Η Δασκάλα μας, του μονοθέσιου δημοτικού σχολείου με τους εξήντα εξ μαθητές, (πάντα με Δ κεφαλαίο), η κυρία Τούλα, προσφέρθηκε, μετά το τέλος των μαθημάτων και μας έκανε, στο σπίτι της, για ένα δεκαήμερο περίπου, εντατικά, τα εξεταζόμενα μαθήματα (έκθεση, μαθηματικά, ιστορία, γεωγραφία).
Με τα ποδήλατα λοιπόν, ο Δημητράκης και εγώ, οι μόνοι υποψήφιοι από τους δώδεκα που αποφοιτήσαμε, κάθε πρωί, διανύοντας δέκα χιλιόμετρα, καταφθάναμε στην Κομοτηνή, όπου στο σαλόνι του σπιτιού της ακολουθούσε τετράωρο μάθημα και προπαρασκευαστικά διαγωνίσματα.
Πάντα η κυρία Τούλα μάς κερνούσε λαχταριστές και νόστιμες λιχουδιές και πολλές φορές τρώγαμε μαζί της.
Κοντά μας στεκόταν ο γιος της, φίλος και συμμαθητής μας, ο Σώτος, ένα χρόνο μικρότερος.
Κάποια ημέρα μας πρόσφερε μπανάνες. Πρώτη φορά είδαμε μπανάνα, τόσο εγώ όσο και ο Δημητράκης. Εμείς τα χωριατόπαιδα τρώγαμε φρούτα μόνο όσα φύτρωναν στα χωράφια και καλλιεργούσαμε στους κήπους μας. Ποτέ δεν γευτήκαμε εξωτικό φρούτο. Διδαχτήκαμε στη φυσική ιστορία τη μπανανιά και τη μπανάνα, ζωγραφίσαμε μαϊμούδες να τρώνε μπανάνες πάνω στις μπανανιές, όμως ποτέ δεν τις γευθήκαμε, ούτε καν τις είδαμε.
Με τη μπανάνα στο χέρι, κοιταχτήκαμε με το Δημητράκη, ο Σώτος διαμαρτυρήθηκε στη μάνα του, ότι δεν ήθελε να φάει, εκείνη επέμενε, οπότε αναγκάστηκε, καθάρισε τη μπανάνα του και άρχισε να τρώει.
Φωτίσθηκαν τα μάτια μας, ανοίξαμε προσεκτικά τη μπανάνα και τη φάγαμε, μικρά μικρά κομματάκια, ώστε να διαρκέσει περισσότερη ώρα η πρωτόγνωρη γεύση στο στόμα μας.
Ευτυχώς που ο Σώτος αναγκάσθηκε από τη μάνα του να φάει τη μπανάνα, αλλιώς εμείς θα την τρώγαμε με τις φλούδες.
Όσο για τη δασκάλα μας, δεν πήγε χαμένος ο κόπος της. Πήρε η ίδια τους βαθμούς μας, εισπράττοντας τα συγχαρητήρια των καθηγητών. Δύο επιτυχόντες στους δύο εξεταζόμενους, με βαθμούς κοντά στο είκοσι.

Τάσος Γιοβανούδης
Αύγουστος 2020