Το τελευταίο διάστημα διάβασα ένα βιβλίο του Ν.Α.Παπανικολάου συνταχιούχου Καθηγητή της Ιατρικής του ΑΠΘ με τίτλο «Στα χρόνια του Άρη», που, αναφέρεται διεξοδικά στα μαύρα χρόνια της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης, στη ζωή και τη δράση του θρυλικού πρωτοκαπετάνιου της Εθνικής Αντίστασης, αλλά και του εμφυλίου πολέμου μ όλες τις καλές και κακές στιγμές που πέρασε ο ελληνικός Λαός.
Έτσι, σκέφτηκα να παραθέσω κι εγώ γεγονότα και σκέψεις, για τα μαύρα χρόνια της εποχής με  περιστατικά από το χωριό μου, το Ελευθεροχώρι του Κιλκίς, που ναι μεν δεν αφορά καθαυτό γεγονότα της Εθνικής Αντίστασης, είναι όμως το αποτέλεσμα αυτής και των τραγικών επακόλουθων του εμφυλίου πολέμου. Είναι από τις παράβλεπες απώλειες που θάλεγαν και οι φίλοι μας Αμερικάνοι με τις ανυπολόγιστες θυσίες και απώλειες του ελληνικού λαού, και που οι επιζώντες κι εμείς οι απόγονοι αυτών των αδικοχαμένων συμπατριωτών μας από την ΠΑΟ και τα τάγματα ασφαλείας (ΤΑ) στην εξέλιξη του αδελφοκτόνου εμφυλίου, θέλουμε να διατηρήσουμε ζωντανές τις μνήμες.
Τα Τ.Α.δημιουργήθηκαν  το 1943 από τον Γιάννη Ράλλη, (  πατέρα του αείμνηστου Πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη ), γιαυτό τους ονόμαζαν και τα πρώτα χρόνια « ράλληδες», και που η δράση τους εδραιώθηκε και επεκτάθηκε την περίοδο της Κατοχής με τη συνεργασία τους με τους γερμανούς και με πλήθος άλλων αντεθνικών πράξεων, αλλά, κυρίως, την περίοδο του εμφυλίου, όταν έγιναν ο φόβος και ο τρόμος όλων των δημοκρατικών πολιτών. Παρακλάδια αυτής της κατάπτυστης οργάνωσης ήταν και οι κουκουλοφόροι «Μαδίτες» ή «μανομέν» όπως τους έλεγαν ( γιατί ήταν μουντζουρωμένοι με κάρβουνο για να μη γνωρίζονται), οι οποίοι, γύριζαν στα χωριά για να τιμωρήσουν όσους έκαναν αντίσταση στους γερμανούς μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.
Αυτοί, λοιπόν, ανάμεσα στα άλλα εγκλήματά τους (όπως κλοπές, ξυλοδαρμούς, κάψιμο σπιτιών σε διάφορα χωριά κ.ά.) ήρθαν ένα βράδυ  την περίοδο του εμφυλίου, Μάρτης του 1947,
στο μικρό χωριό μου με μια κατάσταση 16 ατόμων που προορίζονταν, όπως αποδείχτηκε το ίδιο βράδυ για εκτέλεση.
Η ιστορική μνήμη μας υποχρεώνει να καταγράψουμε τα ονόματα όλων αυτών που εκτελέστηκαν (σφαγιάστηκαν καλύτερα) ομαδικά ή μεμονωμένα, αλλά, και όλους τους άλλους που είχαν την τύχη να μην είναι στα σπίτια τους στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των ανεγκέφαλων οργάνων του φασισμού, και φυσικά γλίτωσαν άλλοι οριστικά κι άλλοι προσωρινά, τους καταχωρώ  κατά αλφαβητική σειρά.
  1) Αντωνιάδης Ιωάννης
  2)Αυτζίδης Κοσμάς
  3) Βασιλειάδου Ανώρεια
  4)Δουλκερίδης Ιωάννης
  5) Ιωαννίδου Αλεξάνδρα
  6) Ιωαννίδου Αναστασία
  7) Ιωαννίδης Κωνσταντίνος
  8) Κωνσταντινίδου Κυριακή
  9) Νικολα ι δης  Νικόλαος
10) Ξανθοπούλου Ανισία
11) Παναγιωτίδου Καλλιόπη
12) Παναγιωτίδης Πάνος
13) Ποτουρίδης Σάββας
14) Φωτιάδης Σάββας
15) Φωτιάδης Σπύρος  και
16) Φωτιάδης Φώτιος
Απ΄αυτούς σώθηκαν το ίδιο βράδυ δραπετεύντας μέσα στο σκοτάδι οι Αντωνιάδης Ιωάννης και Νικολα ι δης Νικόλαος (τραυματισμένος από τα πυρά των φανεροθέντων πλέον μουντζουρομένων δολοφόνων) ,βέβαιοι όντες  ότι πάνε για εκτέλεση μετά τη φανέρωση των εκτελεστών και ότι κανείς δεν θα γλίτωνε και δεν θα υπήρχαν μάρτυρες του ανοσιουργήματος που διέπρατταν.
