Σε ιλαροτραγωδία εξελίχθηκε η χθεσινή ψηφοφορία στη βουλή για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής επί της διαχείρισης της λίστας Λαγκάρντ. Με την έναρξη της βουλής, δημιουργήθηκε θέμα για τον τρόπο διεξαγωγής της ψηφοφορίας. Η μεθόδευση της συγκυβέρνησης για τον έλεγχο της ψηφοφορίας, έγινε με πρόταση για 7 κάλπες, η οποία ανακοινώθηκε από τον πρόεδρο της βουλής.Η αντιδράσεις της αντιπολίτευσης ήταν έντονες, μα εντονότερες ήταν οι αντιδράσεις του δημοκρατικού κόσμου εκτός του κοινοβουλίου, που εξέφρασε, τις προηγούμενες ώρες, με κάθε τρόπο τη δυσαρέσκειά του για τη μεθόδευση. Αυτό ανάγκασε τον Βενιζέλο σε αλλαγή στρατηγικής , κάνοντας αποδεκτή την πρόταση της αντιπολίτευσης για ''4 κάλπες και 4 πρόσωπα''. Η πρόταση, φυσικά, έγινε δεκτή, δίχως να διασφαλιστεί η υποχρεωτική ψήφος των βουλευτών σε όλες τις κάλπες, κάτι που δε διασφάλιζε τη μυστικότητα της ψηφοφορίας.
Εν προκειμένω, η αντιπολίτευση έκανε ένα σημαντικό λάθος στρατηγικής, καθώς η πρόταση η οποία θα διασφάλιζε το μη έλεγχο και τη μυστικότητα της ψηφοφορίας ήταν ''1 κάλπη, 4 πρόσωπα'' και φυσικά οι προτάσεις των κομμάτων που αφορούν στο πρόσωπο. Μία απλουστευμένη διαδικασία η οποία θα προστάτευε την ίδια τη δημοκρατία.
Δυστυχώς, οι προτείνοντες 4 κάλπες αποδείχθηκαν εύκολη λεία για τον Βενιζέλο, ο οποίος είχε την παράλληλη δυνατότητα να ελέγξει την κοινωνική κατακραυγή για μεθόδευση και να ελέγξει την πορεία των ψηφοδελτίων του κόμματός του.
Το δεύτερο σημείο στο οποίο οφείλω να σταθώ, είναι η τριαντάλεπτη ομιλία Παπακωνσταντίνου, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Ο Παπακωνσταντίνου έκανε μία εξαιρετική ομιλία, στην οποία διατύπωσε όλα τα πιθανά ερωτήματα που αφορούν στην παραπομπή του και απάντησε σε όλα με τεκμηριωμένο τρόπο, πλην της απώλειας του αρχικού cd (κατ´ εμέ αποτελεί απλό αποθηκευτικό μέσο μεταφοράς και ουδεμία σημασία έχει με την ουσία, εν αντιθέσει με το αρχείο. Εντούτοις, οφείλω να κάνω την επισήμανση). Στην ομιλία Παπακωνσταντίνου ήταν -δυστυχώς- παρόντες λιγότεροι από 80 βουλευτές. Από την πλευρά της κυβέρνησης, μοναδικός παρών ήταν ο Στυλιανίδης ενώ ο μόνος πολιτικός αρχηγός που βρισκόταν εντός της αιθούσης ήταν -προς τιμήν του- ο Κουβέλης.
Η επίσημη θέση-απολογία Παπακωνσταντίνου φάνηκε να μην ενδιαφέρει την πλειοψηφία των βουλευτών. Οι αποφάσεις αυτών ήταν ήδη προειλημμένες και οι περισσότεροι επέλεξαν να διορθώσουν ή να συντάξουν τις ομιλίες που θα υποστήριζαν την προαποφασισμένη εκδοχή. Κάποιοι δε, παρέμειναν στο καφενείο της βουλής, απολαμβάνοντας καφέ και κάνοντας κους κους επί της ψηφοφορίας και των πολιτικών μαγειρεμάτων αυτής.
Το τρίτο ενδιαφέρον σημείο είναι η ανακοίνωση Μεϊμαράκη για την παραλαβή από τη βουλή πρόσθετης δικογραφίας 120 περίπου σελίδων, το περιεχόμενο της οποίας κρίθηκε από τον πρόεδρο της βουλής ως μη σημαντικό και εκτίμησε πως η ψηφοφορία πρέπει να ολοκληρωθεί χωρίς τη μελέτη αυτής. Ενημερωτικά, στην πρόσθετη δικογραφία περιλαμβάνονταν οι εξηγήσεις που έδωσαν ως ύποπτοι οι συγγενείς του Γιώργου Παπακωνσταντίνου,τα υπομνήματα των πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ Γιάννη Καπελέρη και Ιωάννη Διώτη καθώς και οι καταθέσεις των συνεργατών του πρώην Υπουργού.
