Εδώ βρήκα ένα πολύ ζεστό συναδελφικό περιβάλλον, αλλά, και μια κατοικία πολύ καλή για χωριό. ΄Ηταν ένα διόροφο σπίτι και είχα εγκατασταθεί σε ένα από τα 2 δωμάτια του πάνω ορόφου τακτοποιώντας και όλα τα «συμπράγκαλά μου». Ανέλαβα τις Γ΄και Δ΄τάξεις περισσότερους από 30 μαθητές.
Ο Δ/ντής κ Σαββόπουλος τις τάξεις Ε και ΣΤ΄και η κ. Αποστολίδου τις μικρές τάξεις Α και Β΄. Γρήγορα αντιλήφθηκα το οξυμένο κλίμα ανάμεσα στους συναδέλφους και βρέθηκα ανάμεσα. Από τη μια ο Δ/ντής Σαββόπουλος, ένας εξαίρετος συνάδελφος κι από την άλλη ο «αδύναμος κρίκος», η δασκάλα την οποίαν στήριξα στη αρχή έως ότου διεπίστωσα τους λόγους της αντιπαράθεσης. Η δασκάλα έχανε σχεδόν κάθε Δευτέρα το πρωινό μάθημα γιατί ερχόταν με το λεωφορείο της γραμμής που έφτανε στην Πλαγιά γύρω στις 3 το απόγευμα, και ερχόταν να συνεχίσει το 2/ωρο απογευματινό μάθημα. Κατάλαβα ότι ο Δ/ντής βρισκόταν στη δυσάρεστη θέση ανάμεσα στο υπηρεσιακό του καθήκον και τη συναδελφικότητα.
Μια από τις Δευτέρες έγινε μεγάλη κόντρα ανάμεσά τους και η δασκάλα (δυστυχώς για εκείνη) μετέφερε τις συνέπειες της κόντρας τους και στα παιδιά βάζοντάς τα τιμωρία και κρατώντας τα τελeίως παράτυπα και παράλογα μετά το πέρας του απογευματινού μαθήματος. Όταν αντιλήφθηκα ότι τα μικρά δεν σχόλασαν μπήκα μέσα να δω τι γίνεται. Τα μικρά παιδιά πετάχτηκα όρθια και μου είπαν πως ήταν τιμωρία.
Μάλιστα ένας απ΄αυτούς ,ο συμπαθέστατος Ανδρέας Βεργίδης, και σημερινός εξαίρετος Αντιπεριφερειάρχης, ανέλαβε να δώσει κάποιες παιδικές εξηγήσεις κι ο υποφαινόμενος έστειλε αμέσως και χωρίς καμία σκέψη τα παιδιά στα σπίτια τους, λύνοντας την τιμωρία, η οποία, ξέφευγε κάπως από τα παιδαγωγικά όρια της όποιας τιμωρίας, και πριν αρχίσουν (ίσως μερικοί αγριεμένοι) να καταφθάνουν οι γονείς τους. Έτσι, έγινα «ο ήρωας» των μικρών μαθητών, οι οποίοι, συνωστίζονταν έκτοτε γύρω μου στα διαλείμματα.
Η υπηρεσιακή ζωή στο σχολείο κάπως ομαλοποιήθηκε μετά απ΄αυτήν την παρέμβαση και η εβδομαδιαία απουσία μετετράπη μηνιαία /και πάλι αντιδεοντολογικά/. Ανέλαβα μάλιστα να επιτηρώ με τη σύμφωνη γνώμη του Δ/ντή του σχολείου, τους μικρούς «ζωηρούς» μαθητές, τις πρωινές ώρες της απουσίας της συναδέλφου.
Με τον τρόπο αυτό πετύχαμε κάτι συναισθηματικά σωστό, εξυπηρετώντας την κ. Αποστολίδου, αλλά, υπηρεσιακά και παιδαγωγικά άστοχο και επικίνδυνο βεβαίως, με αρκετό ρίσκο για τον αγαπητό Δ/ντή μας, τον κ.Σαββόπουλο που ανέλαβε να κλείσει τα μάτια και να παραβλέψει για λίγο την υπηρεσιακή του ευθύνη.