Η παλλαϊκή υποδοχή του Αλέξη Τσίπρα είναι φυσιολογική και καλοδεχούμενη. Έστω κι αν το πολιτικό του μέγεθος επιτρέπει στον αναδυόμενο ηγέτη του αντίθετου πόλου της δεξιάς να διευκρινίσει τη θέση του απέναντι στον χώρο που έμεινε να τον λέμε προοδευτικό, αυτό από μόνο του δεν επιτρέπει σε κανέναν άλλο να παίρνει το φτυάρι του νεκροθάφτη.
Ο λόγος για νυν και τέως συντρόφους που δείχνουν ν’ ασφυκτιούν στον μέχρι σήμερα πολιτικό τους χώρο, την ανανεωτική αριστερά. Με το πρώτο νεύμα του λαοφιλούς ηγέτη ο μέχρι χθες σύντροφος σπεύδει να μετατραπεί σε νεκροκόμο χωρίς νεκρό. Η κριτική καταλήγει γρήγορα σε χαιρέκακη νεκρολογία προσδοκώντας ίσως το επόμενο στασίδι της εξουσίας. Ο εκ των υστέρων προφητικός λόγος γίνεται ολοένα και πιο επικριτικός και ο εκάστοτε αγορεύων σύντροφος ή μη γρήγορα απεκδύεται πάσης ευθύνης. Ο πολιτικός χώρος και το κόμμα εξοβελίζεται στο πυρ το εξώτερον, ενώ η ελπίδα για απαλλαγή από την καθεστωτική λογική του Κυριάκου Μητσοτάκη και της ΝΔ μπερδεύεται σε κάποιους με την ιδιοτέλεια και την αντιπαροχή.
Ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς έρχεται από πολύ μακριά και θα πάει ακόμα μακρύτερα. Η συσσωρευμένη πολιτική γνώση που αποκτήσαμε μέσα από κοινούς αγώνες και συλλογικές διαδικασίες δεν τη σβήνει κανένα λεκτικό τσουβάλιασμα ή δακτυλοδεικτούμενη απομόνωση συντρόφων μας σε κάποιο θεωρείο. Η ευγνωμοσύνη που αισθάνομαι στη σεμνότητα της πολιτικής σοφίας των παλαιοτέρων συντρόφων μου που με δίδαξε για πολλές δεκαετίες την ουσία της πολιτικής, δε μου επιτρέπει να χειροκροτώ πριν διαβάσω ή ακούσω τι θέλει ο ηγέτης.
Σήμερα, στη δύση του πολιτικού μου βίου είμαι τυχερός που διακονώ τις ιδέες μου στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ένα κόμμα με ιστορία, αγώνες, όργανα και ξεκάθαρες θέσεις. Και μ’ έναν πρόεδρο, τον Σωκράτη Φάμελλο που συνεχίζει την παράδοση του χώρου μας να προηγείται η γνώση της επικοινωνίας.
Άκουσα να λένε κάποιοι ότι ο κύκλος του κόμματός μας έκλεισε κι ανατέλλει το καινούργιο. Επειδή δεν πιστεύω στις παρθενογενέσεις, εγώ δε βλέπω κάτι καινούργιο, αλλά μια ελπιδοφόρα συνέχεια που πασχίζει να ξορκίσει την αφετηρία της για λόγους τακτικής και μόνο.
Το προσκλητήριο για συνεργασία των δυνάμεων του προοδευτικού χώρου αφορά και ο,τιδήποτε αυτοκαθορίζεται ως καινούργιο με απόλυτο σεβασμό στην ικανότητα και την ιστορία του καθενός και της καθεμιάς. Μοναδική προϋπόθεση η προγραμματική σύγκλιση και η διάθεση αφοσίωσης στον κοινό αγώνα να ξαναβρεί η χώρα μας τον δρόμο της Δικαιοσύνης και του ορθού λόγου.
Στο χέρι μας το μέλλον, δική μας κι η ευθύνη.