Εδώ, είναι σημαντικό να τονίσω πως η μελέτη της δικογραφίας και κυρίως των καταθέσεων των συγγενών του Παπακωνσταντίνου, ήταν ιδιαίτερα κρίσιμη καθώς η τεκμηρίωση νόμιμων και φορολογημένων εισοδημάτων κατέρριπτε το κίνητρο που θα είχε ο Παπακωνσταντίνου να αφαιρέσει τους συγγενείς του από τη λίστα. Αν σε αυτό, προσθέσουμε και το γεγονός ότι το usb αντιγράφηκε από τον Διώτη και καταστράφηκε στις 8 Ιουλίου, εκλείπει και το πειστήριο, κάτι που αποδομεί πλήρως τη στοιχειοθέτηση των κατηγορίων εις βάρος του πρώην ΥπΟικ.
Δυστυχώς, το τεκμήριο της αθωότητας ποδοπατήθηκε για πολλοστή φορά από μία συγκυβέρνηση η οποία ήθελε να κλείσει το θέμα όπως τη βολεύει, χρεώνοντας σε ένα πρόσωπο κάθε μεταπολιτευτικό σφάλμα.
Το τέταρτο σημείο ήταν η σύγκρουση Βενιζέλου-Τσίπρα, κυρίως στις δευτερολογίες των. Η μέτρια ομιλία Τσίπρα σώθηκε επικοινωνιακά στο τέλος, καθώς μίλησε για ατυχή σύγκριση του ειδικού δικαστηρίου του 1989 με το προκείμενο. Χαρακτηριστικά ανέφερε πως δεν έχει σχέση το τότε ΠΑΣΟΚ του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου με το σημερινό ΠΑΣΟΚ Βενιζέλου, το οποίο αποτελεί συνιστώσα της Ν.Δ.. Τούτο αλλά και η όλη στάση του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, εκνεύρισαν ιδιαίτερα τον Βενιζέλο, ο οποίος στις δευτερολογίες του παραλληλούσε με στόμφο, εκτοξεύοντας αθρόαεγώ και προσπαθώντας να υποβαθμίσει με άκομψο τρόπο τις περιοδείες Τσίπρα εκτός Ελλάδος. Η θυμωμένη παρουσία Βενιζέλου ήταν κάτι παραπάνω από τραγική.
Τελευταίο σημείο αναφοράς η διεξαγωγή της ψηφοφορίας. Το ΠΑΣΟΚ τίμησε σχεδόν στο ακέραιο το σκοταδισμό στην ψηφοφορία, τηρώντας τη γραμμή της γραμμή της ανοιχτής ψήφου, ψηφίζοντας, δηλαδή, μόνο σε μία κάλπη. Εξαιρέσεις ο Μάρκος Μπόλαρης, ο Μίμης Ανδρουλάκης και η Θεοδώρα Τζάκρη. Στα αξιοσημείωτα η ψήφος Παπανδρέου, σε μία μόνο κάλπη, απογοητεύοντας τον ίδιο τον γράφοντα. Από τη μεριά της Ν.Δ., πολλοί ήταν αυτοί που ψήφισαν και στις τέσσερις κάλπες. Μεταξύ αυτών η Μπακογιάννη, ο Μητσοτάκης, ο Κακλαμάνης αλλά και ο Καραμανλής! Τον παλαιοκομματισμό τους επιβεβαίωσαν οι Σαμαράς-Βορίδης, ψηφίζοντας σε μία μόνο κάλπη.
Απόντες από την ψηφοφορία ήταν οι Χρ. Αηδόνης (Ανεξ.), Θ. Παραστατίδης (Ανεξ), Κ.Τζαβάρας (ΝΔ), Η. Διώτη (ΣΥΡΙΖΑ), κ Γ. Σταθάκης (ΣΥΡΙΖΑ).
Διαβάζοντας το αποτελέσματα, εντύπωση προκαλεί η διαφορά των 17 ψήφων μεταξύ Παπανδρέου-Παπαδήμου, υπέρ του πρώτου, κάτι που προδίδει την απόκλιση από τη γραμμή κάποιων βουλευτών της Ν.Δ..
Επί του πρακτέου, ο Παπακωνσταντίνου παραπέμφθηκε με 265 ψήφους. Αθώοι οι Βενιζέλος με 124 ψήφους (εδώ θριάμβευσε το τεκμήριο της αθωότητας), Παπανδρέου με 80 και Παπαδήμος με 63 ψήφους.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα μιλήσει για μία διαδικασία η οποία προσέβαλε βάναυσα τη δημοκρατία και στοχοποίησε ένα μοναδικό πρόσωπο, προσπαθώντας να του φορτώσει όλες τις αμαρτίες ενός σάπιου πολιτικού συστήματος.
Σε ότι με αφορά, θα συνεχίσω να υπερασπίζομαι -κάτι που όφειλαν και δεν έκαναν άλλοι- το τεκμήριο της αθωότητας του Παπακωνσταντίνου μέχρι το τέλος.
