Όσες βρέθηκαν να κουβαλάνε τον ιό, παραπέμφθηκαν στην Δικαιοσύνη με την κατηγορία της πορνείας και με την κατηγορία της σκοπούμενης βλάβης – ότι δηλαδή εν γνώσει τους και με σκοπιμότητα διέδιδαν την αρρώστια. Και κάποια άλλα κορίτσια από την Ανατολική Ευρώπη, που όντως ήσαν πόρνες σε οίκους ανοχής, φωτογραφήθηκαν με εντολή εισαγγελέα και παρουσιάστηκαν στις τηλεοπτικές οθόνες, για να ειδοποιηθούν οι πρώην πελάτες τους.
Στο κέντρο της Αθήνας το 2012, όντως βεβαίως κυριαρχούσε η δυστυχία. Ο διαβάτης σκόνταφτε σε ανθρώπινα ναυάγια, παλιά εγκαταλελειμμένα δικαστήρια στέγαζαν ατύπως χιλιάδες λαθρομετανάστες, πόρνες εφορμούσαν μέρα μεσημέρι σε αυτοκίνητα προς άγρα πελατών. Τα βράδια τα αμάξια έκαναν ουρές μπροστά απ' το δημαρχείο της Αθήνας, όπου εκδίδονταν νεαρά κορίτσια από την Αφρική – άγνωστο με τίνος άδεια, τίνος προστασία και τίνος ανοχή. Τι έκανε λοιπόν το κράτος; Όσες ναρκομανείς γυναίκες βρήκε να έχουν AIDS, τις έκατσε στο σκαμνί ως πόρνες. Αθωώθηκαν όλες τους.
Σήμερα ο πρώην υπουργός και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται στο επίκεντρο ενός γιγαντιαίου οικονομικού σκανδάλου με διεθνείς προεκτάσεις. Ανάμεσα στους κατηγόρους του, υπάρχουν λέει προστατευόμενοι μάρτυρες. “Κουκουλοφόρους” τους αποκαλεί ο ίδιος και ο φιλικός του Τύπος, αφήνοντας να εννοηθεί πως η κυβέρνηση προσπαθεί να φυλακίσει τον πρώην υπουργό με καταδότες, που δεν τολμούν να δουν το φως του ήλιου. Ακόμα και αν δεν είναι αλήθεια, πάσα υπεράσπιση δεκτή: Μπροστά στην όποια απόπειρα διαπόμπευσής τους, ο Ανδρέας Λοβέρδος ή ο Βαγγέλης Βενιζέλος, δικαιούνται να αντιτάξουν την όποια άμυνα μπορούν. Πόσο δε μάλλον, όταν ζητάμε τη διαφάνεια και τη δικαιοσύνη – κι οι δύο έννοιες αξιώνουν καθαρό ουρανό, αδιάσειστα στοιχεία, μάρτυρες με το θάρρος της γνώμης και του λόγου τους.
Όταν ωστόσο οι πρώην υπουργοί του ΠΑΣΟΚ μιλούν για “σκευωρία”, καλό θα ήταν να ανατρέξουνε οι ίδιοι στα δικά τους πεπραγμένα απέναντι σε γυναίκες ανυπεράσπιστες και δυστυχισμένες. Το ίδιο ισχύει εξίσου και για τους συναδέλφους τους της Νέας Δημοκρατίας, που αντιμετωπίζουνε τις ίδιες κατηγορίες. Στον ίδιο πολιτικό κόσμο ανήκουν, τον ίδιο όρκο δίνουν, την ίδια κοινωνία υπηρετούν. Με ποιο δικαίωμα χαρακτήρισαν πόρνες τις οροθετικές γυναίκες; Με ποια ηθική ανέχονταν επί χρόνια την πορνεία να αυγατίζει στο κέντρο της πρωτεύουσας, στήνοντας ελεγκτικούς μηχανισμούς “μαϊμού” και ακριβοπληρώνοντας Ινστιτούτα Μεταναστευτικής Πολιτικής με μηδενικό έργο; Με ποια καρδιά αφήναν τα κέντρα απεξάρτησης χωρίς χρηματοδότηση, με λίστες πολυετούς αναμονής, την ώρα που ακριβοπλήρωναν τις προεκλογικές τους εκστρατείες;
Το ξέρουμε καλά απ' την αρχαία τραγωδία, ότι η Νέμεση κινείται αργά, κι ότι συχνά τιμωρεί την αδικία με αδικία. Η διαπόμπευση ενός πρώην υπουργού χωρίς να έχει αποδειχθεί η ενοχή του, είναι αδικία στα σίγουρα – και παθογένεια της Δημοκρατίας. Αλλά κι αν βρίσκουν οι βολές ευήκοα ώτα, αυτό δεν είναι άσχετο με την εν γένει πολιτεία του. Ευχόμαστε καλή τύχη στον πρώην υπουργό Υγείας. Κι αν είχε το κουράγιο να ζητήσει μια συγγνώμη, ίσως και να τον βοηθούσε και στη σημερινή του περιπέτεια.
