωσης και επεξεργασίας πρώτων υλών.
- Δημιουργία εταιρειών αγοραπωλησίας ακινήτων χρυσού, τιμαλφών κ.λπ.
Μεταξύ των οικονομικών παραγόντων και «ονομάτων» που έχουν καταγραφεί από εφημερίδες της εποχής, ΦΕΚ και λογαριασμούς της Τράπεζας της Ελλάδας θα διακρίνουμε και αρκετά γνωστά ονόματα όπως.
Τσάτσος (τσιμέντα ΑΓΕΤ), Δαβίδ (λιγνίτες), Κανελλόπουλοι (μεταλλεύματα), Βεϊνόγλου (μεταφορές), Σαρίδης (έπιπλα), Αγγέλου, Τσαγγάρης (χρυσός), Καρέλλας, Λαναράς (κλωστοϋφαντουργία), Κυριακόπουλος (καπνά), Σκαραμαγκάς, Μπατίστα, Βασιλειάδης (ναυπηγεία), Παπακωνσταντίνου (ηλεκτρισμός), Δεναξάς, Κυριακίδης, Λιβανός, Αθήνα τ.ε. (τεχνικά έργα), Κατράντζος (υαλικά, διακόσμηση, μετέπειτα με καταστήματα Άκρον – Ήλιον – Κρυστάλ, Μινιόν κ.λπ.).
Ναούμ, Ροζάκης, Βερνίκος, Φραγκίστας (προμήθειες, πετρέλαια, ναυτιλιακά). Ελευθερουδάκης, Βελλίδης, Λαμπράκης, Πικραμένος (εφημερίδες, προπαγανδιστικό υλικό, έντυπα), Νικόλαος Χριστοφοράκος (ο περιβόητος γιατρός «Έλληνας Μέγκελε», πατέρας του Μιχ. Χριστοφοράκου ο οποίος σήμερα ζει στη Γερμανία η οποία αρνείται να τον εκδώσει στην Ελλάδα (υπόθεση SIEMENS).
Πολλά από αυτά τα πρόσωπα – ονόματα – είτε ως συνεργάτες των Γερμανών, είτε ως εντολοδόχοι αργότερα των αγγλοαμερικανών, θα συνεχίσουν να επηρεάζουν αποφασιστικά μέχρι τις μέρες μας, την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας.
Οι ίδιοι, καθώς, και τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους γίνανε «αξιοσέβαστοι» οικονομικοί παράγοντες, βουλευτές, υπουργοί και πρωθυπουργοί.
Υ.Γ.1: Η πατρίδα μας βρίσκεται και πάλι υπό κατοχή, και σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Σήμερα εν έτει 2015 ο ελληνικός λαός ξαναβρίσκεται σε συνθήκες κατοχικής περιόδου, υπό την εποπτεία ημεδαπών και αλλοδαπών «οικονομικών στρατευμάτων» που έχουν αλώσει τη χώρα μέσω δανείων και ξένου νομίσματος και επιβάλλουν τις αποφάσεις τους μονομερώς και πέραν κάθε δημοκρατικής επίφασης.
Υ.Γ.2: Όταν η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, όπως τώρα, κανένας δεν δικαιούται να χρησιμοποιεί τα κατοχικά δάνεια σαν «άσσο στο μανίκι του» προκειμένου να ωφεληθεί πολιτικά. Τα κατοχικά δάνεια είναι κληρονομιά και απαίτηση όλου του ελληνικού λαού και ως τέτοια, εμείς, ο ελληνικός λαός, τα παιδιά και τα εγγόνια όσων στερήθηκαν, πέθαναν από την πείνα, καήκανε τα σπίτια, τα χωριά τους, αγωνίσθηκαν, εκτελέστηκαν, εμείς είμαστε το πολιτικό υποκείμενο και οι εντολοδόχοι της διεκδίκησης.
Η Ελλάδα, σαν σκλάβα, διαπομπεύεται στα παζάρια των «αγορών» από την εγχώρια και εξωχώρια κλεπτοκρατία, η νέα κυβέρνηση οφείλει να ανοίξει καινούριους δρόμους στην πολιτική, την κοινωνία, την οικονομία, αλλιώς σύντομα θα ταυτιστεί κι αυτή με τις προηγούμενες που απομυζούσαν την εξουσία, φλέρταραν προσχηματικά με την πάταξη της φοροδιαφυγής, κατήγγειλαν υποκριτικά την κλεπτοκρατία ξεχνώντας πάντα πως χάρη αυτής αναδύθηκαν.
