Την ψυχή σε οιονδήποτε νόμο την βάζει ο υπηρέτης του, είτε ως αστυνομικός είτε ως δικαστικός, είτε ως πολιτικός.
Όσο πιο σκληρός είναι ένας νόμος για τον λαό, τόσο πιο αντιδημοκρατικός είναι. Κι όσο πιο ευεργετικός είναι για την εκάστοτε εκτελεστική εξουσία, τόσο πιο άνισος είναι συγκρινόμενος πάντα με τη λαϊκή πλειοψηφία, αφού ό,τι απέχει από την πλειοψηφία, απέχει και από τη δημοκρατία.
Αν δούμε παραδείγματος χάρη, τις ποινές που προβλέπονται από τον Κώδικα δικής Κυκλοφορίας σε σχέση σε χρηματικά ποσά, αλίμονο στους χαμηλόμισθους και τρισαλίμονο στις οικογένειες που έχουν μικρά παιδιά. Μια παράβαση της τάξης των 750 ευρώ, δεν επιτρέπει στον παραβάτη ούτε σκόνη γάλα να αγοράσει για τα παιδιά του.
Τι κάνει, εν προκειμένω, ένας άνθρωπος του νόμου, με ενσυναίσθηση και ευαισθησία; Που καλείται να επιβάλει την αυστηρότερη των ποινών, υπό το σκεπτικό, «σκληρός μεν νόμος, αλλά νόμος;». Μπορεί να δείξει την ευαισθησία του, ως προς την εφαρμογή του νόμου ή όχι; Είδατε άλλωστε ποτέ παιδιά υπουργών ή δικαστών να σέρνονται στα δικαστήρια για ποινικές υποθέσεις;
Όπως ο τυφλός δεν μπορεί να συζητά για χρώματα, έτσι και ο κοινωνικά ανάλγητος δεν δικαιούται να μιλά για θέματα, που απαιτούν κοινωνική ευαισθησία. Ο φασισμός δεν είναι ιδεολογία αλλά και νοοτροπία που διαπερνά οριζόντια όλη την κοινωνία. Άδικος άνθρωπος δίκαιος δικαστής δεν γίνεται. Οι καλοί σε όποιο κομματικό χώρο και να ανήκουν, μεγεθύνουν την ανθρωπιά, ενώ οι κακοί την συρρικνώνουν.
Από την άλλη, δεν είναι λίγες οι φορές που καυχόμαστε ότι είμαστε Ευρώπη! Αναρωτιέμαι, ωστόσο, τι σημαίνει στην ουσία Ευρώπη για εμάς; Μήπως δεν είναι σύμμαχός μας σήμερα η Γερμανία, η μήτρα του ναζισμού και του φασισμού; Μήπως δεν είναι Γαλλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Αγγλία, η Πορτογαλία, η Ισπανία οι ευρωπαϊκές χώρες που εφηύραν την αποικιοκρατία; Ή μήπως ήταν η Αφρική που μας κατέστρεψε σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους; Ποιες χώρες στ’ αλήθεια μας πολέμησαν; Δεν ήταν μήπως η Γερμανία, η Ιταλία και η Βουλγαρία; Ποια χώρα προκάλεσε στην Ελλάδα Εμφύλιο; Δεν ήταν μήπως η Αγγλία; Ή μήπως δεν είναι η Τουρκία, που παρότι δεν είναι μέλος της Ε.Ε., έχει τη μέγιστη υποστήριξη από τη Γερμανία;
Η μεταπολεμική Ευρώπη ήταν πράγματι πρωτοπορία για τη Δημοκρατία, όταν είχε έναν Βίλι Μπραντ, έναν Ζισκάρ ντ' Εστέν, έναν Μιτεράν, έναν Πάλμε ή έναν Αντρέα. Στην εποχή μας δυστυχώς την ηγεσία της την στελεχώνουν απόγονοι των Ες Ες και της Βέρμαχτ, ρωσοφοβικοί, φιλοπόλεμοι και προκλητικοί, έτοιμοι για Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!
Εδώ στα καθ’ ημάς, ήρθαν τα πάνω κάτω, στην πολιτική σκηνή του τόπου. Το πάλαι ποτέ κραταιό Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, ή τέλος πάντων ό,τι έχει απομείνει από αυτό, συγχώνευσε τα παλιά καφενεία του. Η ιστορική Αριστερά διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη, και η δεξιά αναμορφώθηκε κάνοντας μεταγραφή εκσυγχρονιστών πρώην υπουργών και κάποιους (ακρο)δεξιούς του ΛΑΟΣ!
Και σαν αν μην έφταναν αυτά οι πολιτικές μεταγραφές συνεχίζονται από το ένα κόμμα στο άλλο, με βάση όχι τη ιδεολογία αλλά την προσωπική τους επιτυχία. Το βλέπουμε σε στελέχη, και μάλιστα παλιά, που πατούν σε δυο βάρκες, θυμίζοντας την παροιμία, «αλλού ο παππάς και αλλού τα ράσα του».
