Ο στίχος αυτός του ανώνυμου πόντιου ποιητή ταιριάζει απόλυτα στον ποντιακό σύλλογο της Ποντοηράκλειας “Διγενής Ακρίτας”.
Όσοι βρεθήκαμε στην πρόσφατη εκδήλωση - η πρώτη που έγινε μέσα στον ιδιόκτητο κτίριο του συλλόγου - είδαμε και διαπιστώσαμε πως πολλά μπορούμε να κάνουμε όταν υπάρχει θέληση, υπομονή, επιμονή και ανιδιοτέλεια.
Τα στοιχεία αυτά σίγουρα τα είχε η απερχόμενη  διοίκηση, και τα έχουν σίγουρα και τα νέα παιδιά που απαρτίζουν τη νέα διοίκηση με πρόεδρο  Ιορδάνη Φρονιμόπουλο.
Τα νέα αυτά παιδιά μάς έδωσαν και μιαν νότα αισιοδοξίας με την ζωντανή και ακούραστη παρουσία τους όλη η εκδήλωση “πέρασε” από τα χέρια τους και κάποια στιγμή πιάστηκαν χέρι χέρι και χόρεψαν με ξεχωριστό ακριτικό πάθος και ζωντάνια ποντοηράκλεια.
Αυτή η πρώτη, μετά από χρόνια εμφάνιση των νέων με την καθοδήγηση του ακούραστου Παύλου Τσιλογλανίδη, σκόρπισαν στους παρευρισκόμενους και ειδικά στους Ποντοηρακλειώτες ρίγη συγκίνησης και ενθουσιασμού αλλά και ικανοποίησης. Ικανοποίηση γιατί το μέλλον του συλλογου βρίσκεται σε καλά χέρια.
Σίγουρα το κτίριο έχει πολλές ακόμη ελλείψεις.  Αξίζουν εύσημα σε όλους που εργάστηκαν, πρόσφεραν και βοήθησαν για να φτάσει εδώ που έφτασε, είναι όμως σίγουρο πως πολύ σύντομα τα νέα παιδιά με τη βοήθεια πάντα των συγχωριανών τους θα το ολοκληρώσουν με τον καλύτερο τρόπο, όπου θα βρουν οι ψυχές των προγόνων τους και η ιστορία της Ποντοηράκλειας τη δική τους Ιθάκη.
Τα παιδιά του χορευτικού την επόμενη εμφάνιση τους ελπίζουν και πιστεύουν να την κάνουν με σίπκας και ζουπούνας. Είναι ακριβές όμως οι φορεσιές,  όσοι μπορούμε ας βοηθήσουμε οικονομικά.