«Όσα και να ξοδέψει ένα κράτος για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων και όσα όπλα και να αποκτήσει ,η αποτρεπτική του αξιοπιστία δεν είναι στιγμιαία υπόθεση. Η αποτρεπτική αξιοπιστία σχετίζεται με πολλές ρευστές μεταβλητές οι οποίες συμπλέκονται και εξελίσσονται. Η εθνοκρατική ζωή και η συγκρότηση αξιόπιστης εθνικής στρατηγικής είναι ένα διαρκές πνευματικό, πολιτικό και θεσμικό άθλημα. Κινούμενοι ανοδικά, τουτέστιν στεριώνοντας και δυναμώνοντας την εθνική ανεξαρτησία υπάρχει ολοένα και μεγαλύτερη ασφάλεια, ευημερία και δημοκρατία. Και το αντίστροφο ισχύει εάν η αποτρεπτική στρατηγική του αμυνόμενου κράτους αποτύχει». Είναι το απόσταγμα του Παναγιώτη Ήφαιστου για τα τελευταία ατοπήματα ή ανεπάρκειες της χώρας μας ,για την προάσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Επομένως η αποτρεπτική ισχύς δεν θεμελιώνεται αποκλειστικά με πλοία και αεροπλάνα.
Ούτε μόνον από το διεθνές δίκαιο. Η πλειοψηφία των πολέμων , αλλά και των ανακατατάξεων είναι θεμελιωμένες σε εθνικές επιδιώξεις , σε συμφέροντα και σε πρόνοιες του μέλλοντος. Οι διεθνείς συσχετισμοί ισχύος κρατών ή συμμαχιών σφραγίζουν τα αποτελέσματα. Απαραίτητη προϋπόθεση αποτροπής είναι η ύπαρξη του φρονήματος στον λαό για την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας . Ακολουθεί η προπαρασκευή σε επίπεδο αξιόμαχου στρατεύματος και επισφραγίζεται από την ικανότητα της ηγεσίας. Οι τρείς παράμετροι αναφέρθηκαν επαρκώς από τον Κώστα Καραμανλή για το έπος του 1940 . Όπως επίσης συνέβη και στους απελευθερωτικούς αγώνες του 1912-13.
Σήμερα , στο επίκεντρο βρίσκεται το Τουρκολιβυκό μνημόνιο , που είναι κατατεθημένο στον ΟΗΕ εδώ και χρόνια, επειδή προσυπογράφτηκε και από τις δύο πλευρές πρόσφάτως . Ομιλούμε άπαντες για το διεθνές δίκαιο της θαλάσσης, ενώ η Τουρκία και η Λιβύη δεν έχουν αποδεχθεί αυτό το δίκαιο στον ΟΗΕ. Όπως και οι ΗΠΑ και άλλες χώρας. Η δε ελληνική πλευρά έχει διακηρύξει , ότι τα χωρικά της ύδατα είναι τα 6 μίλια. Όπως και ότι η χώρα μας δεν έχει ανακηρύξει ΑΟΖ με την Κύπρο. Το όλο ζήτημα δεν προέκυψε αυτόματα, ούτε σε ένα χρόνο. Τα ήρεμα νερά, ο κατευνασμός, η συμφωνία φιλίας , η μη ύπαρξη αντίμετρων στην επιθετικότητα και η έως ενδοτικότητας αποδοχή επιθετικών διακηρύξεων εκτός της μίας διαφοράς των θαλασσίων ζωνών , έφεραν την χώρα σε παθητική θέση. Η Τουρκία διαμορφώνει συνθήκες πέριξ αυτής φιλικές , πλην της εχθρικής στάσεως του Ισραήλ. Η Αίγυπτος καθίσταται σχετικός ρυθμιστής των εξελίξεων , λόγω των πολλαπλών επιρροών της στην περιοχή.
Η ελληνική πλευρά συμμετέχει σε εχθρικές ενέργειες προς την Ρωσία , που υπήρξε πάντοτε ο βραχίονας συγκράτησης της Τουρκίας ,ακόμη και σε υβριδικές ενέργειες μεταναστευτικών ροών. Η ΕΕ επί χρόνια παρακολουθεί την επιθετικότητα της Τουρκίας με δηλώσεις ανούσιες και δυστυχώς διαρκείς οικονομικές παροχές .Η καταγγελία σε επίπεδο διεθνούς δικαίου , δεν συνιστά ιδιαίτερη ενέργεια συμόρφωσης της Τουρκίας στην συγκεκριμένη περίπτωση. Οι ΗΠΑ, δεν έχουν αποδεχθεί το δίκαιο της θάλάσσης στον ΟΗΕ και ως εκ τούτου η ουδετερότητα επί του θέματος , εντός του ΝΑΤΟ μεταξύ συμμάχων θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη. Πέραν όλων αυτών , υπάρχουν και παράμετροι αφανείς , που δεν είναι του παρόντος να αναφερθούν , αλλά δηλητηριάζουν τις σχέσεις με τις ΗΠΑ. Ο Σπ. Μαρκεζίνης έχει προφητικά προσδιορίσει την χρησιμότητα εκείνων των δυνάμεων, που μπορούν να επιβάλουν λύσεις προς το εθνικό μας δίκαιο. Πορευόμαστε με αμφίσημες συμμαχίες , σε κρίσιμη περίοδο για τα εθνικά μας συμφέροντα.
Αφανώς καταβάλλονται προσπάθειες για επανασύνδεση με την Ρωσία. Καταβάλεται προσπάθεια για επίδειξη συνέπειας προς τις ΗΠΑ, που έχουν ισχυρές ενστάσεις για επιλογές μας προς τρίτες χώρες . Οι πράξεις καταγράφονται με συνέπειες στις διεθνείς σχέσεις και τα γεγονότα δημιουργούν δίκαιο. Ίμια, Μαδρίτη, Ελσίνκι , οπτικές ίνες ,Κάσος( με ή χωρίς γαλλική εταιρεία) και πολλές μη αναιρούμενες ενέργειες της Τουρκίας δυσχαιρένουν την εθνική προσπάθεια. Νομίζω ότι χρειάζεται ομόθυμη εθνική προσπάθεια για να κλείσουν πληγές και να υπερασπισθούμε τα εθνικά μας δίκαια.
