Όντως ζούμε στην εποχή των αντιθέσεων, δυστυχώς, θα τολμήσω να πω, των πολύ έντονων αντιθέσεων, όπου, οι ανήθικοι ομιλούν για ήθος, οι αναίσθητοι για αισθήματα και οι ψεύτες για αλήθεια.
Αντιθέσεις βεβαίως υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα και, προφανώς, στον βαθμό που βιώνονταν σε κάθε εποχή ήταν έντονες και πρωτόγνωρες για τους ανθρώπους.
Σήμερα όμως, το μέτρο σύγκρισης είναι πολύ μεγαλύτερο. Κι είναι πολύ μεγάλη αντίθεση αυτό που συμβαίνει στην Πατρίδα μας, με τα πάντα να διαλύονται από συγκεκριμένους ανθρώπους -μαριονέτες του συστήματος, ενός συστήματος που ο λαός τους έδωσε εξουσία και τον απογοήτευσε τους ανέχτηκε και τους ανέχεται.
Και μέσα σε όλα αυτά, ζούμε αυτές τις ημέρες και μια εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, μια κατάσταση η οποία να ευχόμαστε, μην γενικευτεί και μεταφερθεί και στη Δύση με ασύμμετρες ενέργειες και το χειρότερο σενάριο, με την εκτόξευση πυραύλων από το Ιράν (πράγμα δύσκολο, όχι ακατόρθωτο) για να πλήξουν Αμερικανικές βάσεις στην Πατρίδα μας ή στην Κύπρο της Αγγλίας.
Προσωπικά, όλα αυτά που βιώσαμε και βιώνουμε, θα τα χαρακτήριζα ως μια τρέλα, μια ανείπωτη παράνοια στο βωμό του χρήματος και οικονομικής εξάρτυσης από τις μεγάλες δυνάμεις.
Δεν ξέρω για εσάς, προσωπικά αυτά που ζούμε δεν το φανταζόμουν, πιστεύω και άλλοι της ηλικίας μου, ότι θα τα ζήσουμε.
Ζήσαμε μια άλλη εποχή, αυτή των παππούδων και των πατεράδων μας, οι οποίοι την κατεστραμμένη μεταπολεμική Ελλάδα, την μεταμόρφωσαν με πολύ κόπο και ιδρώτα.
Ζήσαμε την εποχή της απλότητας και της κοινωνικής μέριμνας, με ανοιχτές τις πόρτες των σπιτιών μας, αλλά και τις καρδιές μας.
Ζήσαμε την αλληλεγγύη της γειτονιάς, όπου ο ένας βοηθούσε τον άλλο και τον συμπαραστεκόταν στις δύσκολες στιγμές και συμμετείχε στις χαρούμενες, ανιδιοτελώς.
Τώρα όλα αυτά ξεθώριασαν στο βωμό της εξέλιξης και του καταστροφικού ΕΓΩ, της ψυχρής τεχνολογίας και μαζί τους τα όνειρά μας, αφού το μέλλον μας συνθλίβεται από την αβάσταχτη και απέλπιδα καθημερινότητα.
Μέσα στον παράλογο αυτό και γεμάτο αντιθέσεις κόσμο που ζούμε, μας κρατάνε δεμένη την ελπίδα, αφού μας έχουν βάλει αλυσίδες στο λαιμό και μας πνίγουν τα διάφορα - έσωθεν και έξωθεν - συστήματα.
Όμως δεν είναι επιλογή να περιμένουμε να μας κοπεί η ανάσα, δεν είναι επιλογή να χάσουμε τις αισθήσεις μας από την έλλειψη αέρα, να μείνουμε “ανάπηροι” πνευματικά - σωματικά και τελικά να γίνουμε αναίσθητοι “με μηχανική υποστήριξη”.
Η εποχή μας λοιπόν είναι παράξενη και απρόβλεπτη, θεωρώ για πολλούς (έτσι θέλω να πιστεύω…) με ανατροπές, γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές ανακατατάξεις και προσπάθειες αλλαγής συνόρων. Με παραλήρημα των σκέψεων, από την παραπληροφόρηση και τη σύγχυση αντικρουόμενων απόψεων, ειδήσεων και πολλών άλλων μεθόδων αποπροσανατολισμού.
Μέσα σε αυτή την περιρρέουσα κατάσταση, υπάρχουν κάποιοι από εμάς που θέλουν και αναζητούν τον εαυτό τους, το υγιές και βαθύτερο εγώ τους (όσοι φυσικά το θέλουν πραγματικά…) κάνοντας πράξη το ΕΜΕΙΣ, Γιατί υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι ακολουθούν τα τετριμμένα χωρίς να ιδρώνουν, απλά περιμένουν τους άλλους να βγάλουν το “φίδι από την τρύπα” για το ΕΓΩ τους.
Νικητές όμως είναι αυτοί της αναζήτησης, αυτοί που ανησυχούν όχι μόνο για το σήμερα, αλλά και για το αύριο, οι οποίοι ανησυχούν για την εν γένη πορεία της Πατρίδας τους.
Να λοιπόν και μια άλλη ουσιώδη αντίθεση! Από τη μία άνθρωποι που ψάχνονται και από την άλλη, άνθρωποι που παραμένουν, στην χωρίς ιδρώτα, ήσυχη και βολεμένη ζωή τους!
Τελικά αν θεωρήσουμε ότι όλα γίνονται σωστά και όλα κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση, δεχόμενοι το, μα είναι “ για το καλό μας”, δε θα σωθούμε ποτέ έτσι.
