Ρίγη, το μέτωπο ζεστό και αμέσως καταφεύγουμε στα αντιπυρετικά. Μα είναι σωστό; Όχι πάντοτε.
Πρέπει ή δεν πρέπει να παίρνουμε αντιπυρετικά φάρμακα όταν έχουμε πυρετό; Σε επιστημονικό επίπεδο, το ερώτημα δεν τίθεται, γιατί η καταφυγή σε ένα αντιπυρετικό μπορεί να έχει μια λογική μόνο: α) σε περιπτώσεις όπου ο πυρετός μπορεί να είναι πολύ υψηλός (πάνω από 39,5οC), κατά τις οποίες μπορεί να αποτελέσει αιτία προσβολής του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, όπως μπορεί να συμβεί συχνά στην παιδική ηλικία.
Πράγματι, τα αντιπυρετικά καθιερωμένα πια από τη χρήση, έχουν δυο βασικά αποτελέσματα: κατεβάζουν τον πυρετό ίσαμε τρεις βαθμούς και ανακουφίζουν από τους πόνους. Γενικά όλα τα αντιπυρετικά έχουν τα δύο αυτά αποτελέσματα, εκτός από την ασπιρίνη που έχει επιπλέον αντιαιμοπεταλιακή δράση. Αυτή προφυλάσσει και από θρομβωτικά επεισόδια. Όλα τα αντιπυρετικά έχουν και ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως, είναι «δυσάρεστα» στο στομάχι, στο ήπαρ και στον μυελό των οστών και ιδιαίτερα σε άτομα με προδιάθεση, μπορούν να ελαττώσουν τον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων.
Ύστερα απ’όσα είπαμε πρέπει να υπενθυμίσουμε πως τα αντιπυρετικά είναι φάρμακα «συμπτωματικά», δηλαδή επενεργούν στα συμπτώματα της νόσου, αλλά δεν τα θεραπεύουν. Γιατί λοιπόν χρησιμοποιούνται τόσο πολύ; Σύμφωνα με κάποιος ερευνητές, επειδή «εναρμονίζονται σε μια πραγματική φιλοσοφία» να ξεμπερδεύουμε με αυτή την πυρετική κατάσταση!
Ωστόσο, μια «μη λελογισμένη» χρήση των αντιπυρετικών δεν είναι ακίνδυνη. Πράγματι, μετά την επίδραση του αντιπυρετικού, ο πυρετός επανεμφανίζεται. Τι συμβαίνει όμως, αν κάτω απ’αυτά τα σκαμπανεβάσματα, δρα ανενόχλητα μια λοίμωξη (μια λοιμώδης νόσος): Λόγω χάρη των χοληφόρων ή του νεφρικού συστήματος, μια τυφοειδής ή παρατυφοειδής λοίμωξη, μια βρουκέλωση ή μια βρογχοπνευμονία. Μπορεί η βασική πάθηση να προχωρεί «μεταμφιεσμένη» και εξαιτίας των αποτελεσμάτων του αντιπυρετικού. Και δεν ξέρουμε με ποιες συνέπειες. Και ιδιαίτερα αν οι ασθενείς είναι καρδιοπαθείς ή εξασθενημένοι.
Ποτέ να μην παίρνουμε φάρμακα μόνοι μας. Πρέπει να απευθυνόμαστε στον γιατρό, ο οποίος ακριβώς έχει την υποχρέωση να «συλλογάται».
