Πολιτική είναι η μετατροπή της ιδέας σε είδος και σε αγαθό ωφέλιμο για το λαό.  Είναι ειδικότερα ο τρόπος λειτουργίας κάθε πολιτείας, της οποίας η ευημερία κρίνεται από τους  πολίτες, τους πολιτικούς και το πολίτευμα που έχει. Κάθε εκλογή, εθνικής ή τοπικής σημασίας, απευθύνεται σε ελεύθερους πολίτες. Σε ανθρώπους που έχουν κοινωνική συγκρότηση και παιδεία. Και, λέγοντας «παιδεία», εννοώ την πρωταρχική σημασία της λέξης: Την ικανότητα να ανανεώνεται κάποιος σε «παιδί». Το να μην χάνει την παιδικότητα και τη νεότητά του.
Πολιτική στη δική μας εποχή σημαίνει τη μετατροπή της συλλογικής δύναμης σε ατομική. Είναι το σύστημα που υπηρετεί, πρώτα, τα ισχυρά πρόσωπα και μετά τις ιδέες. Να, λοιπόν, γιατί φτάσαμε ως χώρα εδώ και ως λαός ταπεινωθήκαμε.  
Δεν γνωρίζω, ποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα λέει την αλήθεια, για τα όσα συμβαίνουν στον τόπο. Επειδή, όμως, δεν είμαι δύσπιστος, πιστεύω σ’ αυτό που λένε και τα δύο. Και τι είναι, λοιπόν, αυτό που λένε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ από τη μεταπολίτευση και μετά; Το μεν ΠΑΣΟΚ λέει ότι για όλα φταίει η ΝΔ. Η δε ΝΔ λέει ότι για όλα φταίει το ΠΑΣΟΚ. Επομένως, σύμφωνα με τα ίδια, αν όχι αναλογικά, τουλάχιστον συνολικά, φταίνε και τα δύο. Φταίνε εκείνοι, που από όλα τους τα χρόνια που είναι στη βουλή τα μισά είναι υπουργοί, και δεν λένε να φύγουν. Φταίνε εκείνοι που, ενώ μιλούν για ισονομία, δεν υπόκεινται σε κανένα φορολογικό έλεγχο από την εφορία, με βάση το νόμο που οι ίδιοι ψήφισαν. Φταίνε, ακόμη, αυτοί που μετέτρεψαν την πολιτική σ’ κλειστό επάγγελμα, ή σε τιμητική ασχολία για κάποια κολεγιόπαιδα. Όλοι εκείνοι, που, ενώ έχουν καλές σπουδές και μιλούν πολλές ξένες γλώσσες, δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα του αγρότη και του εργάτη!  Αυτοί που μη μπορώντας να φτιάξουν κράτος, για να εισπράξουν φόρους, εφηύραν 8 φορές την περαίωση, που ειρήσθω εν παρόδω, παρόμοιο μέτρο εφάρμοζε και το Βυζάντιο με το όνομα «ινδικτιών», καθώς η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν αχανής και δεν υπήρχε μηχανισμός για την είσπραξη των φόρων.
Κι ενώ λοιπόν στη χώρα μας συμβαίνουν όλα αυτά, στον έξω κόσμο τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία, μέρα τη μέρα. Διαβάζω ότι στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων το 2014 θα στήσουν ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, σε ύψος οχταώροφης οικοδομής. Θα χτίσουν - λέει - πολλά ελληνικά κλασσικά κτήρια, και θα τοποθετήσουν σε κομβικά σημεία της πόλης προτομές δικών μας φιλοσόφων…
Εμείς, χαλαροί και ψύχραιμοι, έχουμε μεταφέρει την ψυχαγωγία μας στα Καζίνα του Γευγελή, βάζουμε βενζίνη εκεί, ενώ πολλοί από τους δασκάλους που διδάσκουν σήμερα στα παιδιά μας, σπούδασαν στο κράτος των Σκοπίων.  
Δίπλα, στην καθ’ ημάς Ανατολή, η κατάσταση έχει αλλάξει άρδην. Η Τουρκία  ανήκει στις 20 μεγαλύτερες  οικονομίες  του κόσμου, την ίδια ώρα που εμείς δανειζόμαστε, για να μην πτωχεύσουμε, βάζοντας υποθήκη ό,τι ακριβότερο διαθέτει η χώρα.
Είμαστε τόσο ανίκανοι, που ούτε καν την πολιτισμική μας κληρονομιά μπορούμε να διαχειριστούμε. Στους Δελφούς δεν υπάρχουν ξεναγοί και  η Ακρόπολη μένει για μέρες κλειστή το καλοκαίρι…Κρίμα! Δεν σεβόμαστε τον πολιτισμό μας, κι ας είναι αυτός που μάς συντηρεί και μας δοξάζει ακόμη. Κρίμα! Κληρονομήσαμε την τελειότερη γλώσσα του κόσμου, και ποτέ δεν την μάθαμε…
Το Βέβαιο είναι ότι την κατάσταση αυτή μπορούμε να την αλλάξουμε, αν όντως το επιθυμούμε. Αν πούμε όχι σ’ αυτούς που ορίζουν την τιμή της πολιτικής, στο μέγεθος της φιλοδοξίας τους. Αν πούμε όχι στους αδαείς που παριστάνουν τους δασκάλους. Αν πούμε όχι στην ερμαφρόδιτη στάση που προσβάλλει την ηθική του τόπου. Αν γυρίσουμε πλάτη στα βαρίδια εκείνα που κουβαλά η πολιτική. Αυτά που ονομάζει ο Όμηρος,«άχθος αρούρης», γιατί το μόνο που κάνουν, είναι να κουράζουν τη Γη με το βάρος τους…
Σε λίγο καιρό έχουμε δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Για να πάει ο τόπος μπροστά χρειάζεται ανθρώπους με σύνεση. Πολίτες που θέλουν τη συναίνεση. Η πόλωση κάνει κακό, όταν το όραμα είναι κοινό και όταν οι αρχές που το ορίζουν, συγκλίνουν. Ο λαός δεν χρωστά τίποτα, για να πληρώνει την «πίτα», από την οποία δεν τρώει.