Και οι α) Αυτζίδης Κοσμάς β) Ιωαννίδου Αλεξάνδρα (μητέρα του γράφοντος) γ) Ιωαννίδου Αναστασία δ)Ξανθοπούλου Ανισία ε) Παναγιωτίδου Καλλιόπη δεν βρέθηκαν στα σπίτια τους το ίδιο βράδυ κατά την  έφοδο των εγκληματιών και γλίτωσαν εγκαταλείποντας αμέσως μετά την επομένη το χωριό, εκτός από τη θρυλική «Μηνάβα» που έμεινε και μετά στο χωριό.Οι υπόλοιποι
1) Βασιλειάδου Ανώρεια
2) Ιωαννίδης Κων/νος
3) Κωνσταντινίδου Κερεκή
4) Ποτουρίδης Σάββας
5) Φωτιάδης Σάββας   εκτελέστηκαν σε αχυρώνες του ακατοίκητου χωριού Κορομηλιά και τους βρήκαν ένα μήνα αργότερα αγνώριστους καταφαγωμένους από τα τσακάλια και τα άγρια σκυλιά του εγκαταλειμμένου χωριού.
Εκτελέστηκαν μεμονωμένα από τους ίδιους ή τους ομοίους τους οι
1)    Δουλκερίδης Ιωάννης (22 ετών)
2)    Φωτιάδης Σπύρος (38 ετών)
3)    Παναγιωτίδης Πάνος( 49 ετών)
Ακόμη σκοτώθηκαν σε μάχες κατά τον εμφύλιο οι αντάρτες
1) Σουμελίδης Σέμκας
2) Αυτζίδου Ζωγράφα
3) Βασιλειάδης Λάζαρος
4)    Παναγιωτίδου Δήμητρα
5)    Αθανασιάδου Αλεξάνδρα, τραγική περίπτωση, γιατί, τη σκότωσαν αφού τη συνέλαβαν ζωντανή σε συμπλοκή μεταξύ ανταρτών και  αποσπάσματος .     Για την ιστορία στην συγκεκριμένη ενέδρα ήταν και ο αντάρτης Ευθύμιος Ιωσηφίδης (αδελφός του γράφοντος) τον οποίο πρόδωσε συναγωνιστής του και τον συνέλαβαν στο σπίτι του την επομένη στο Ελευθεροχώρι απόσπασμα του τακτικού στρατού και πέρασε στρατοδικείο όπου απαλλάχτηκε χάρις στον επικεφαλής αξιωματικό του στρατού, ο οποίος, κατέθεσε ότι παρεδόθη «αυθορμήτως»(οποία διαφορά ανάμεσα στο στρατό και στο απόσπασμα που εκτέλεσε την τραυματισμένη Αλεξάνδρα).
Την ίδια εποχή ή λίγο νωρίτερα παρεδόθησαν επίσης «αυθορμήτως» οι ανταρτίνες  Ιωαννίδου Αγγέλη και Ιωαννίδου Θεοδοσία (αδελφή του γράφοντος).
Τέλος, μετά τη λήξη του εμφυλίου και τη διασπορά των ανταρτών  στα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, χάθηκαν ή πέθαναν σ αυτές τις χώρες οι.
1)Αυτζίδης Γρηγόριος
2) Ιωαννίδου Αλεξάνδρα (Κούκλα)
3) Φωτιάδης Αλέξιος  και
4) Φωτιάδης Φώτιος

ΕΛΠΙΖΩ και ΕΥΧΟΜΑΙ στο μικρό αυτό σημείωμα μνήμης να μην αδίκησα και να μην πρόσβαλα κανέναν απ αυτούς που πήραν μέρος στα γεγονότα, το κάνω όμως, γιατί πιστεύω πως δεν πρέπει να  λησμονούν οι παλαιότεροι και για να παραδειγματίζονται οι νεώτεροι και γιατί αυτό επιτάσσει το ιστορικό καθήκον όλων μας
Θα προσπαθήσω να καλυφτώ  πίσω απ αυτό που έλεγε ο Θουκυδίδης ο μεγαλύτερος ιστορικός της αρχαιότητας
«Είναι δύσκολο να βρεθεί η αλήθεια για γεγονότα που τα ζήσαμε, γιατί ο καθένας τ αναφέρει καταπώς τα θυμάται και καταπώς τον συμφέρει να τα λέει».